The Little Mermaid musical

Ik ben naar The Little Mermaid in het Nieuwe Luxor te Rotterdam geweest, en dat was voor mij als Disney- en musicalnerd natuurlijk weer een flink feest. The Little Mermaid is een van die heilige Disneyfilms en je kunt in principe weinig bij me verkeerd doen als je die live op een podium gaat uitvoeren. Toch viel de productie op een aantal punten wat tegen…

Even een stukje achtergrond: nadat Disney grote winsten draaide door hun meest succesvolle tekenfilms als Lion King en Beauty & the Beast tot musical uit te werken, was het in 2007 de beurt aan The Little Mermaid. Het script van de film werd tijdens workshopsessies uitgebreid tot een volledige musical, waarvan de demo-versie met alleen piano en zang ‘uitlekte’ op internet en meteen flinke interesse in de nieuwe Disney musical genereerde.

De sterkste nieuwe nummers uit de workshopsessies waren wat mij betreft voor de villains van het verhaal: twee nummers van Ursula en een duet voor Flotsam en Jetsam, de twee sidderalen. Helaas werden de twee nummers van Ursula uiteindelijk geschrapt. Het nummer All Good Things Must End, gezongen door Ursula om Ariel te pesten net voor het einde, kwam totaal niet meer terug:

Terwijl haar introductienummer, Wasting Away, werd vervangen door het nogal cliche aandoende I Want The Good Times Back:

Maar blijkbaar vonden ze dat in Nederland ook, want hier werd I Want The Good Times Back op z’n beurt weer geschrapt voor Pappie’s Kleine Meisje:

Ook geen groot succes. Volgens wikipedia is die overigens op dezelfde melodie als Wasting Away geschreven, maar dat haal ik er dus niet echt uit.

Sweet Child, gezongen door de sidderalen, bleef wel behouden in relatief dezelfde vorm als de workshop versie:

De nieuwe nummers voor de helden van het verhaal bleven meer steken in cliches, met weinig positieve uitschieters. Beyond My Wildest Dreams, het nummer wanneer Ariel eindelijk de wereld boven de zee kan ontdekken, is ontzettend schattig en heeft wel die Disney vibe die ik in de andere nummers mis:

Maar een nummer als If Only, dat overduidelijk bedoeld is om op typische musicalwijze een indrukwekkende samenzang neer te zetten met vier stemmen tegelijk, komt gewoon nooit uit de verf.

De nieuwe nummers waren voor mij dus geen volledige win, maar was ik nog steeds enthousiast genoeg dat ik de musical graag live wou zien. Uiteindelijk draaide de resulterende show maar 2 jaar op Broadway; tegenvallende kritieken en dalend bezoek bleken toch teveel voor een erg dure Disney productie. Ik had de hoop eigenlijk al opgegeven, en was daarom blij verrast toen bleek dat ze de show naar Nederland gingen halen! Minder blij toen ik las dat het een reizende musical werd; meestal betekent dat toch dat er gekort wordt op de grootte van het ensemble en de mogelijkheden met bijvoorbeeld het decor. Ook de perspresentatie die online werd gezet kon mij niet helemaal geruststellen:

Met liedjes op:
2:10 Onder De Zee (Under The Sea)
5:43 Ik Wou Maar (If Only)
8:42 Daar Ligt Mijn Hart (Part Of Your World)

Deels bleken mijn verwachtingen inderdaad waar. Het decor was grotendeels provisorisch en schaars, zoals het ‘schip’ van prins Erik ter grootte van een sloepje, terwijl bij grote groepsnummers als Under The Sea het podium toch een beetje onderbemand bleef. Erg jammer, vooral vergeleken met het Amerikaanse origineel:

Verder zitten er een aantal verschrikkelijke kostuums tussen (Flounder, de sidderalen, Sebastian) die echt ver voor de try-outs al geschrapt moesten worden. Om al helemaal niet te spreken over de zeepaardjes die op vermomde Segways (!!!) het podium op kwamen rijden.

Maar er waren ook positieve kanten aan de veranderingen: in de Broadway versie gebruikten de zeemeerminnen een soort rolschaatsen, om op die wijze over het podium te ‘zwemmen’. Dat zag er niet altijd even overtuigend uit, zoals hier te zien in The World Above, ook een van de nieuwe nummers:

In de Nederlandse productie werd daarom juist gekozen voor wirework, waarvan ze de techniek en ervaring natuurlijk direct konden overnemen van hun vorige Tarzan en Mary Poppins musicals. Dit zorgde voor een verrassend 3-dimensionaal gebruik van het podium en voor een beter uiteindelijk effect dan de originele Amerikaanse versie! Je kunt het effect zien in een aantal shots in de TV reclame voor de musical:

En zonder kostuum in deze behind-the-scenes opname van Part Of Your World:

Ook het kostuum van Ursula was erg verbeterd, het originele kostuum op Broadway was erg gelimiteerd en log, wat ervoor zorgde dat de actrice weinig bewegingsvrijheid had. In de Nederlandse versie werd ervoor gekozen die bewegingsvrijheid helemaal op te geven, maar alle tentakels van het octopuskostuum te laten besturen door een ‘onzichtbare’ acteur. Leuk effect!

