Rangeerterrein

Ik kan me best voorstellen dat je m’n twitter niet leest. Ik update veel en 50% ervan is nauwelijks boeiend als je me niet zo goed kent. Gisteravond echter was een toppuntje. Toen had je namelijk dit kunnen zien voorbij komen:

nsrangeer

Jep. Het is me bijna gelukt om op een rangeerterrein vast te zitten.

Ik kwam van het kerstdiner van Etcetera en wou de eerste nachttrein terug naar Utrecht pakken. Vol enthousiasme zag ik op het juiste spoor een trein staan en sprong erin. Vijftien minuten later vond ik het toch vrij lang duren en wou ik even buiten kijken – toen bleken de deuren het niet meer te doen. De lachende mensen buiten die dit erg grappig vonden deden mij ook inzien dat hier iets mis aan het gaan was.

De trein vertrok bijna meteen en ik begon de wagon te doorzoeken naar een ander teken van leven, natuurlijk was er nergens iemand te vinden. Buiten zag ik ook niks voorbij komen wat ik normaal herken als omgeving Amsterdam CS, wat mij deed vermoeden dat ik sowieso geen goede kant op ging. We waren ondertussen al een minuut of tien aan het rijden en ik vroeg me toch echt af hoe ik uit die trein ging komen. Het paneel met knopjes waar de conducteurs altijd mee spelen leek me een goede manier om met de machinist in contact te komen, maar voordat ik kon bedenken hoe ik die ging openbreken maakte de trein een aantal slingerbewegingen en ging keihard in de ankers. Ik zag buiten ondertussen meer rails dus dit voelde aan als de eerste aanzet om de wagons te parkeren. Met die vriestemperaturen ‘s nachts dit seizoen stond een nachtje in zo’n wagon niet bepaald hoog op de verlanglijst… Paniek dus, en het eerste wat je dan doet? Aan de noodrem trekken. Pneumatisch blazende geluiden kwamen uit de trein vandaan en een – wat geïrriteerde – stem klonk uit de speakers: “Blijf waar U bent, bij de noodrem die U geactiveerd hebt. *zucht* Ik kom eraan.”

De machinist keek me aan, zag een zatte student en wist al wel hoe laat het was. Achter hem liep een andere wat verdwaasd ogende kerel die ze in een eerdere wagon gevonden hadden. Zonder er verder woorden aan vuil te maken (behalve een verzuchte “had je niet wat eerder aan die rem kunnen trekken”) reedt de machinist de trein achteruit naar een opstappunt vanaf waar we een taxi ingestuurd werden. De taxichauffeur keek ons aan en lachte, “Oh, jullie zaten vast in de trein. Ja, dat kan ik zien, jullie hebben niet zo’n lelijk geel hesje.”, klopt :) en reed ons terug. Super chill geregeld dus, ik dacht eigenlijk dat ik in serious shit zou raken omdat ik aan een noodrem had getrokken, of dat ik in ieder geval de taxi moest betalen. Maar ik werd gewoon op Amsterdam CS gedropt om – 2 uur later dan bedoeld – weer een nachtnet poging te doen.

En nu weet ik ook hoe een rangeerterrein eruit ziet :)

MacNetbook Dell Mini 10v

Werken in m’n eigen kamer is nooit zo’n succes. Als ik niet de 360 aanzet weet ik nog wel een leuke serie om te kijken, of vind ik het nodig om m’n basgitaar te pakken en weer eens keihard lawaai te maken. Van alles, behalve hard aan de slag gaan. Daarom probeer ik zoveel mogelijk buiten de deur te doen – op een fauteuil in de Coffee Company met gratis wifi, bijvoorbeeld. Maar de Jewel laptop uit 2004 die ik gebruik begon zo langzamerhand uit elkaar te vallen. Letterlijk – ik ben her en der al wat stukjes plastic kwijt en sommige kabels kunnen nu probleemloos contact maken met de buitenwereld. Tijd voor vervanging.

Het liefst natuurlijk een Macbook (Pro!) – maar dan moet je minstens 900 euro vrij te besteden hebben. Dat ging geen succes worden. Maar m’n eerste loonstrookje was wel binnen en daar kon een goedkoper alternatief mee geregeld worden: een Dell Mini 10v netbook.

Niet dat ik van plan was om standaard Windows op een Dell te draaien – één van de meest zuigende combinaties mogelijk – maar toevallig kan zo’n Mini 10v met wat aanpassingen gewoon OSX draaien (tegen de wensen van Apple in, overigens)! Voor zo’n 300 euro heb je dan een soort MacNetbook… voor 1/3de van de prijs van een officiële Mac. En als je er toch alleen op gaat internetten en typen hoeft ie ook niet even snel te zijn.

Anderhalve week geleden bestelde ik ‘m op de Dell site, met een grote 6 cell batterij en een witte (toch een beetje Apple style) bovenkant. De specs zijn als netbook natuurlijk niet geweldig – 1.6ghz Atom CPU, 1gb geheugen, 160gb schijf, 1024×600 scherm – maar het pluspunt is dat ie daardoor makkelijk 5 uurtjes op z’n batterij kan draaien. Dat doet geen Macbook hem na Volgens Elger kan elke Macbook dat, ohwell :) . Vrijdag kwam hij eindelijk en een middagje installeerwerk volgde…

Installing OSX

Lief he? Ik gebruikte de Gizmodo guide, waarna ik de nieuwste NetBookInstaller gebruikte om te updaten naar 10.6.2. Apple wou namelijk roet in het eten gooien: de laatste update 10.6.2 controleert of het systeem draait op een Atom CPU. Gelukkig was dit snel opgelost: met een kleine patch doet de processor nu alsof ie een Intel Core Solo is en draait ook Snow Leopard 10.6.2 prima:

Screenshot 10.6.2

Een paar andere laatste probleempjes (geluid deed het eerst niet, na sleep wou hij niet meer opstarten, etc) werden simpel opgelost door het forum op MyDellMini over de 10v even na te zoeken, vooral het samenvattingstopic.

Vanaf deze week ben ik dus 100% Mac gebruiker. Misschien niet helemaal legaal, maar dat kan de pret niet drukken :D