Style over Substance

Maatshirt aangemeten bij Ettemadis

19 april 2009 // Categorie: Foto, Journal // Tags: Kleding, Mode

Overhemden uit de winkel zijn voor mijn lichaam nooit echt een succes. Met boordmaat 38 zijn mijn manchetten te lang, ligt de aanzet van de mouw ergens halverwege mijn bovenarm en kan ik met gemak nog een kilo of 30 aankomen voor ik niet meer in het shirt zwem. Slim-fit overhemden lossen dit deels op, maar nog steeds moet ik met deze shirts naar de kleermaker om ze in te laten nemen en verkorten. De ironie wil dat een goed slim-fit overhemd van het rek plus de kosten voor het vermaken samen redelijk dicht in de buurt van een goedkoop maatshirt komen. Toen Evan mailde dat hij naar een kleermaker in Amersfoort wou gaan voor maatshirts koste het dus weinig moeite om mij ook over te halen.

De gemiddelde Suit Supply-achtige toko in Nederland neemt alleen je maten op en stuurt ze door naar China, waar een standaardpatroon lichtjes voor jou wordt aangepast. Het resultaat komt 2 maanden later teruggevlogen, waarna de kleermakers van de toko de laatste aanpassingen uitvoeren. Daar is in principe niks mis mee, want draagt nog steeds veel beter dan een shirt van het rek, maar op Stijlforum las Evan dat Ettemadis voor een vergelijkbare prijs maatshirts aanbiedt die bespoke zijn – de volgende stap na ‘simpel’ maatwerk. In plaats van een standaardpatroon te gebruiken meet de kleermaker zelf de klant op en schetst vervolgens een persoonlijk patroon dat specifiek voor hem gemaakt is. Daarnaast kan een shirt van Ettemadis binnen 3 weken klaar zijn omdat hij ze zelf in hun eigen atelier maakt. Een prima verkoopverhaal, tijd om het van dichtbij te zien!

Met het oog op een bezoek aan de nieuwe Drie Gezusters in Enschede op donderdagavond leek het ons een goed idee om de trip naar Amersfoort tot zaterdag uit te stellen. Dat was maar goed ook, want de winkel blijkt enkel op koopavond en zaterdag open te zijn zonder afspraak. Helaas hadden we niet voorzien dat we donderdag direct na de Drie in Asterion zouden naborrelen, waarna ook vrijdag weer maximaal genoten werd van het studentenleven. Er stonden dus alsnog twee brakke apen op zaterdagmiddag voor de deur van de uit Iran afkomstige kleermaker Mehdi Etemadi.

De winkel is lastig te vinden als je niet weet dat hij bestaat, verborgen in een onopvallende winkelpassage aan de Utrechtsestraat in Amersfoort. Enkel een klein uithangbord onthult dat een shirtmaker in de passage gevestigd is, de tekst op het sandwichbord eronder doet zelfs eerder denken aan een dorpskleermaker die de gesprongen ritsen van iets te voluptueuze huisvrouwen repareert. Gelukkig blijkt in de passage een utilitair ingerichte winkel te zitten, waar een muur vol overhemden overduidelijk maakt wat hier precies gebeurt. We werden gastvrij onthaald door de kleermaker zelf en zijn twee zoons, Arjan en Amir. Zij tweeën hielpen ons met de keuzes en opties voor onze shirts, terwijl de oude heer zelf rustig verder werkte op de naaimachine voorin de ruimte. Door de week zat hij niet hier, vertelden zijn zonen ons, maar in hun atelier waar het merendeel van het werk verricht wordt.