Zeker wat pluspuntjes dus. Verder vond ik de cast het echt prima doen, vooral Tessa van Tol is een perfecte match voor de rol van Ariel. Sierra Boggess, die deze rol op Broadway had, zingt voor mijn gevoel te volwassen en gepolijst – een probleem dat zich ook voordoet wanneer zij Christine in The Phantom Of The Opera speelt. Ariel (en Christine trouwens ook) moet een beetje kinds klinken, een onschuldig meisje van 16 die de wereld nog moet ontdekken. Tessa heeft dat wel en combineert dat met de juiste uitstraling op het podium. Vooral tijdens Pozetieverik – een nieuw nummer dat ik verder volledig verafschuw – viel het me op hoe goed en vol overtuiging ze in de rol zit. Zelfs zonder een woord te zingen, want op dat moment heeft ze net haar stem geruild voor een paar mensenbenen.

Maar het grootste minpunt blijft eigenlijk een kwestie die ook al in de Amerikaanse versie zat: het einde is verschrikkelijk afgeraffeld. Ursula ruilt Ariel’s contract in voor Triton, net als in de film, maar daar hapert opeens het plot… Ariel steelt en breekt Ursula’s toverschelp, waardoor de zeeheks ter plekke doodgaat. Ta-da. Klaar. Even later komt Ariel weer boven water en trouwt doodleuk met de prins. Vijf minuten geleden was alles nog kommer en kwel, nu is alles probleemloos opgelost. Ik snap ook wel dat er een aantal kleine logistieke problemen zijn met het op een podium neerzetten van een reusachtige waterkolk, waar een gigantische octopus gespietst wordt door een volledig schip, maar dit was toch ook wel een een flinke anti-climax.

Begrijp me niet verkeerd, ik heb de hele twee en een half uur met een brede grijns op m’n gezicht gezeten. Ik heb genoten van een favoriet stukje jeugd dat weer even opnieuw werd neergezet. Maar ik snap ook wel waarom deze musical geen lang leven beschoren was op Broadway, en ik denk ook niet dat hij in Nederland heel lang door zal blijven toeren. En dat is jammer, want de cast doet het al met al echt ontzettend goed.

Modifast Intensive

Mijn eerste, meest succesvolle dieet (van 75kg naar 58kg) heb ik gedaan aan de hand van Burn The Fat, Feed The Muscle. Negeer de verschrikkelijke site die erbij hoort; het is een top boek, wel een dikke pil, maar een aanrader voor iedereen die gezond wil afvallen. BFFM is er vrij stellig in dat een zwaar restrictief dieet een slecht idee is omdat het je metabolisme aan gort helpt door het te trainen weinig te verbranden. Ik was daarom erg sceptisch toen twee vriendinnen van mij aan het Intensive dieet van Modifast begonnen. Maar damn, empirisch bewijs is altijd overtuigender dan theorie uit boeken. Ik had nog nooit zo snel, zo veel resultaat gezien van een dieet.

Het Intensive programma is zeker niet laf: twee weken lang eet je dagelijks slechts 500 cal in de vorm van een ontbijt, lunch en diner in poedervorm uit een zakje – that’s it. De zakjes meng je met water en wordt een soort milkshake, een soort pudding of een soort muesli – alle drie ongeveer zo chemisch van smaak als een goedkoop huismerk toetje van een gemiddelde supermarkt. De derde week vervang je een zakje met een lichte maaltijd, de laatste week mag je twee lichte maaltijden. De maand daarna moet je heel rustig weer opbouwen naar een normaal eetpatroon. Het is eigenlijk alleen bedoeld voor mensen die echt obees zijn (BMI > 25) om een lifestyle verandering te kickstarten, onder supervisie van een arts of dietist.

Met andere woorden, this is a fucking bad idea.

Maar wel een idee dat in m’n hoofd bleef hangen. 10 tot 12kg verlies is niet ongewoon op dit dieet. Voedseldiscipline tijdens een dieet ben ik vrij bedreven in; het uitschakelen van mijn drang om op impuls te eten heb ik geleerd tijdens vorige dieetpogingen (kon ik het nou ook maar als ik niet op dieet was). Het is ‘maar’ 2 weken pure hel om op zakjes te leven, daarna mag je rustig aan weer vast voedsel hebben. Daarnaast was ik nog steeds niet van mijn afstudeerkilo’s af; de 10kg die er bij zijn gekomen tijdens het schrijven van mijn scriptie. Die wou ik toch echt nog kwijt. En ik heb geen vriendin of kinderen voor wie zo’n verandering in eetritme echt verschrikkelijk zou zijn om mee samen te moeten leven… Hoe meer ik erover nadacht, hoe meer het klonk als een soort uitdaging in plaats van een dieet.

