Ik ben afgelopen vrijdag naar Sunset Boulevard geweest in het nieuwe Muziekkwartier in Enschede – dat er overigens geweldig uitziet, zeker een verbetering voor de stad – samen met Isa en Tyrza. De meeste musicals die ik gezien heb kende ik van tevoren al, maar Sunset Boulevard heeft niet zo’n zelfde naam als Les Mis of the Phantom dus ik moest me even inlezen…

Antonie Kamerling speelt Joe Gillis, een werkloze schrijver in het Hollywood van de 50’s. Achtervolgd door schuldeisers vlucht hij op een avond een villa aan Sunset Boulevard in. Het blijkt het huis te zijn van de voormalige filmdiva Norma Desmond, gespeeld door Simone Kleinsma en Pia Douwes. Zij heeft, twintig jaar na haar laatste film, een comeback bedacht en heeft een schrijver nodig die haar script kan schrijven. Joe heeft daar helemaal geen zin in, tot ze hem naast een riant salaris het gastenhuis van de villa aanbiedt om in te werken. Langzaam aan verandert hun relatie en wordt Joe een inwonende boytoy die voor zijn ‘diensten’ onderhouden wordt. Maar dan wordt hij verliefd op een collega, de jonge en idealistische Betty…

Sunset Boulevard is een bekende Andrew Lloyd Webber musical, maar heeft weinig herkenbare muziek opgeleverd. Ik kan het ook wel begrijpen – het plot en de tekst is wat simpeltjes in vergelijking met dat van Jesus Christ Superstar of The Phantom Of The Opera. En ook muzikaal heeft Sunset niet de bombastische tragiek van Phantom of de speelse melodietjes uit Cats. Het succes van een voorstelling hangt dus sterk af van de talenten van de cast en hoe spectaculair ze de show op kunnen voeren.

Tijdens onze voorstelling werd de rol van Desmond gespeeld door Pia Douwes (tot groot plezier van Isa en Tyrza, die beide Pia fans zijn) die een ijzersterke show neerzette, vooral op vocaal gebied. Kamerling is in vergelijking veel minder bedeeld qua stem. Daarnaast heeft zijn karakter vaak last van de vertaling van de origineel Engelse teksten. Songteksten vertalen is sowieso erg lastig – de vertaalde woorden moeten passen qua ritme en rijm en nog steeds dezelfde nuances weten weer te geven. Maar bij Sunset valt het op dat er woorden gekozen zijn omdat ze volgens de regels passen, maar die niet normale spreektaal zijn of niet lekker in de loop van het gesprek liggen. Kamerling’s karakter heeft daar het meest opvallend last van – misschien ook een teken dat hij minder in staat is om met het slechter geschreven materiaal toch een overtuigende prestatie neer te zetten.

Na ook een paar keer naar de originele Amerikaanse soundtrack te luisteren vind ik deze Sunset geen must-see, niet zoals Les Miserables en The Phantom Of The Opera dat wél waren. We zullen niet over tien jaar terugdenken aan deze musical als een vernieuwing in de Nederlandse theaterwereld. Maar het is wel een mooie voorstelling en zeker geen verspilling van je geld als je besluit er heen te gaan!

    Reacties