In de categorie ‘ow, dat was simpeler dan verwacht’:
Een of andere Audentis pauper had anderhalf jaar geleden de adapter van ons jaarclubschildje gesloopt. Het repareren van het schildje stond al maanden op de todo-list. Ik dacht dat ik er heel lang mee bezig zou zijn, maar in 30 minuten was ik klaar. Ik was nog even bang dat de blacklights misschien ook kapot waren, maar na wat spelen met de verbindingen deed alles het weer!
Tegen het einde van de jaren 90 kocht ik een Seiko Kinetic horloge voor zo’n 400 gulden. Relatief simpel uiterlijk maar met de toen zeer gehypede Kinetic technologie. Verkooptekst: Nooit meer je batterij vervangen! Leuk, maar dat gaat er natuurlijk wel van uit dat de accu die erin zit degelijk is. En dat bleek tegen te vallen - in 2005 kapte de Seiko er mee, de accu laadde niet meer op. Een tripje naar de juwelier liet zien dat ik geen garantie meer had en dat voor reparatie zo’n 100 euro moest worden neergeteld. De helft van de nieuwprijs voor reparatie? Dacht het niet…
Het horloge ging in de la en werd jaren vergeten. Totdat ik laatst deze site tegenkwam, waar werd uitgelegd hoe je zelf zo’n accu kunt vervangen. Na voor 24 euro (inc verzendkosten) een setje te kopen in Engeland ging ik vannacht aan de slag… (een betere site met uitleg voor mijn specifieke 5M42 caliber kwam ik overigens pas tegen nadat ik al klaar was)
Ontdekking: Zonder horloge gereedschap moet je dit soort dingen niet proberen. Deed ik wel, en ik hoop dat ik al die schroefjes niet dolgedraaid of te los vastgezet heb. Dat weet ik niet, aangezien ik uiteindelijk een stuk van een Stanley mesje moest gebruiken als schroevendraaier…
Een paar plaatjes:
Achterkant eraf.
Wat onderdelen eruit en de batterij vervangen.
Klaar!
Het is gelukt, de Seiko draait weer en laadt netjes op. De batterij indicator geeft ook na een paar draaien een volledig gevulde batterij aan, dus ik heb in ieder geval geen heel essentiële onderdelen kapot gemaakt. Binnenkort een nieuw bandje en ik ben weer helemaal tevreden!
Een jaartje geleden las ik op de blog van Ron Gilbert de volgende quote over de Pirates of the Carribean films:
[...] when the latest trailer for the new Pirates of the Caribbean movie comes on and I’m thinking to myself, “Hey, I’ve seen this before… no… I’ve played this before… no… I’ve designed this before!” I’m thinking “This is the Monkey Island Movie!” Yeah, they kind of screwed up his beard, but that’s LeChuck, and let’s be honest, if I’d thought of the squid tentacles for a beard, I would have done that.
Een goed punt, dacht ik toen ik dat las. Pirates 2 voelde inderdaad aan alsof ik Monkey Island, een van de uber-gaafste adventure games ooit gemaakt, opnieuw aan het spelen was. Disney was duidelijk een schandalige plagiaatpleger! Maar nu lees ik in een interview met Tim Schafer, een andere Monkey Island ontwikkelaar, het volgende:
A lot of the games come from the idea of a theme parks after hours—you’re loose in this fantasy world, but done much better. I think Monkey Island, Ron will always tell you, came from the Disneyland ride Pirates of the Caribbean. He wanted to jump off the boat and run around Pirates of the Caribbean. That’s very close to a theme park fantasy world, especially Disneyland - more narrative-based rides, not just thrill rides, the more atmospheric, “transport-you-to=another-world” rides. I think those types of rides are very closely tied to games.
Juist… ik denk dat Gilbert dan eigenlijk gewoon niks te zeiken heeft.
Ik heb al een paar dagen de Ratatouille soundtrack op repeat staan tijdens het literatuuronderzoek voor m’n bacheloropdracht. Fijne achtergrondmuziek met weinige climaxen die je uit je ritme kunnen halen, terwijl je wel continu het blije gevoel van een Pixar film in je achterhoofd hebt. Vooral Le Festin, het openingsnummer van de film, is zo’n heerlijke feelgood chanson.
