Afstudeerscriptie is af!

Het duurt even, maar dan heb je ook wat… Na een weekend lang layouten en InDesign vervloeken heb ik nu de definitieve versie van m’n afstudeerscriptie opgeslagen, naar PDF laten omzetten en richting mijn begeleiders gestuurd.

Het is dus af! Ik kan er geen woord meer aan veranderen, geen paragraaf meer verplaatsen, geen grafiekje nog één pixel opzij schuiven… Dit is het. Klaar. Done. Finito.

Je zou denken dat er dan een lading van je schouders valt, maar integendeel dus. Heb ik toch iets gemist? Niet goed m’n cijfers gedubbelcheckt? Wordt ik straks opgebeld door m’n begeleiders dat er niks klopt van m’n aanpassingen sinds het groenlicht gesprek? Of misschien wel het ergste – zouden ze ontevreden zijn over de layout, die me het hele weekend nonstop werken gekost heeft? Krijg ik een mailtje dat dit allemaal erg schattig is, maar ze toch graag een standaard APA-opgemaakte versie willen ontvangen? Moet ik alsnog een lelijk doublespaced 12 punts Times New Roman gedrocht gaan fabriceren…

Ohwell. Ik pak er maar een biertje bij en kom even tot rust. Morgen mag ik namelijk weer precies hetzelfde gaan doen, maar dan in Powerpoint voor de presentatie op m’n colloquium vrijdag…

Mocht je geïnteresseerd zijn in mijn afstuderen of wil je gewoon zien wat ik er van gemaakt heb dit weekend, mijn scriptie is hier te bekijken:
In the Eye of the Beholder

Update: Vanaf nu te downloaden vanaf de UT scriptie site.

American Optical aviator zonnebril

Ik heb een aardige collectie cheap-ass zonnebrillen liggen. Look-a-likes van Wayfarers en andere brillen uit de budgetbak van de lokale drogisterij, of gekocht bij een willekeurige straatverkoper op vakantie. Maar ondertussen wou ik toch eens wat kwaliteit in huis halen, dus ging ik op zoek naar een goede aviatorbril. En dan krijg je in de winkels meestal maar één aanbeveling: koop Ray-Ban.

Totdat je even iets verder online gaat kijken. Dan blijkt Ray-Ban helemaal niet meer het klassieke topmerk te zijn, niet sinds ze zijn opgekocht door Luxottica. Je geeft dus veel geld uit voor marketing en imago, maar krijgt er niet meer een kwalitatief hoogstand product voor terug. Een andere populaire keuze voor aviators is Randolph Engineering, wiens pilotenbril door Don Draper (Jon Hamm) in Mad Men beroemd is gemaakt. Randolph maakt brillen voor Amerikaanse piloten, maar hun klassieke aviator model – die ze overigens pas sinds de 80s maken terwijl Mad Men zich in de 60s afspeelt – is nu ook gewoon voor burgers te koop. Uiteraard in een dure limited edition om mee te kunnen liften op het TV succes.

Don Draper
Don Draper (Jon Hamm) met Randolph Engineering Aviator

Maar het mooie van spullen die gemaakt worden voor de Amerikaanse troepen is dat ze naar milspec worden gebouwd. De Amerikaanse defensie bedenkt een standaard waaraan de spullen moeten voldoen en laat verschillende leveranciers tegen elkaar bieden om deze mega-orders te mogen leveren. Dat betekent dat over het algemeen de producten van concurrerende leveranciers kwalitatief gelijk zullen zijn, want gebouwd met dezelfde specificaties.

En zo komen we aan bij American Optical. Dit bedrijf maakte namelijk de originele aviator zonnebrillen voor Amerikaanse piloten. Hun bril is zelfs met de astronauten mee geweest naar de maan op de Apollo 11 missie. Pas in de jaren ’80 verloren zij het defensiecontract aan RE maar de brillen zijn door de milspec in principe kwalitatief hetzelfde. Alleen dan voor een stuk lager prijsje…

