Maatshirt bij Ettemadis: Tussenpas

Eindelijk was het zover: na één afspraak waar ik afhaakte wegens extreme brakheid na ESK Stef, één keer random langskomen in de hoop dat m’n shirt er toevallig lag en één afspraak waarbij de NS dwars lag door de verbinding tussen Utrecht en Amersfoort optioneel te maken… had ik vandaag eindelijk de tussenpas van m’n maatshirt bij Ettemadis (Evan was na Stef minder brak en had daarom drie weken geleden zijn tussenpas al gehad).

Een tussenpas is niet een verplichte stap in het proces maar wel een aanrader: de maten die tijdens de eerste afspraak zijn opgenomen zijn theoretisch correct, maar kunnen op het oog toch anders uitvallen. Tijdens de tussenpas wordt een ruwe vorm van het shirt – bestaand uit enkel voorkant, achterkant en één mouw – gepast om te zien of er voor het lichaam verder nog aanpassingen nodig zijn.

Tussenpas shirt

De heer Etemadi liet me mijn shirt zien, op dat moment eigenlijk nog nauwelijks als een overhemd te herkennen, en ik was meteen tevreden over mijn stofkeuze. Het is lastig om je in te beelden hoe een shirt eruit gaat zien van een stofje uit een stalenboek, maar het lichtblauwe visgraatje was geweldig. Het mocht dan ook de goedkeuring dragen van mevrouw Etemadi, die op dat moment ook in de winkel hielp.

Ik trok m’n polo uit en deed voorzichtig het ruwe shirt aan, Mehdi spelde het met beleid dicht…

Wow.

Voor m’n gevoel zat zelfs deze ruwe versie sowieso al 10x beter dan elk compleet overhemd wat ik ooit aangetrokken heb. Het was geweldig getailleerd, klopte rond de borst, schouders volgden de natuurlijke lijn van mijn lichaam, mouwgat zat bij m’n oksel in plaats van halverwege m’n arm, alle plekken waar het meestal mis gaat waren nu prima… Ik had wel eens eerder gelezen dat het een slecht idee is om als student maatshirts te laten maken, want daarna wil je nooit meer van het rek kopen. Ik heb nog niet eens een volledig shirt aangehad en ik snap het al.

Voorkant

Achterkant

(oef, ik ben niet echt een geschikt kledingmodel… Er is een reden waarom ik normaal achter de camera sta…)

Ik vond het nu misschien al prima, maar Mehdi Etemadi was nog geenszins tevreden. Het shirt was nog te breed bij m’n schouders (echt waar?), moest nog getailleerder zijn (oef), de mouwen en het mouwgat waren nog te wijd… met spelden en krijt werden zijn aanpassingen doorgevoerd. Nadat hij zich er van verzekerd had dat ik ook tevreden was – niet zo heel moeilijk, beginner op dit gebied als ik ben – ontdeed hij het shirt van de spelden en mocht ik het uittrekken.

Krijten shirt

Krijten shirt close-up

IJverig werd het shirt op de werkbank gelegd en begon hij met een oranje krijt de aangestipte plekken verder uit te werken. Streepjes die aangaven waar een speld had gezeten werden volledige lijnen, een preview van de uiteindelijke vorm die het shirt zou gaan krijgen.

Meten

Aanpassen maten

Nadat alle aanpassingen waren doorgevoerd werd de meetlint erbij gepakt en werden de nieuwe maten van het shirt opgenomen. De resultaten werden direct bijgeschreven op mijn overzicht en zullen uiteindelijk in mijn persoonlijke patroon verwerkt worden, in de toekomst kan een nieuw shirt dan al bij de tussenpas haast perfect zitten.

Mijn shirt :D

In totaal was ik met een half uurtje klaar. Zaterdag 6 juni staat de afspraak om het afgemaakte shirt te zien, ik kan niet wachten!

O-Flash ringflits

Een ringflits is een flitser die niet bovenop je camera zit, maar rond de hele lens. Dit zorgt voor een heel egaal licht met een hele zachte overgang naar schaduw aan de zijkanten van een object. Die look is heel populair bij modefotografie, vooral in de late jaren ’90 met iets te anorexische modellen, en is daarom heel gewild onder amateurfotografen.