De Apple 1984 reclame is een mijlpaal voor computerreclames (en reclame in het algemeen). In een grijze, moedeloze toekomstvisie zien we dat Orwell’s 1984 werkelijkheid is geworden. Honderden mensen zonder een eigen wil luisteren naar de propaganda van een totalitaire overheid, die vanaf een groot scherm op hun neerspreekt. Maar een jonge rebel stort zich in die kamer en gooit een moker door het scherm, de mensen verlossend van hun overheerser. Apple (jong, creatief) versus IBM (grijs, verstikkend, ouderwets) perfect als metafoor neergezet.
Dit werk van Chiat/Day is een klassieker die in veel colleges over marketing en reclame terugkomt. Hij is slechts eenmaal uitgezonden, tijdens de Superbowl in 1984, maar trok zoveel belangstelling dat de reclame nog wekenlang werd besproken en opnieuw (gratis!) werd uitgezonden tijdens nieuws en talkshows. Een hoogstandje dus, volgens de experts.
Maar wat is de waarde van een expert nog tegenwoordig? In deze web 2.0 wereld van user generated content is het toch de amateur die het beter weet, de stem van het volk die het hardst moet klinken? Arnold Worldwide maakte voor de opening van de Hatch Awards onderstaand filmpje. Tijdens een focusgroep wordt het storyboard van de 1984 reclame neergezet alsof het een nieuwe reclame betreft voor een Apple product in 2008. En dan maar eens kijken wat het volk van deze klassieker vindt…
Auw. Gelukkig weten we nu dat elke reclame beter gemaakt kan worden door een hond of een chimpansee toe te voegen… (via)
Eén jaar geleden schreef ik een bericht over mijn gewicht. Ik vertelde dat ik ging beginnen met diëten en fitnessen. Het is ondertussen een jaar later, wat zijn de stats na een jaar gezonder leven?
Gewicht 19 oktober 2006: 72kg (worst case 75kg een half jaar daarvoor)
Gewicht 20 oktober 2007: 57,8kg (average weight 58,7kg)
Vetpercentage oktober 2006: 26%
Vetpercentage oktober 2007: 20%
Broekmaat taille oktober 2006: 34
Broekmaat taille oktober 2007: 28
(want 27 verkopen ze niet in de winkels)
Doel gehaald: 60kg of minder wegen.
Doel niet gehaald: Vetpercentage naar 14% halen.
Ben ik tevreden? Moah… het had allemaal beter gekund als ik netter de programma’s gevolgd had, als ik beter m’n best gedaan had, als ik meer doorzettingsvermogen had getoond. Maar fuck het, ik weeg minder dan ik deed toen ik begon met studeren, zie er beter uit, voel me daarom beter. Dat is alle moeite sowieso waard geweest. Het 14% doel wordt gewoon de planning voor komend jaar. Meer daarover in een volgende post.
Autorijden als ballet zien is een van de oudste ideeën voor autoreclame die we kennen, zie bijvoorbeeld deze SAAB promo uit de vroege jaren 80. Renault heeft daar een hele nieuwe spin aan gegeven:
Door een ietwat brakke zaterdag (euh, een maand geen alcohol drinken en dan wel opeens flink aan het bier is niet zo handig) ben ik eerder naar huis gegaan, maar alsnog heb ik wat fraaie foto’s van het kamp kunnen schieten:
Klik op de foto voor de rest van het album of hier voor een automatische slideshow!
Ik ben echt zo langzaam soms… Ik vind het nummer L’amour a Trois van Stereo Total echt geweldig, heerlijk feel-good nummer in een taal waar ik geen flikker van versta. Deze multiculti band heeft het nummer ook uitgebracht in het Duits als ‘Liebe zu Dritt’, waarvan de clip op Youtube staat:
In het Frans is het nummer mooier, maar die staat niet online… anyways, ik snapte nooit waar die tekst nou eigenlijk over ging. Mijn talenknobbel voorziet mij van nagenoeg perfect Engels, maar Frans is niet zo mijn ding. “L’amour a Trois”, houden van #3? Klinkt redelijk onwaarschijnlijk. Waarom zou je houden van een nummer?
Vanavond vertel ik dit verhaal aan iemand in de kroeg en die zegt meteen “Ow, betekent het niet gewoon dat je van triootjes houdt?”
D’oh.
Je gebruikt Internet Explorer 6. Dit is een verouderde en onveilige versie. Upgrade nu naar Internet Explorer 7 of stap over op Firefox. 
Nieuwe reacties
Guy, Aisha, robert_k, Guy [...]
Van der Hoorn, Marten
Guy, Sam
Guy, David Nijhof
Aisha
Sabri, Sabri, Freek, Guy [...]