Tjah. Challenge accepted!

Ik begon op maandag 4 juni met 70,8kg. Na 2 weken op Modifast Intensive zit ik nu op 65,2kg – 5,6 kg er al af! Een deel daarvan is water, dus telt niet echt mee, maar ik denk wel over nog 2 weken de gewenste 60kg aan te tikken. Met de bijbehorende inertia van het dieet terwijl ik rustig weer opbouw naar een normaal eetpatroon verwacht ik zelfs nog wel een aantal kilo onder de 60 terecht te komen – onbedoeld, maar ik zou liegen als ik dat heel vervelend vond.

Die eerste 2 weken op alleen zakjes? Niet leuk. 500 cal is gewoon niet veel en je hebt de eerste paar dagen best wel hongergevoelens. De eerste week had ik ook wat hoofdpijn omdat ik niet genoeg dronk; de afvalstoffen (bijwerking van het vet verbranden) werden daardoor niet voldoende afgevoerd. Twee liter vocht per dag is de richtlijn. De tweede week werd vooral gekenmerkt door een algemeen flauw gevoel, met soms wat duizeligheid en greyout bij te snel opstaan. Eten gaat je sowieso deze twee weken bewust en onbewust ontzettend bezig houden, voedselgeuren lijken intenser of trekken in ieder geval meer je aandacht. Op een bepaald moment droomde ik zelfs dat ik in de stad ongelimiteerd spareribs aan het eten was, wakker worden was een flinke deceptie ;) . Maar met een beetje discipline is het echt heel erg prima vol te houden. Vooral geen eten in huis halen, geen verleidingen in de buurt houden. Je moet het jezelf niet moeilijker maken dan het al is. Gewoon 14 dagen aftellen, die zijn sneller voorbij dan je denkt, en dan mag je weer vast voedsel hebben.

Het is aantrekkelijk om met zo weinig energie helemaal niks te doen, maar dat is dus ook gevaarlijk – je lichaam moet wel in beweging blijven en vet gaan verbranden. Daarom ben ik tegelijkertijd begonnen met het 5km Running Coach programma van de Atletiekunie en het beginnersschema bodyweight oefeningen uit Convict Conditioning. Die krijgen later wel een eigen blogpost als ik er wat meer tijd in heb zitten.

Mijn Modifast Intensive tips so far:

  • Ik heb de muesli variant zelf niet geprobeerd omdat ik hoorde dat het smaakte als ‘stukjes karton drijvend in derrie’. Denk niet dat ik er wat aan gemist heb.
  • Gebruik een shakebeker (erg tevreden over deze) voor de shakes en een staafmixer/blender voor de pudding. Ze zeggen dat het mengen ook met bijvoorbeeld een vork kan, maar ze liegen. Poeder happen is smerig.
  • Light frisdranken kunnen best interessante smaakcombinaties opleveren als je ze met de shakes gebruikt in plaats van water. Crystal Clear citroen ging overal goed bij, maar ook Coca Cola Light is bijvoorbeeld een optie!
  • Was je shakebeker onmiddellijk na gebruik af. Als je bij de lunch een shake neemt, de beker laat staan, en er de volgende ochtend pas aan denkt krijg je een slechte verrassing. Verschraald Modifast poeder ruikt verschrikkelijk. Vooral de vanille shakes deden me kokhalzen als ik ze liet staan.
  • Groene thee is je vriend. Je moet 2 liter vocht naar binnen werken per dag, en groene thee – in tegenstelling tot smaakjesthee – boost ook nog eens je metabolisme, dus helpt met het dieet.
  • Ook een optie qua vocht: Opkikker kip is geweldig, je mag 2 glazen magere bouillon per dag. Je eet 2 weken lang alleen maar neptoetjes, dus iets zout binnenkrijgen is echt een broodnodige afwisseling. Door het zout is het heel sec gezien niet handig voor je vochtbalans tijdens het dieet, maar fuck it.
  • Calorie-neutrale groenten zoals bleekselderij en komkommer zijn goed om wat in je maag te krijgen. De komkommer krijgt iedereen wel weg, bleekselderij is meestal even wennen. Ik ging er gewoon vol voor; een stengel bleekselderij afbreken, even onder de kraan wassen en als een soort wortel opeten. Je went vanzelf aan de smaak.

Vanaf morgen mag ik een lichte maaltijd, al zijn de regels daarover ook niet heel losjes: “een kopje magere bouillon met soepgroenten, een stukje mager vlees (geen jus) of vis, groenten of rauwkost (zonder dressing), 1 aardappel of 2 eetlepels deegwaren, magere yoghurt”
Al blijkt daar volgens de recepten op hun site nog best wel wat van te maken. Eind deze week geef ik nog wel een Modifast update als ik m’n eerste week met een vast voedsel maaltijd gehad heb!

Update: Deel 2 van mijn Modifast ervaring!