G.I. Joe Resolute

Gespannen wacht ik op het resultaat van de verfilming van G.I. Joe. Mocht je toch iets jonger zijn dan ik, naast Transformers, Mask en een aantal andere klassieke Amerikaanse saturdaymorning cartoons was G.I. Joe één van de hoekstenen van mijn jeugd. Een serie over de (typisch moralistisch Amerikaanse) strijd van een eliteteam soldaten versus de kwade, terroristische organisatie Cobra. Tanks, vuurgevechten, ontploffingen, alles wat een kind van zeven graag op TV ziet zat erin.

Voor de marketingcampagne van de film hebben ze besloten een korte webserie te maken, G.I. Joe Resolute, in de stijl van de jaren ’80 cartoon maar met een wat volwassener karakter die beter bij deze tijd past. Tien afleveringen van elk een paar minuten, over een periode van enkele weken gereleased. En het mooiste is: Warren Ellis, een geniale stripschrijver (die zo ver mogelijk van fragiele kinderzieltjes vandaan gehouden moet worden), heeft het script geschreven.

Vet.

De eerste zes afleveringen staan al op YouTube, de rest komt de komende tijd uit:

Aflevering 1

Aflevering 2

Aflevering 3 en 4

Aflevering 5

Aflevering 6

Bonus: de intro van de originele tekenfilmserie! Als dat geen herinneringen doet oplaaien…

Kamer in Utrecht

De meeste mensen weten dat mijn zoektocht naar huisvesting in Amsterdam niet al te geweldig loopt en dat ik in de tussentijd bij m’n ouders crash. Nu vind ik dat in principe niet erg – er wordt weer voor me gekookt, de was gedaan, etc ;) – maar is Purmerend toch echt niet de place to be. Amsterdam is maar een half uurtje met de bus, maar zodra je afhankelijk wordt van de nachtbus wordt ook dat vervelend.

Dus toen Paul me vorige week opbelde of ik zin had om in Utrecht een paar maanden bij hem in huis te zitten wist ik het al snel. Hij is onlangs uit Amsterdam naar Utrecht verhuisd en zijn twee huisgenoten gaan bijna aansluitend naar het buitenland toe voor een paar maandjes – in totaal kan ik er bijna 4 maanden zitten. Lastige keuze hoor: in middle-of-nowhere-dorp Purmerend bij m’n ouders zitten deze zomer, of in een relaxt studentenhuis in Utrecht met een van m’n beste maten een zomer op het dakterras met witbiertjes chillen. En afstuderen natuurlijk ;)

Ik moet in de tussentijd toch weer op zoek naar een plek om permanent te wonen, als Utrecht me bevalt kan ik ook daar eens gaan kijken. Niet dat ik daar nou veel meer slagingskans heb maar ik heb er wel een stuk meer bekenden wonen, misschien dat dat helpt.

Locatie van het huis is wel geweldig, ik zit daar op nog geen vijf minuten lopen van Utrecht Centraal, midden in een buurt tussen de kleine Turkse winkeltjes – dat staat haast garant voor een zomer superlekker en supergoedkoop koken. Oh, en mojito’s. Veel mojito’s.

Persol 2847-S

Ah, de nieuwe aanwinsten post voor deze maand had ik toch iets voorbarig in elkaar gezet. Er is toch nog een nieuwe aanwinst tussendoor geslopen:

Persol 2847-S

Een zonnebril. Sinds ik lenzen heb kan ik m’n zonnebril op sterkte niet meer dragen, dus er moest vervanging komen. Dat is deze Persol geworden, de 2847-S in kleur 108/33: Light Havana Crystal Brown. Persol vond ik altijd een beetje ouwe lullen merk, maar A) ik ben ondertussen een ouwe lul, B) ze hebben (nu ik wat volwassener ben) juist daardoor wel een chique Italiaanse look en C) ze staan me dus echt 10x beter dan de semihippe metalen Oakley-aftreksel zonnebrillen die ik altijd had. Weer een puntje voor Stijlforum, zonder hun zou ik het nooit overwogen hebben. Even een crappy foto van hoe hij mij ongeveer staat:

Persol op mijn hoofd

Weer een nieuwe avatar poging

Ik haat het om mezelf op foto’s te zien. Ik heb geen modelhoofd, of in ieder geen charmante pose die ik automatisch kan aannemen. Er zijn volledige albums te vullen met foto’s waar ik er echt afgrijselijk op sta. Net als menig fotograaf ben ik begonnen met foto’s nemen om te vermijden dat ik zelf op die dingen voorkom. Dat ik het ook leuk vond bleek later pas.