Via een inkoopactie op Stijlforum (thanks Bootstrap!) kon ik voor 40eu inclusief verzendkosten een American Optical Original Pilot bril in huis halen – helaas iets te laat voor de zon in Nederland. Maar ik moet zeggen, ik ben flink onder de indruk. Qua prijs/kwaliteit verhouding denk ik dat dit de beste zonnebril is die ik ooit gekocht heb. Het voelt allemaal ontzettend stevig aan, de scharnieren zijn oerdegelijk – openen en sluiten zonder ergens losjes te kunnen wrikken. Stevige glazen lenzen die niet zo makkelijk krassen als de plastic lenzen in modebrillen. Overal netjes afgewerkt. Nu heb ik zelf geen ervaring met Randolph Engineering brillen, maar volgens mensen die beide bezitten zouden ze moeite hebben om de twee uit elkaar te houden als je de logo’s afplakt – vrijwel identiek dus.

Twee nadelen van de milspec: Om met een pilotenhelm gedragen te kunnen worden hebben deze aviators bajonetpootjes, die minder goed op hun plek blijven zitten dan reguliere haakpootjes. Daarnaast zijn de lenzen niet gepolariseerd, want daardoor zouden de ook gepolariseerde vliegtuiginstrumenten onzichtbaar worden. Je kunt echter tegen meerprijs modellen bij AO bestellen die normale pootjes en pola glazen hebben.

Aanradertje dus voor iedereen die nog een klassieke aviator in huis wil halen! Kijk wel eerst even op eBay, want de prijzen zijn daar een flink stuk lager dan op AO’s eigen site.

Herringbone Heritage handstrap

Ik heb sinds een maand een nieuwe spiegelreflex, een Canon 60d. Deze is een stuk forser en zwaarder dan mijn vorige 350d en ik zocht naar een manier die wat secuurder vast te kunnen houden.

Uiteindelijk is m’n keuze gevallen op de Herringbone Heritage handstrap. Een handstrap maakt je camera vast aan je hand, zodat hij er niet zo makkelijk uit kan glippen. Canon heeft een eigen handstrap, maar daarvoor moet je ook de bijbehorende batterygrip kopen – geen goedkope optie. Daarnaast zijn er een hoop rubber, neopreen, of andersoortige straps te krijgen op eBay die niet bepaald voldoen aan mijn sartoriale wensen.

Gelukkig is er Herringbone! Een Koreaans foto-accessoire merk dat naast handstraps in verschillende kleurtjes ook in cameratassen en ander leuk lederwaar voorziet. Relatief betaalbaar – 27 euro voor een handstrap is ook weer niet ‘goedkoop’, maar deze is tenminste volledig van leer. De bijgeleverde multiplate, waardoor je geen batterygrip nodig hebt, is zo gemaakt dat je nog steeds een statief kunt plaatsen. Als je toevallig al een Manfrotto statief met RC2 plate hebt heeft hij zelfs dezelfde vorm.

Onhandig was wel dat er geen instructies bij zaten, waardoor ik zelf een kwartier mocht puzzelen hoe het systeem precies werkt. Later ontdekte ik pas een handleiding online, maar die is eigenlijk net zo cryptisch als de handstrap zelf…

Vooralsnog na het eerste uur gebruik wel een aanradertje dus. Mocht zwart met rode stik je te opvallend zijn hebben ze ook volledig zwart of donkerbruin. Als het juist niet opvallend genoeg is hebben ze de felle kleurtjes paars, roze en rood. Allemaal te vinden op eBay! Even opletten: je moet de type1 strap hebben om de multiplate erbij te krijgen. De goedkopere type2 strap is bedoeld voor op een batterygrip.

Slytherin varsity jacket projectje

Ik heb varsity jackets altijd vet gevonden. Een afwijking van teveel Amerikaanse high school series kijken toen ik opgroeide – het was altijd een status symbool waar alleen de jocks mee mochten rondlopen, met de eerste letter van de school groot op de borst en verschillende badges voor prestaties erop geborduurd. Dus toen Everlane schreef dat er een mooie blanco quilted varsity jacket voor weinig op ASOS te koop was kon ik het niet laten. Gisteren kwam deze binnen en ik ben erg tevreden, vooral de pasvorm is beter dan de jackets die ik in de winkels vond.