Alienbees ringflash
Alienbees ringflits

Deze ringflitsen zijn alleen haast onbetaalbaar als arme student, een beetje studio ringflits kost al snel zo’n 1000 euro en is dan nog niet al te best. Een hoop mensen op internet zijn zelf gaan proberen een ringflits te doe-het-zelfen. De resultaten daarvan zijn aardig, maar de constructies zijn meestal erg fragiel. Twee bedrijven, Rayflash en Orbis, hebben een oplossing: een ringflits die werkt door het licht uit een normale hotshoe flits via glasvezels en prisma’s te weerkaatsen – de enthousiaste amateurfotograaf heeft toch al een hotshoe flits. Maar ze kosten nog steeds een paar honderd euro voor wat in principe een stuk plastic en wat spiegeltjes is. Gelukkig is de Chinese industrie ook druk bezig op fotografiegear gebied en bestaat er een goedkoop alternatief: de O-Flash.

O-Flash ringflash
O-Flash ringflits

Voor ongeveer 50 euro inc verzendkosten krijg je een Rayflash achtige constructie die op je flits en camera past. Er zijn meerdere modellen die eigenlijk alleen verschillen in afmeting – de afstand tussen flits en lens moet precies overeenkomen met de lengte van de O-Flash. Natuurlijk is zo’n spiegelconstructie nooit even sterk als een echte ringflits die voor dat doel gebouwd is, maar ik hoop dat er met een wat hogere ISO en wat gespeel met de flitssterkte wel wat mooie foto’s uit kunnen komen. Flickr gebruiker NellyPro heeft de O-Flash en de Rayflash al met elkaar vergeleken:

NellyPro

De O-Flash is volgens hem minder goed dan de Rayflash uitvoering, vooral doordat hij minder lichtsterk is en omdat de ring niet overal evenveel licht oplevert waardoor schaduwen toch sterker zullen zijn aan één kant van het model. Maar hij kost ook slechts 1/6de van de Rayflash (en al helemaal een fractie van een echte ringflits)… Dat spreekt erg voor de prijs/kwaliteit verhouding. Ik heb ‘m besteld en zal eens een aardige testshoot houden als ie binnen is!

Paul & Fritz Kalkbrenner – Sky and Sand

Ondertussen allang niet nieuw meer, maar wat een ontzettend lekker nummer blijft dit toch… Het is de theme song van Berlin Calling, een film die op dit moment op internet zeer geprezen wordt. Het gaat volgens de verhalen over een DJ die net voor z’n grootste optreden ooit een overdosis krijgt en in een inrichting terecht komt… Jammer genoeg spreek ik geen woord Duits en heeft de screener die op internet staat natuurlijk geen ondertitels. Lastig dus. Het nummer zelf komt al met enige regelmaat over de radiogolven heen, maar ik geloof niet dat ik ‘m tot nu toe op TV gezien heb. Wel heeeerlijke achtergrondmuziek met het huidige zomerweer.

Pixar short – Tokyo Mater (Cars)

Geweldige short van Pixar die als voorfilmpje van Bolt in de bios werd vertoond. ‘t is een spoof op de hele Japanse import autotuning scene – denk aan films als Fast & Furious: Tokyo Drift, spelletjes als Need For Speed Underground en elke foute anime serie die je kent. Ik heb ook nog een paar jaar in die scene gezeten (m’n auto heeft er nog wat mishandelingen aan overgehouden) en alles klopt echt geweldig. Well done Pixar! (via)

ESK Stef Stuntpiloot

Na jaren aan ludieke ideeën, maanden aan halve plannen en uiteindelijk vele weken aan hard werk en inzet door de dies commissie stond ie er dan: de levensgrote Stef Stuntpiloot. De vijftien keer zo grote broer van het klassieke bordspel stond klaar om menig studentenhart sneller adrenaline te laten pompen. Als tweede activiteit van de dies van AEGEE-Enschede werd namelijk het ESK Stef Stuntpiloot georganiseerd. En natuurlijk zijn daar foto’s van! Bekijk ze hierboven, in de Flickr set of als fullscreen slideshow!