Nadat we plaatsnamen op de stoelen werden de boeken voor ons opengeslagen en begon één van de mooiste luxeproblemen: er was teveel keuze. Tientallen stalenboeken van verschillende stoffenhuizen lagen naar ons te lonken en honderden stoffen hadden we, zelfs op het laagste prijsniveau, tot onze beschikking. Na enige flinke deliberatie koos Evan voor een lichtroze visgraatje van Cotonificio Albini (op de foto hierboven te zien), ik verkoos een lichtblauw visgraatje van Thomas Mason. Amir bleef ons hierbij helpen en adviseren en liet verschillende prachtige stoffen, ook uit de hogere prijsklassen, zien.

Nu een keuze qua stof was gemaakt was het tijd om onze maten te laten opmeten. Voor mij een volledig nieuwe ervaring; Evan had al eerder een Borelli shirt laten opmeten. Met vaste hand werd het meetlint door de oude kleermaker om onze lichamen geklemd en verschillende getallen luid en duidelijk geconstateerd zodat Amir ze zorgvuldig op kon schrijven. Aangekomen bij buik en arm bedacht ik me dat ik misschien maar weer wat extra moest gaan sporten want het waren geen fraaie getallen… hmmm… maar wat als ik dan niet meer in m’n maatshirt pas? Ai, dilemma

Nu stofkeuze en onze maten waren vastgesteld was het tijd voor de opties. Boord, manchetten, knoopjes, bij bespoke kun je in principe alles laten maken zoals het jou uitkomt. Evan en ik hielden het hier toch nog vrij rustig en gingen voor de standaard mogelijkheden. Evan wou Napolitaanse manchetten en een hoge full-cutaway boord met handwerk, zelf koos ik voor Franse ronde manchetten en een witte twee-knoops half-cutaway contrastboord – beide shirts uiteraard voorzien van dikke parelmoer knopen. Handwerk is een leuke toevoeging waarbij de verschillende delen zoals mouwen en schouders niet met een naaimachine maar met de hand aan elkaar worden genaaid. Dit zorgt voor een fraaie en vooral opvallende afwerking die vaak als teken van kwaliteit wordt gezien. Omdat het mij voornamelijk erom ging eindelijk eens een shirt te kopen met goede pasvorm lagen mijn prioriteiten nu even anders en vond ik de extra 85 euro nog niet de moeite waard. Als het eindproduct bevalt is dat zeker een mooie toevoeging voor de volgende aankoop.

Na vooruitbetaling van de halve factuur (in mijn geval dus de helft van 145 euro) was het een done deal en zijn onze shirts officieel besteld. Over een week of twee worden we gebeld voor een tussenpas om de ruwe vorm van het overhemd te zien; aanpassingen kunnen dan nog doorgevoerd worden tot we helemaal tevreden zijn. Ook dit bevalt mij ten zeerste, aangezien ik gehoord heb dat dit niet veel voorkomt bij andere shirtmakers – hun producten komt in principe volledig afgemaakt uit China (of waar dan ook) aan.

Evan nam meteen de trein terug naar Enschede, ik dacht nog even te gaan shoppen in Amersfoort. Helaas was mijn nog steeds brakke hoofd niet in staat om de lokale bevolking, die vanwege de combinatie mooi weer en smartlappenfestival (!!!) in grote getale aanwezig was, te trotseren. Na een half uur kwam ik terug bij Ettemadis en vroeg ik of ik even kon bijkomen door wat extra sfeerfoto’s voor deze post te schieten. Gelukkig vonden ze het niet erg om een brakke student met een fotocamera een uurtje extra in de winkel te tolereren en kreeg ik zelfs een kijkje achter de schermen bij een spoedklus: een klant had voor zijn bruiloft over twee dagen nog een shirt nodig Een uitstapje naar het atelier voor achtergrondfoto’s was helaas niet meer mogelijk, geen van de drie heren ging daar vandaag nog naar toe.

Al met al dus een mooie show. Volgende keer ben ik er wel echt nuchter en neem ik de rest van m’n fotogear mee om foto’s van wat hogere kwaliteit te schieten. En om m’n shirt te passen, natuurlijk

Update: Verslag van de tussenpas.