Maar dan valt je meteen iets op: de body van deze jas is een vintage tintje olijfgroen. De mouwen zijn lichtgrijs. Groen en grijs zijn natuurlijk de huiskleuren van:

Jep, ik ben zo’n nerd :D

Een Slyterin patch voor op de bovenarm kun je voor weinig van internet halen:

Een dan op de linkerborst nog een groene losse H voor Hogwarts:

Of een S voor Slytherin:

Voor twee tientjes en wat huisvlijt zou ik klaar zijn. Awesome. Dit projectje gaat er wel komen ;)

Crystalbuntu XBMC op 1e gen AppleTV

Anderhalf jaar geleden kocht ik een 1e generatie AppleTV. De reden was simpel: ik gebruikte eerder een omgebouwde Xbox om het geweldige XBMC te draaien – de beste media center software ooit gemaakt. De Xbox kon echter geen HD video aan en ik had juist net een HDTV gekocht. De goedkoopste optie op dat moment was een AppleTV hacken om dezelfde software te draaien, maar dan wel met HD.

Helaas bleek AppleTV OS – een gestripte versie van dezelfde software waar hun Macs op draaien – eigenlijk te lomp en log om heel goed te werken. Je kon er dus wel XBMC op draaien, je kon er zelfs een speciale CrystalHD kaart in stoppen om beter HD af te spelen, maar het bleef toch wat haperen en langzaam aanvoelen.

Gelukkig zijn er mensen die zich daar aan gaan ergeren en vervolgens verschrikkelijk veel werk in steken om het op te lossen: Sam Nazarko bouwde een speciale, specifiek op de AppleTV/CrystalHD combinatie gerichte, linux distributie. Gebaseerd op het populaire Ubuntu, maar vervolgens totaal gestript om zo min mogelijk geheugen onnodig te verbruiken en XBMC zo efficient mogelijk te draaien. Sinds de update van afgelopen juli is deze Crystalbuntu installatie ook echt op het niveau dat ik het andere mensen durf aan te raden.

Meer informatie over Crystalbuntu vind je op Sam’s project pagina: http://www.stmlabs.com/projects/crystalhd-for-appletv/

De installatie is simpel. Koop een AppleTV1 via marktplaats, koop een CrystalHD kaart via een webshop. Monteer deze in plaats van de bestaande wifi kaart. Koop een USB stick van tenminste 4GB en gebruik Sam’s Windows installer om deze om te toveren tot een installatie-stick. Plug de stick in de AppleTV, start hem op… tijdje wachten… en klaar is kees. Je hoeft verder niks te doen, behalve XBMC naar je eigen wensen instellen.

Try Acrobatics EP Release

Try Acrobatics – het bandje dat voorheen nog Black Boys on Mopeds heette – heeft afgelopen zondag z’n eerste EP Sharp Moves & Dirty Minds uitgebracht. Met bijbehorend natuurlijk een feestje in Pakhuis Wilhelmina. Het voorprogramma bestond uit Sideditch en Politics, waarna de jongens rond een uurtje of zes het podium opklommen om zelf even stevig te rocken. Kijk boven naar de pics of luister hieronder naar de EP!

Kellokult iPhone4 stickers

Sinds kort ben ik ook de gelukkige eigenaar van een iPhone4. Zoals bij elke Apple aankoop hoort daar automatisch een accessoirejacht bij, een queeste om nog meer dure onzin te verzamelen. Alles om als trouwe consument maar geld de bodemloze put in te blijven gooien ;) (29 euro voor een dock!!!)

Maar specifiek zocht ik een case om de iPhone in te stoppen zodat ik de welbekende deathgrip kon vermijden. Een middagje shoppen bij verschillende electronicazaken en Apple winkels later kwam ik tot de conclusie dat er eigenlijk niks was waar ik het peperdure apparaat in wou verhullen, het ene stuk plastic was nog lelijker dan het andere. Toch moest er iets gedaan worden om ervoor te zorgen dat ik geen kortsluiting tussen de externe antennes maakte…

Na wat googlen kwam ik de antenna wraps van Kellokult tegen. Deze vinylstickers zijn precies uitgesneden om langs de zijkant van de iPhone geplakt te kunnen worden en zorgen ervoor dat je de antenne’s niet kunt kortsluiten. Toen ik daar toch aan het shoppen was zag ik dat ze ook leuke Leica stickers hadden, in de stijl die BeyondTheTech enkele maanden geleden had bedacht. Even Paypal’n en zes dagen later lag de bestelling op de deurmat.