Update: @Eckie heeft een korte video impressie gemaakt en online gezet!

Photo.overSubstance fotoblog

Ik startte een half jaar geleden het subdomein Photo.overSubstance.net. Het leek me een leuk idee om een fotoblog te runnen, naast deze site, om zo wat meer foto’s te schieten. Ik gebruikte Grain en YAPB en haalde wat testfoto’s van mijn Flickr. Maar het resultaat voelde toch niet goed aan en ik deed er de maanden daarna niks meer mee.

Maar gisteren kwam ik deze lijst met mooie fotoblog themes tegen en daar viel Autofocus meteen op. Prachtige voorpagina, duidelijke pagina’s voor de individuele foto’s. Simpel, rustig, mooi uitgewerkt. Dus m’n fotoblog is nieuw leven ingeblazen en vanaf nu staat er op Photo.overSubstance elke dag een foto. Niet noodzakelijk nieuw of die dag geschoten – dat trek ik nog geen week – maar mijn buffer op Flickr houdt het ook niet lang vol, dus ik zal best aardig door moeten schieten om bij te blijven. Eens zien hoe lang het me lukt!

Pushing Daisies

En in de categorie hele gave shizzle die ik via Twitter ontdek: @IYL86 had het over Pushing Daisies, een serie die ze beschreef als ‘Burtonesque’ en ‘Gilmore Girls witty’. Tim Burton is een van mijn grote helden en ik heb Gilmore Girls vanwege de geweldige dialogen (okee – ook omdat Alexis Bledel ontzettend cute is) elk seizoen gekeken, dus met zo’n beschrijving trek je mijn aandacht wel!

De serie gaat over Ned, een taartenbakker met een eigenaardige gave: als hij een dode aanraakt komt die weer tot leven. Maar als die persoon langer dan één minuut leeft gaat er een willekeurig andere dood om het evenwicht te herstellen. Om dit te voorkomen moet hij de dode nog een keer aanraken, waarna die opnieuw en dit keer voorgoed het leven laat. Ja, een bizar plotgimmick rond een morbide onderwerp – de eerste Burton puntjes zijn binnen! Ned gebruikt zijn gave samen met een detective om de beloningen voor onopgeloste moordzaken binnen te slepen, maar wordt verrast als één van de slachtoffers zijn jeugdvriendinnetje blijkt te zijn. Diep van binnen heeft hij nog gevoelens voor haar en kan hij zichzelf niet zo ver krijgen haar de tweede keer aan te raken. Maar nu is de liefde van z’n leven de hele tijd in zijn buurt, maar valt ze dood neer als hij haar ook maar één zoen geeft.

De sfeer van de serie deed me ontzettend denken aan de verfilming van Neil Gaiman’s boek Stardust. Gaiman heeft de handigheid om sprookjes voor volwassenen te schrijven, over vertrouwde werelden die gegrond zijn in de realiteit. Maar net onder de oppervlakte blijkt altijd een verrassende fantasiewereld te bestaan die je als lezer vervolgens probleemloos accepteert – en datzelfde lukt in Pushing Daisies ook geweldig. De serie neemt zichzelf dan ook nooit te serieus en grijpt dat aan om de meest bizarre complots te gebruiken voor de moorzaak die elke aflevering moet worden opgelost. Denk aan de sfeer van een Amelie gekruist met het surreëele A Nightmare Before Christmas, en ondertussen de snelle dialogen die je verwacht in een Whedon serie of inderdaad Gilmore Girls… Ik ben hooked.

Flinke Namen – Als zij langs loopt

Vandaag op 3FM gehoord – hulde overigens voor de playlist functie op de 3FM site, waar je makkelijk kunt opzoeken hoe dat ene lekkere nummer dat je onderweg hoorde nou precies heet – Nederhop groep Flinke Namen met het nummer Als Zij Langs Loopt. Dromerig sampletje met een fijne zomerse beat en cute tekst, alles wat je nodig hebt voor een relaxt zomerhitje. Gaat definitely de zomer playlist in op m’n iPhone…