1 Corinthians 13: Love

1 Corinthians 13

Love is patient, love is kind and is not jealous; love does not brag and is not arrogant, does not act unbecomingly; it does not seek its own, is not provoked, does not take into account a wrong suffered, does not rejoice in unrighteousness, but rejoices with the truth; bears all things, believes all things, hopes all things, endures all things. Love never fails.

Geen uitleg. Deze vond ik gewoon mooi om te reposten. Je krijgt Hugh’s grote, printbare versie als je op bovenstaand plaatje klikt… (via)

Bonus: in de comment thread van Gaping Void heeft bj de tekst geïnverteerd:

Hate is not patient, is not kind, and is jealous; hate brags and is arrogant, and acts unbecomingly. Hate seeks its own, is easily provoked, does not take into account a good deed, rejoices in righteousness, but does not rejoice in truth; bears nothing, believes nothing, hopes nothing, endures nothing. Hate always fails.

FAIL stickers

FAIL regeert. Van alle internet meme’s is het een van de meest toepasbare. Maar om de zoveel tijd kom je een fail tegen in real life in plaats van het ‘net. En dan heb je dus geen Photoshop om aan mensen duidelijk te maken hoe epic ze aan het failen zijn.

Gelukkig denkt iedereen in dit web 2.0 tijdperk met je mee en kun je daarom FAIL stickers kopen, zo op elke situatie te plakken. 50 stuks voor $24.99 – das toch duidelijk een win ;)

FAIL sticker

Doet me trouwens erg denken aan de “Dit is niet OK” Hyves stickers van twee jaar geleden.
(via)

Co-Respondent schoenen

Soms verbaas je je over de informatie die je tegenkomt in kledingblogs. Zo kwijl ik elke zomer weer over een bepaald model schoentjes: een brogue (gaatjespatroon) schoen waarvan de voor- en achterkant van lichtbruin leer is, maar het middenstuk wit. Ik ben er altijd van uitgegaan dat het een modemodel was, een idee om de wat saaie traditionele brogues weer wat moderner te maken.
Co-respondents

Maar nee, zulke schoenen bestaan dus al vele tientallen jaren en worden co-respondents genoemd. De uitleg is geweldig: een ‘co-respondent’ blijkt de Britse benoeming voor de persoon met wie je partner een affaire had :D . De insinuatie is duidelijk: dit is het soort schoenen dat gedragen wordt door gladjakkers, louche personen, shady characters die ervandoor zouden gaan met je vrouw. Alleen in Engeland is het natuurlijk niet vreemd om je volledige productlijn te associëren met mensen die je tuig vindt.

Top. Nu moet ik, al is het maar voor de naam, zo’n paar kopen deze zomer.

Sunset Boulevard

Ik ben afgelopen vrijdag naar Sunset Boulevard geweest in het nieuwe Muziekkwartier in Enschede – dat er overigens geweldig uitziet, zeker een verbetering voor de stad – samen met Isa en Tyrza. De meeste musicals die ik gezien heb kende ik van tevoren al, maar Sunset Boulevard heeft niet zo’n zelfde naam als Les Mis of the Phantom dus ik moest me even inlezen…

Antonie Kamerling speelt Joe Gillis, een werkloze schrijver in het Hollywood van de 50’s. Achtervolgd door schuldeisers vlucht hij op een avond een villa aan Sunset Boulevard in. Het blijkt het huis te zijn van de voormalige filmdiva Norma Desmond, gespeeld door Simone Kleinsma en Pia Douwes. Zij heeft, twintig jaar na haar laatste film, een comeback bedacht en heeft een schrijver nodig die haar script kan schrijven. Joe heeft daar helemaal geen zin in, tot ze hem naast een riant salaris het gastenhuis van de villa aanbiedt om in te werken. Langzaam aan verandert hun relatie en wordt Joe een inwonende boytoy die voor zijn ‘diensten’ onderhouden wordt. Maar dan wordt hij verliefd op een collega, de jonge en idealistische Betty…

Sunset Boulevard is een bekende Andrew Lloyd Webber musical, maar heeft weinig herkenbare muziek opgeleverd. Ik kan het ook wel begrijpen – het plot en de tekst is wat simpeltjes in vergelijking met dat van Jesus Christ Superstar of The Phantom Of The Opera. En ook muzikaal heeft Sunset niet de bombastische tragiek van Phantom of de speelse melodietjes uit Cats. Het succes van een voorstelling hangt dus sterk af van de talenten van de cast en hoe spectaculair ze de show op kunnen voeren.