De antenne wraps worden per twee sets verzonden, en ik kan me goed voorstellen dat de meeste mensen ook beide sets (deels) moeten gebruiken om hun iPhone te voorzien van de wrap. Ik plak al sinds m’n eerste Palm PDA protectors en andere stickers op gadgets, dus ben er ondertussen vrij handig in, maar anders was het een pure hel geweest. Het is sowieso priegelig werk maar de aansluiting op de knoppen en connectors van de iPhone moet zo secuur dat je op sommige plekken echt per millimeter verder plakt. Het zou nogal stom zijn als je SIM kaart er straks niet meer uit kan omdat de wrap er net overheen ligt…

De Leica sticker daarentegen is zonder enige problemen te plaatsen, zaak is om vanaf de camera te beginnen en de sticker perfect rond de lens en de flitser te plaatsen. Als ze daar goed zitten kun je in één vloeiende beweging de rest van de sticker perfect opplakken. Heerlijk simpel als je net daarvoor twintig minuten met die miniscule zwarte stukjes wrap hebt lopen frotten.

Maar ik ben erg blij met het resultaat! De iPhone ziet er vet uit, ik heb minder last van de deathgrip en de hipster in mij is weer prima tevreden met de ironische statement die gemaakt wordt. Naast deze vrij simpele matzwarte wrap heeft Kellokult ook leuke frisse kleurtjes als paars, oranje, wit, etcetera die ook als full-body stickers verkrijgbaar zijn. Apple kan de witte iPhone4 niet maken, maar een paar stickertjes later kun jij voorzien zijn… Aanradertje!

Nieuw horloge: Panerai 6152/1 homage

Er is weer wat veranderd in de horlogedoos! Er zijn een aantal klokjes de deur uitgegaan. Maar in tegenstelling tot eerdere plannen is de nieuwe aankoop niet de Archimede Pilot H geworden. In plaats daarvan zit er nu een custom gebouwd klokje in de stijl van de vintage Panerai 6152/1 om mijn pols.

Panerai maakte voor de Italiaanse marine al duikinstrumenten als dieptemeters en kompassen, maar werd vlak voor de tweede wereldoorlog gevraagd om ook een duikhorloge te ontwerpen. De 6152/1 is een latere evolutie van dit horloge uit de ’40s en werd jarenlang actief in dienst gebruikt door de Italiaanse marine.

Trittico

In de jaren ’90 werd Panerai gekocht door een investeringsgroep die luxemerken beheert. Het bedrijf stapte over van technische instrumenten naar mode accessoires van duizenden euro’s en besloot nieuwe, moderne versies van de duikhorloges op de markt te zetten. Helaas ging bij het moderniseren ook een deel van de charme verloren, de nieuwe Luminor horloges hebben niet dezelfde feeling als bijvoorbeeld de klassieke 6152s. Dat is jammer, want voor veel mensen zijn juist de historische Panerai modellen het mooist. Op Homageforum bestaat zelfs een volledige subcultuur van hobbyist-horlogemakers die juist de vintage look van oude Panerais en Rolexen proberen te benaderen. Niet om de meest realistische nepper te maken – hoewel ze daar ongetwijfeld de skills voor hebben – maar omdat die het mooist zijn. Vergelijk het met auto-enthousiastelingen die zelf kitcars van historische AC Cobra’s of Lotus Super-Seven’s in elkaar zetten, mensen die een liefde voor auto’s en passie voor historie combineren.

Via Homageforum ben ik dan ook aan dit klokje gekomen. Het is lastig om de verschillen met een nieuwe Luminor te zien als je weinig van Panerai horloges afweet, maar de opvallende details zijn de 44mm ‘1950 style’ kastvorm, steriel lege ‘base’ wijzerplaat (geen Panerai merkjes erop, dat mag natuurlijk niet), ‘double pencil’ vormgeving van de koperkleurige wijzers en het historisch correcte bolle plexiglas in plaats van modern saffierglas. Maar het pareltje van deze klok is het binnenwerk: een oude Molnija 3601 uit 1952 tikt daar – 60 jaar later!!! – nog steeds probleemloos door. De oude Panerais gebruikten Rolex 618 uurwerken op basis van een Cortebert ontwerp. Maar Cortebert had ook een licentie voor dit ontwerp uitgegeven aan het Russische Molnija, waardoor de bouw van een Molnija 360x uurwerk grotendeels gelijk is aan dat van een Rolex 618. Eigenlijk is zo’n ’50s Molnija het spirituele broertje van de Rolex uurwerken uit dezelfde tijd. Perfect voor een vintage homage dus.

