Eerste test: Diana Lens

De bestelde Diana lens is gearriveerd!

Nu moet ik meteen zeggen: ‘adapter’ is een groot woord voor het stukje plastic dat je voor 12,50 krijgt. Aan de ene kant zit de juiste verbinding om op een Canon EF mount te draaien, aan de andere kant de juiste voor de Diana’s F+ mount. Ik had online al gelezen dat het tricky was om de adapter op de camera te zetten, dat was zeker geen grapje. Je moet zo hard draaien dat je denkt dat je de lens eraf breekt. Gelukkig zit er in de lens niet echt iets wat kapot kan.

De lens is, ook zoals verwacht, niet het meest hoogwaardige stuk apparatuur dat ik ooit vastgehouden heb. Niet alleen de lens is plastic, maar ook het omhulsel en de focusring – en zo voelt het ook. De 38mm rating van de Diana gaat overigens uit van een medium formaat camera. Omdat een Canon 350d een veel kleinere sensor heeft wordt een kleiner deel van het beeld gebruikt, de 38mm is daarom vergelijkbaar met een 50mm lens. Er is geen electronica, geen aanpassing mogelijk afgezien van handmatig focussen. Het diafragma is een simpel gat aan de achterkant van de lens en heeft daarom slechts één instelling.

Omdat het diafragma vaststaat wordt er online aangeraden om in Av mode te schieten. Dan wordt de belichting door de sluitertijd bepaalt, die de camera automatisch erbij kiest. Helaas werden alle foto’s die ik in Av nam hopeloos overbelicht, waardoor ik uiteindelijk in Manual mode zelf m’n sluitertijden koos. Eenmaal thuis bedacht ik me pas dat ik in Av natuurlijk de EV compensatie kan gebruiken om de belichting donkerder te maken :(

Mijn eerste bevindingen:

  • Je hebt veel licht nodig om de meest herkenbare effecten te krijgen. Direct zonlicht is eigenlijk wel een pre. Testfoto’s die binnen genomen zijn leveren weinig resultaat op.
  • Direct zonlicht laat ook meteen zien hoe beperkt het lichtbereik is – randen van objecten die naast een grote lichtbron als een heldere hemel staan worden onherroepelijk weggeblazen.
  • Het zachte gevoel wordt veroorzaakt door een extra lichthalo die om alle objecten heen komt. Het is niet zozeer dat het object niet scherp op de foto wordt gezet, maar het lijkt alsof alle objecten van zichzelf een beetje gloeien.
  • Dit zachte maakt het ook lastig om te zien of je foto ‘scherp’ is. Door de zoeker en op het scherm van je camera lijken alle foto’s sowieso bewogen.
  • Als je fan bent van lensflare zit je hier goed, draai ook maar een beetje richting de zon en je hebt er al een.

Conclusie so far? Lens van het type niet teveel nadenken maar doen. Al je met pijn en moeite geleerde spiegelreflex gewoontes laten varen, op goed geluk focussen en op gevoel schieten. Niet teveel op je camera kijken of de foto wel gelukt is (dat kun je toch niet zien), dat komt thuis wel. Vreemd maar leuk nieuw speelgoed dus! Ben erg benieuwd hoe het eruit ziet als je hiermee mensen schiet.

Besteld: Dreamy Diana Lens kit

Al eeuwen op de wishlist, maar nu eindelijk besteld: een compleet waardeloze lens.

Een plastic stuk bagger, onmogelijk goed te focussen en minder scherp dan door een potje vaseline schieten.

En dat allemaal voor maar 45 euro ;)

Ik heb vannacht eindelijk de Dreamy Diana Lens kit besteld. In de 60s was de Diana een supergoedkoop prul dat voor minder dan een dollar vanuit Hong Kong beschikbaar was. Een goedkope body die van ellende uit elkaar viel, een plastic lens waarvoor ‘wazig’ nog een compliment was. Door de inherente onvoorspelbaarheid dus perfect voor lomografie doeleinden. Vanwege de populariteit van de originele Lomo camera’s besloot men de oude Diana camera en lenzen ook te herintroduceren, samen met een adapter om deze lenzen op moderne spiegelreflexen van Canon en Nikon te plaatsen. En here we are…

In de kit zit een Diana 38mm F+ lens en de adapter om deze lens op mijn Canon 350d te zetten. Allereerst moet er meteen bij worden gezegd dat deze lens in combinatie met een moderne dSLR niet de stereotype lomo foto’s maakt die apps als Hipstamatic ons voorspiegelen. Om technische redenen is dat effect erg afhankelijk van het totaalpakket – lens EN camera EN film – en onze dSLR’s zijn eigenlijk gewoon te goed. Zie ook deze post op Flickr voor meer informatie.

Dus met de Diana maak ik straks geen typische lomo shots… Wat blijft er dan over? Nou, zoiets:

Wat we tegenwoordig wazig zouden noemen is met een andere bril op heerlijk zacht en dromerig. Een effect dat ik ook wel met een preset in Lightroom kan bereiken, maar dan toch half zo cool niet is. Hij zou deze week binnen moeten komen dus ben erg benieuwd! Ga er meteen mee aan de slag als ik ‘m heb.

PS. Ik heb de kit niet bij PhotoJojo besteld, hoewel ze een fijne store met geweldige selectie hebben. Internationale verzendkosten zijn me echter te gortig en even googlen leerde me dat ik de kit ook in onderdelen bij Digital Warehouse kon bestellen. Daar hebben ze ook 3 andere Diana lensen op voorraad (20mm, 55mm, 110mm), mocht je er geen genoeg van kunnen krijgen!

Dagje foto’s schieten in Den Haag

M’n arme camera is een beetje genegeerd geweest de laatste maanden, ik had weinig inspiratie en motivatie. Dat is nog niet echt veranderd, maar afgelopen zaterdag ben ik samen met Sanne en twee van haar vriendinnen (Dagmara en Sophie) naar Den Haag en Scheveningen geweest om wat te fotograferen. Beetje stoeien met de camera zonder een echt doel te hebben, gewoon kijken of je wat moois tegenkomt. ‘Tis zo lang geleden sinds ik dat laatst gedaan heb… Uiteindelijk zijn het niet veel foto’s geworden – leuk experimenteren met een reflectorscherm en springen op het strand schoten we met Dagmara’s superieure Canon 40D – maar voel me er wel lekker bij dat ik weer eens de camera afgestofd heb.