Maar soms is het nodig. M’n avatar is nu alweer bijna een jaar niet veranderd en ik was eigenlijk niet zo tevreden over de vorige. Niet alleen kreeg ik continu kritiek van iedereen dat ze hem niet bij me vonden passen, er waren ook aardig wat dingen gewoon slecht afgewerkt (veel te hard blur op m’n huid gebruikt, waarom zit er een deurportaal in de compositie, etc). Dus gisteren maar weer een nieuwe poging gedaan. Conclusie: ik kan niet lachen voor foto’s. Het ziet er of intens nep uit, of m’n wangen steken ontzettend uit. Word ik allebei niet blij van. De wereld zal het daarom waarschijnlijk weer met mijn standaard neutrale gezicht moeten doen…

Guy

En ter vergelijking, mijn vorige:

Guy Oude Avatar

En diegene die ik daarvoor gebruikte:

Guy met Bier

Baby Charles – I Bet You Look Good On The Dancefloor

Soms sta je in een winkel, beetje goedkope zut aan het shoppen (fout, dun, zwart modedasje: check!) en dan hoor je opeens iets verdomd lekkers over de winkelspeakers. Echt, dat je even stilstaat omdat je goed moet luisteren – zo relaxt! Wat zou dit zijn? Je loopt het pashokje uit en vraagt vriendelijk aan het kassameisje “Vette CD hebben jullie opstaan. Welk album is het?”
“Uh, dit is de radio,” antwoordt ze, terwijl ze je een beetje denigrerend aankijkt, “vind je dit lekker dan?”
Oh. Blijkbaar valt mijn smaak niet samen met dat van het gemiddelde 17-jarige WE kassameisje.

Gelukkig is Google (via Wikipedia) het meer met me eens en ontdekte ik dat het nummer een cover door Baby Charles is van het klassieke Arctic Monkeys nummer I Bet You Look Good On The Dancefloor. Baby Charles is een Britse band met een lekker 60s funk geluidje. Heb hun album nog niet kunnen beluisteren maar deze cover belooft in ieder geval al wat! En de track gaat zeker de zomer playlist in…

[audio:babycharles-dancefloor.mp3]

Mala Vita ft Voicst – Na Cesti Radim Svaki Dan (Everyday I Work On The Road)

[audio:Everyday5MV.mp3]

Door een tweet van @WillemDudok ontdekte ik deze cover van Voicst‘s Everyday I Work On The Road, sowieso al een lekker nummertje. Maar met Mala Vita‘s balkanrock eronder krijgt het nummer weer een nieuw tintje. Het is opgenomen in het kader van Voicst’s Roadworks tour om Nederland en de Balkan landen dichter bij elkaar te brengen.

Bonus: Klein stukje van het Roadworks optreden in Den Haag, waar Voicst en Mala Vita samen het nummer uitvoerden:

Antwerpen Centraal Do-Re-Mi reclame

Eerst hadden we de reclame van T-Mobile op Liverpool station, waar uit het niks een dance-act werd uitgevoerd op een druk station in Londen (overigens een van de beste virals die ik ooit gezien heb). VTM vond dat een verdomd leuk reclame-idee voor hun musicalshow Op Zoek Naar Maria en deed hetzelfde op Antwerpen Centraal. Het ene moment worden de treinen omgeroepen, het volgende staan er tientallen kinderen op Sound Of Music’s Do-Re-Mi te dansen:

Minder vet dan de T-Mobile editie, maar nog steeds erg leuk! En bonuspunten omdat ze een nummer uit Sound Of Music gebruiken :D