Het enige nadeel? Ik wist het nog niet toen ik het horloge bestelde, maar Panerai erkent zelf ook hoe mooi hun oude 6152/1 model was. Op de jaarlijkse SIHH beurs hebben zij namelijk net model PAM 372 gepresenteerd: een 47mm versie met precies dezelfde inspiratie.

PAM372

Mijn nieuwste aanwinst wordt daardoor voor de horlogekenners niet meer een eerbetoon aan een haast onverkrijgbaar vintage model, maar een suffe poging om het nieuwste model Panerai weer te imiteren. Mjah. Gelukkig staat ie nog steeds heel mooi op m’n pols :D

Bovenstaande foto’s zijn overigens niet door mij geschoten maar door de horlogemaker.

Physicsdiet chart januari 2011

Ik heb de data van de eerste maand SlowCarb even in Physicsdiet geklopt voor betere analyse. Het lijkt erop dat ik water in de eerste paar dagen kwijt raakte, op 5 januari dropt mijn gewicht namelijk abrupt. Daarna loopt het netjes naar beneden zonder zware pieken en dalen, de trendlijn (blauw) en de regressielijn (zwart) lopen praktisch over elkaar heen. Met dit tempo verlies ik één kilo per week, wat belachelijk veel is. Ter vergelijking de maand januari van mijn vorige succesvolle dieet in ’06/’07:

En het totaalplaatje van dat dieet, voorzover ik er data van heb (ben pas eind december ’06 begonnen met serieus PD gebruiken maar was in oktober al begonnen met het dieet):

Eén kilo per week is bijna crashdieet snelheid en zou haast anorexisch ongezond moeten zijn. Maar SlowCarb is geen restrictief dieet – je eet per maaltijd tot je vol zit. Ik tel geen calorieën, hou geen macroratio’s bij, schep nog een keer op als ik daar zin in heb. Alleen wat ik mag eten is aangepast.

Wel merk ik nu dat ik andere metrieken moet gaan pakken naast gewicht, alleen gewicht vertelt je niet genoeg over lichaamscompositie. Ik krijg wel elke dag een impedantiemeting van mijn vetpercentage door de weegschaal, maar die is al ontregeld door het drinken van een glas water. Een beter idee is misschien Ferris’ concept van total inches – de omtrek van bovenarmen, bovenbenen, buik en heupen. De opgetelde waarde is een makkelijke metriek om voortgang mee te meten en de losse waardes kunnen indiceren of recomposition plaatsvindt (bv verlaagde omtrek buik door vetverbranding, versus verhoogde omtrek bovenarmen door spieropbouw). Weet alleen nog niet of die publiekelijk hier terecht gaan komen; wil ik voor de rest van m’n leven op internet hebben staan wat de omvang van m’n bierbuik was?..

Voortgang januari 2011

En we hebben onze eerste maand 2011 weer overleefd. De status hier is:

  • Afvallen
    Ik zit sinds 1 januari op het SlowCarb dieet uit The 4 Hour Body. De meningen over het dieet zijn verdeeld – iedereen die iets van afvallen denkt te weten heeft kritiek op me – maar de resultaten zijn prima. 1 januari begon ik met 68,6kg en op 1 februari nog slechts 62,4kg. Een deel van het verlies is natuurlijk water, maar zelfs dan is het geen slechte score. Helaas nog 18,1% lichaamsvet, al is dat een impedantiemeting via weegschaal dus niet geweldig betrouwbaar. Het doel is niet lichter dan 60kg maar met lichaamsvet op 14% (de normale waarde voor een man in goede conditie). Zo dicht op de 60kg wordt het doel dus recomposition – vet inruilen voor spiermassa – en ik moet daarom veel meer sporten. Hoe weinig zin ik er ook in heb.
    Ik ben me er overigens prima van bewust dat Ferris een eersteklas salesman en/of marketeer is en SlowCarb niet minder een hype dan Atkins, Sonja Bakker of Dr. Frank. Maar hee: 6,2kg lichter op de weegschaal in 31 dagen. Doel/middelen/heiligt.
  • Hardlopen
    Ai, daar val ik al door de mand. Drie keer per week hardlopen was het devies, en vorige zomer ging dat ook probleemloos. Ik had de hele eerste Start2Run sessie afgemaakt en kon 5 kilometer rennen zonder enige problemen. Maar ik blijk een mooi-weer-renner, want deze maand vond ik na vier keer het wel weer mooi geweest. Ik hoop dat februari ietsje warmer wordt, dan ga ik weer een poging wagen. Maar de kou is geen motiverende factor voor me.
  • Geen alcohol drinken
    Op SlowCarb mag je een paar glazen rode wijn per dag drinken, zolang ze maar weinig restsuiker bevatten. Daarnaast mag je op de wekelijkse cheat day drinken waar je zin in hebt, al zuip je een fust leeg. Maar om het afvallen een beetje te bespoedigen heb ik er voor gekozen om helemaal geen alcohol te drinken. Probleemloos de volle maand gehaald, wat best verrassend is vergeleken met vorige alcoholloze periodes in Enschede. Maar het helpt dan ook dat ik hier in Utrecht niet meer midden in het studentenleven zit en daarom niet dagelijks met alcohol wordt geconfronteerd. Omdat ik al zo dicht op de 60kg zit mag ik vanaf deze maand wel alcohol op cheat day, maar het lijkt me wat overhaast om meteen dagelijkse rode wijn in de routine op te nemen.
  • Photo365
    Nog een tegenvaller. Ik fotografeer veel te weinig, terwijl ik het een ontzettend leuke hobby vind, dus een 1-foto-per-dag project leek mij een goede motiverende factor. Na de eerste week bleek het echter al lastig om vol te houden. De oplossing leek simpel: de camera altijd in de tas mee en gewoon op straat foto’s maken. Het blijkt alleen dat straatfotografie helemaal niet mijn ding is. Ik weet niet hoe goede straatfotografen dat doen, maar ik zie het gewoon niet. Die schoonheid in het straatbeeld, die perfecte compositie in het spontane te pakken kunnen krijgen, totaal niet mijn ding. Ik ben beter met een geknutselde studio en m’n flitsertjes. Daarom een nieuwe definitie van het doel: aan het eind van dit jaar moet ik 365 goede foto’s erbij hebben. Ze hoeven niet elke losse dag geschoten te zijn en inhaalruns mogen, maar er moeten 365 verschillende foto’s (geen dubbele uit 1 run foto’s) op Flickr bijkomen voor het einde van 2011. Mobypics tellen niet.
  • Afstuderen
    Deze maand een flink gesprek gehad met m’n afstudeerbegeleider, en gezien enkele harde deadlines (onder andere begeleider die overstapt naar andere vakgroep/faculteit en natuurlijk de 3000 euro boete van het kabinet komend collegejaar) heb ik besloten om een deel van mijn onderzoek te schrappen. Jammer genoeg was dat ook een heel interessant deel dat diep inging op social media, maar om het afstuderen behapbaar te maken moest er iets uit. Het afstudeeronderzoek gaat nu puur om het concept authenticiteit, wat ik waarschijnlijk nog wel in een social media context wil onderzoeken.

Deze maand wil ik me qua 4 Hour Body aanpak richten op een aantal van de andere basistechnieken die ik uit financiële overweging in januari nog niet geprobeerd heb, zoals de PAGG stack (een combinatie van kruidensupplementen die helpen vet te verbranden) en de kettlebell swing (een volgens het boek erg efficiente trainingsmethode om spiermassa te bouwen). Verder is het weer tijd om me te oriënteren op de optredens die komende tijd in de Paradiso/Melkweg/Tivoli zijn – ik ga nog naar La Pegatina en Skunk Anansie deze maand, maar verder is de agenda verschrikkelijk leeg.