Tijdens onze voorstelling werd de rol van Desmond gespeeld door Pia Douwes (tot groot plezier van Isa en Tyrza, die beide Pia fans zijn) die een ijzersterke show neerzette, vooral op vocaal gebied. Kamerling is in vergelijking veel minder bedeeld qua stem. Daarnaast heeft zijn karakter vaak last van de vertaling van de origineel Engelse teksten. Songteksten vertalen is sowieso erg lastig – de vertaalde woorden moeten passen qua ritme en rijm en nog steeds dezelfde nuances weten weer te geven. Maar bij Sunset valt het op dat er woorden gekozen zijn omdat ze volgens de regels passen, maar die niet normale spreektaal zijn of niet lekker in de loop van het gesprek liggen. Kamerling’s karakter heeft daar het meest opvallend last van – misschien ook een teken dat hij minder in staat is om met het slechter geschreven materiaal toch een overtuigende prestatie neer te zetten.

Na ook een paar keer naar de originele Amerikaanse soundtrack te luisteren vind ik deze Sunset geen must-see, niet zoals Les Miserables en The Phantom Of The Opera dat wél waren. We zullen niet over tien jaar terugdenken aan deze musical als een vernieuwing in de Nederlandse theaterwereld. Maar het is wel een mooie voorstelling en zeker geen verspilling van je geld als je besluit er heen te gaan!

Pirate Bay cartoon

De Pirate Bay rechtszaak is begonnen en Pirate Bay heeft nu een fraaie cartoon vooraan staan:

Mocht je wat meer willen lezen over copyright en hoe wij erbij genaaid worden door de film- en muziekindustrie kan ik zeker Cory Doctorow’s columns in de bundel Content aanbevelen. Doctorow is een techie, maar weet in simpele woorden de lastige technische en legale concepten uit te leggen aan zijn publiek. Net als zijn andere werk is Content gratis te downloaden en lezen onder een Creative Commons licentie.

Radiohead – Exit Music (for a film)

Ik ben niet een onzettende Radiohead fan. Ik heb zelfs In Rainbows nog steeds niet gedownload, laat staan geluisterd. Maar ik kan absoluut niet ontkennen dat ze zeker geweldige muziek hebben gemaakt. Het nummer Exit Music (for a film) is voor mij één van de absolute muzikale hoogtepunten ooit:

[audio:Radiohead-ExitMusic.mp3]

Het nummer staat op OK Computer, maar was speciaal door Radiohead geschreven voor de aftiteling van Romeo + Juliet. Volgens het verhaal kreeg Thom Yorke de laatste paar minuten van de film te zien en schreef hij vervolgens een nummer over wat ze hadden moeten doen, hoe ze hun lot moesten ontkomen:

Pack and get dressed
Before your father hears us
Before… all hell… breaks loose.

Of, zoals Yorke het nummer zelf omschreef:

The song is written for two people who should run away before all the bad stuff starts.

Het nummer ontwikkelt zich naar een climax toe als om 2:50 de fuzzy, distorted basgitaar opeens het nummer in komt (één van de redenen waarom ik basgitaar speel) en ebt vervolgens weer rustig weg naar Thom’s getergde stem, die nog eenmaal hun ouders verwenst…

“We hope that you choke… that you choke…”

Heerlijk.

