(Foto door Kmeron)

Ik ben al jaren fan van de Counting Crows (sinds ik het album Recovering the Satellites voor het eerst hoorde) maar heb ze nog nooit live gezien. Toen Isa zei dat ze in Brussel kwamen optreden en vroeg of ik meeging dacht ik er geen seconde over na.
Nou ja, eigenlijk wel een paar seconden – een kaartje voor het concert in de Ancienne Belgique kost namelijk 40 euro. En we moesten er ook nog naar toe rijden. Maar fuck het, als het om muziek gaat moet je niet te moeilijk doen. Je weet maar nooit wanneer zo’n band weer in deze buurt te zien is.

Na vier uur autorijden kwamen Isa, Mim en ik aan in Brussel. Ik dacht dat de 20:00 op het kaartje de doors open tijd was, maar in België werkt dat dus anders. Het voorprogramma was al om 19:30 begonnen, toen we kwart over 8 de zaal binnenliepen waren we (gelukkig!) precies op tijd om de Crows te zien beginnen.

Het nieuwe album van de Crows, Saturday Nights & Sunday Mornings, is een maand of drie geleden uitgekomen en dit optreden was dan ook deel van de promotietour. Ik heb het nieuwe album de afgelopen maanden een paar keer helemaal doorgeluisterd en er zit zeker leuks op, maar ik had nog niet het ouwe Crows gevoel terug. Desondanks zijn de nummers heerlijk als ze live worden uitgevoerd. Adam Duritz weet dan zoveel energie en emotie in zijn stem te stoppen, blij en opgewerkt als het kan maar ook intens bedroefd en geëmotioneerd als het nummer dat nodig heeft. Na een paar nummers vertelde hij dat ze de weken daarvoor alleen op festivals hadden gestaan, te kort om echt breed hun repertoire te laten horen. Maar vanavond was alleen van hun, dus gingen ze er helemaal voor! Niet alleen het nieuwe album kreeg aandacht, ook de favorieten en klassiekers kwamen regelmatig terug: Mrs. Potters Lullaby, A Long December, Hanging Around, etc…
Maar de toegift was de fijnste bonus: Big Yellow Taxi, Accidentally In Love en eindigen met Holiday In Spain. Duritz vertelde dat een van de fijnste tijden in z’n leven de momenten waren dat hij in Amsterdam samen met Bløf de tekst van de Nederlandse Holiday In Spain aanpaste, wat de Crows hier hun eerste hitsingle opleverde sinds Mr. Jones al die jaren geleden. Het nummer was zo succesvol dat ze er een Edison award voor kregen, maar wisten dat toen zelf niet eens! De award werd door Bløf voor ze meegenomen en Duritz ontving hem pas deze zomer toen hij weer in Nederland was. Eigenlijk ook wel prima, vond Duritz, zo’n award krijgen uit handen van je vrienden was sowieso beter dan 9 uur bij een award show moeten zijn. Vol enthousiasme opende hij toen het nummer en verbaasde iedereen door de woorden “Neem ik Spanje als besluit” (de tekst van Bløf in het Nederlandse couplet) er vrij verstaanbaar uit te krijgen.

Moe maar voldaan reden we weer terug naar Nederland. Het enige wat ik hierna nog wil is Goodnight Elisabeth en Another Horsedreamer’s Blues een keer live horen. Die zitten al zo lang niet meer in hun setlists, maar zijn echt veruit mijn favoriete Crows nummers. Maar ik heb absoluut niks te klagen over het optreden wat ik gisteren gezien heb. Toptijd gehad!

    Reacties