AVRO – Een Nieuwe Jas

Ik kijk weinig echte TV meer. Beetje slecht, als marketeer in spe, maar qua vrijetijdsbesteding heb ik een grote opeenstapeling van series op schijf waar ik me nog doorheen moet werken. Tijd om zinloos TV te zappen heb ik dan gewoon niet. Blijkbaar heb ik daardoor ook gemist dat de AVRO een heel aardige muziekshow heeft neergezet onder de naam “Een Nieuwe Jas” – Nederlandse artiesten spelen covers, begeleid door het Metropool Orkest. Op die site kun je de volledige uitzendingen bekijken, maar op YouTube vond ik bij de AVRO account al een aantal leuke losse opnames:

Wouter Hamel – Vandaag ben ik gaan lopen

Wende Snijders – Laat Me

Sarah Bettens – Dansen Aan Zee

Thomas Acda – Slaap Zacht Elisabeth

(vergeet niet dat het geweldige origineel van dit nummer van The Counting Crows is)

Mooi…

Nieuwe aanwinsten april 2009

En natuurlijk wil ik dolgraag weer delen waar ik deze maand mijn geld aan verspild heb. M’n nieuwe speeltjes voor april:

M’n Troika Eiszeit is binnen! Helaas is het kleurtje toch meer turqouise (zeg maar, Quenouille blauw) dan ik had gehoopt, waardoor ik er enigszins over nadenk toch de Laguna te kopen. Maar over de kwaliteit valt niet te klagen. Prima nieuwe portemonnee.
Troika Eiszeit
Het is wel heel duidelijk dat er echt maar 2 pasjes per vakje passen (en nu hij nog nieuw is toch best een klus om ze er weer uit te krijgen). De visitekaartjes houder op de voorkant kan ook een pasje bevatten, maar pas wel op dat de kleur van je pasje een beetje goed match met de kleur van de creditcardhouder. De gele NS voordeelurenkaart was namelijk niet een heel fraai gezicht op deze plek, het blauwgroene van een ABN bankpas doet het al een stuk beter.

Daarnaast heb ik de op Stijlforum al veel geziene witte H&M skinny broek gekocht. Er staat Model: Very Slim op het etiket en daar is geen woord van gelogen. Het eerste exemplaar dat ik probeerde kreeg ik niet eens langs m’n dijbeen omhoog. Maatje 30 bleek als gegoten te zitten, hoewel ik dan een centimeter of 5 broekspijp teveel heb – even korter laten maken. Een poging om (na een dagje Amsterdam, dus al wat gekreukt) een foto van deze broek te nemen via de spiegel werd helaas niet beter dan dit:
Witte H&M broek

Last but not least: vorige week ontving ik de Sigma EF-500 DG Super flits, mijn tweede flits voor Strobist fotografie. Qua sterkte vergelijkbaar met de officiële Canon 5xx serie flitsen, maar voor een fractie van de prijs – vooral zo tweedehands. Op Strobist had ik al gelezen dat het lastig was om deze te gebruiken met flash triggers vanwege een speciale stand waar de flits op moest worden ingesteld, maar dit exemplaar heeft daar blijkbaar geen last van. Gewoon op M stand zetten, in de CTR-301s pluggen en knallen maar.
Sigma EF-500 DG Super

Least I Could Do – PETA

Ik ben geen fan van zogenaamde goede doelen die proberen met hun moreel pretentieuze geblaat ons te vertellen hoe we moeten leven – terwijl de hypocrieten zelf verre van netjes zijn. Greenpeace staat hoog op de shitlist, evenals PETA: de People for the Ethical Treatment of Animals.

Gelukkig is Least I Could Do, een van m’n favoriete webcomics, het volledig met me eens:
Least I Could Do - PETA

Voor meer vermaak over het onderwerp:
http://www.petakillsanimals.com/

Helaas moet ik erbij vermelden dat deze site slechts de andere kant van dezelfde munt is; het is een initiatief van de Center For Consumer Freedom – een net zo vuile lobbygroep die specifiek opgericht is om de acties van PETA en vergelijkbare groepen tegen te gaan.

Copper – Marketplace

Copper is een superschattige webcomic, over een jongen en z’n hond die als iets serieuzere Calvin & Hobbes levenslessen leren. Hij wordt heel weinig geupdate en toevallig haalde ik deze week even een paar maanden aan gemiste afleveringen in. Deze uit december, Marketplace, was een mooie die misschien net even too close to home was. Klik erop voor een grote leesbare versie.

Copper - Marketplace