Bonus: veel artiesten hebben Exit Music gecovered, maar veel van die covers zijn waardeloos. Jazzpianist Brad Mehldau geeft het nummer een volledig eigen wending zonder het te verkrachten. De jazz improvisatie in het midden van het nummer is soms verre van elegant, maar breekt op geen moment met het gevoel van het origineel:

Ingrid Michaelson – The Chain

Ingrid Michaelson

[audio:IngridMichaelson-TheChain.mp3]

Ik kwam deze zangeres tegen in de achtergrondmuziek van Marc Lantos en Justin Wu’s videoprojectje. Ik was gaan kijken vanwege hun camerakeuze, maar vond de muziek vele malen interessanter dan de film. Ingrid Michaelson, een 29 jarige zangeres uit New York, blijkt al een tijdje aan de weg te timmeren met indie hits die gebruikt zijn in de Sex & the City film, Grey’s Anatomy afleveringen en een aantal Amerikaanse reclames. Dit nummer, The Chain, was het nummer in Lantos & Wu’s video waardoor ik naar haar ging googlen. Fijn rustig nummer, prachtig gebruik van een tweede stem en een mooie tekst.

Bonus mp3, Ingrid’s live versie van Radiohead’s Creep:
[audio:IngridMichaelson-Creep(Live).mp3]

Bonuslinkje: Michaelson’s tumblr blog, altijd leuk om te zien dat een muzikant niet alles door een PR bureau laat doen.

Nieuwe serie: Trust Me

In Trust Me volgen we een creatief team – een copywriter en een art director – die al zeven jaar lang samenwerken bij een gevestigd reclamebedrijf. De art director, gespeeld door Eric McCormack (Will uit Will & Grace), is het betrouwbare serieuze type terwijl de copywriter, gespeeld door Tom Cavanagh, de ongestructureerde losbol is. Als hun baas onverwachts sterft wordt McCormack omhoog gepromoveerd tot creative director, zijn partner vinden ze te onbetrouwbaar en krijgt geen promotie. Opeens moeten de twee vrienden leren omgaan met een werkgever/werknemer relatie.

De eerste twee afleveringen van de serie zijn uit en tot nu toe bevalt het! Komt ook door de plot setting – net als geneeskunde studenten elke ziekenhuisserie volgen kan ik het niet laten een serie over de reclamewereld te kijken. Ik weet eigenlijk nog niet eens wat ik van het verhaal an sich vindt, maar de setting maakt zoveel goed… In deze eerste twee afleveringen moet het team hun grootste telecom account proberen te behouden terwijl ze weten dat hun campagne zuigt. Dat betekent dus brainstorm sessies, taglines, pitches, focus groups, alles wat ik in m’n opleiding voorbij zie komen. En dan op TV.

De acteurs zetten hun karakters in ieder geval mooi neer, McCormack lukt het om me op geen enkele wijze aan zijn bekendste karakter Will te laten denken, iets wat meestal op TV niet lukt (het Ross-uit-Friends-in-Band-of-Brothers gevoel). Minder vind ik tot nu toe de overige karakters – de baas die ooit een topcreatief was maar nu zich ergert in een management positie, het junior creatief team dat echt niks kan maar zichzelf heel gaaf vindt, de streberige neurotische copywriter die denkt dat ze beter verdient – ik voel er gewoon nog niet echt iets bij. Hopelijk komt het nog.

Ik ben dus nog niet overtuigd, maar deze gaat sowieso in m’n TED lijst om nog wat afleveringen te zien.

Colorstrology

cornflowerblue

Een schattige twee-in-één hit: op Colorstrology kun je na het invullen van je geboortedatum niet alleen je horoscoop lezen, maar ook ontdekken welke PANTONE kleur precies bij jou hoort (je raad het al, de site is gesponsord door onze favoriete kleurentoko). Ik ben blijkbaar een Cornflower Blue. Fraai kleurtje, ik denk dat ik m’n volgende redesign van deze blog rond die kleur ga baseren…

Half-life: Escape From City 17 – part 1

Escape From City 17 is een short gebaseerd op Half-Life 2, gemaakt door de Purchase Brothers – een productieteam dat normaal reclames maakt en die allemaal ontzettende HL fans zijn. Door gebruik te maken van vriendjes en connecties in de business konden ze het filmpje voor $500 klaren, terwijl er voor veel meer geld aan production value in zit. Supervet, erg benieuwd naar de volgende delen. En deze moet je definitely ook in HQ kijken.