Nieuwe baan: Social Media Manager

Ik had het stil willen houden totdat ik officieel getekend had, maar door mijn vakantieplanning gebeurt dat pas op mijn eerste werkdag. En dat duurt me nog veel te lang, dus zal ik het nu maar vast verklappen:

Ik heb een nieuwe baan! :D

Vanaf augustus ga ik aan de slag als Social Media Manager bij Brooklyn Ventures.

brooklyn

Brooklyn is een venture capital bedrijf in de regio Utrecht, met een kantoor op de campus van de Nyenrode Universiteit – weer eens wat anders dan het gemiddelde industrieterrein ;) . Ze investeren in verschillende start-ups – van Facebook foto-apps tot emergency repair in de olie/gas industrie – in sectoren waar de partners al eerder ervaring hebben opgedaan, waardoor ze ook inhoudelijk een rol kunnen spelen.

Nyenrode University

Omdat het niet praktisch/haalbaar is voor elk van deze start-ups om iemand aan te nemen die zich fulltime bezig houdt met social media word het mijn taak om dit vanuit Brooklyn Ventures te gaan doen. Ik zal de verschillende start-ups helpen een strategie te ontwerpen voor hun social media activiteiten en ze vervolgens ondersteunen in de uitvoering hiervan. Zo’n beetje mijn dreamjob dus: werken in de start-up scene, op strategisch niveau social media aanpakken maar tegelijkertijd hands-on aan de slag kunnen, en ondertussen kennismaken met het venture capital wereldje. Heb er ontzettend zin in!

Voor ik ga werken pak ik nu nog even snel een weekje vakantie, daar was ik door al het solliciteren nog niet aan toegekomen. Ben nu dus druk op zoek naar een last-minute bestemming om komende week nog even chill door te brengen. Ik sta open voor suggesties, dus als je wat leuks weet – roep maar!

Vintage Huguenin horloge

Na mijn afstuderen stelden mijn ouders voor om me als cadeau – binnen een bepaald budget – zelf een horloge uit te laten zoeken. Dat leek me ontzettend tof en na wat wikken en wegen besloot ik dat ik graag een vintage gouden dresswatch wou. Ik heb zat casual en sportieve horloges, maar geen echt net, formeel klokje. Vintage is wat vriendelijker voor het budget, en symbolisch tof – het heeft al historie, een eigen verhaal bij elke kras en vlek, waar ik een paar hoofdstukken aan toe mag voegen voor ik het ook doorgeef aan een volgende generatie.

Maar in de afgelopen maanden heb ik nog niks gevonden wat ik durfde te kopen, want horloges zijn een stuk groter geworden in de afgelopen decennia. Waar vroeger een horloge van 35mm breed al een flink mannenmodel was, zit de norm nu meer rond de 42mm. Vintage dresswatches zijn een beetje te vinden in de 32 tot 36mm range, terwijl er in mijn horlogekist niks onder de 39mm voorkomt. Het zou zonde zijn om zo’n horloge voor veel geld te kopen en er dan pas achter te komen dat het me helemaal niet staat, of toch mijn smaak niet is – vooral omdat je een afstudeercadeau niet zomaar even verkoopt.

En toen kwam afgelopen week deze Huguenin op een forum tevoorschijn.

Huguenin Vintage Watch - patina on dial

Huguenin is een oud, maar verder niet prestigieus, Zwitsers merk. Het klokje is een mechanische handwinder, stamt uit de jaren ’60, heeft een 34mm brede vergulde kast en is lekker netjes en minimaal; er zit zelfs geen datum op. De wijzerplaat is voorzien van een fraaie laag patina die bewijst dat het horloge al een tijdje leeft. Als het een vintage IWC of Omega was geweest, met bijbehorende kwaliteit uurwerk en volledig gouden kast, zou zoiets minstens 1000 euro kosten. Deze Huguenin? Een paar tientjes.

Huguenin Vintage Watch - watch movement

De Huguenin had dus wel de looks waar ik naar benieuwd was, maar niet de kosten. Perfect als testhorloge dus. Door hier een tijdje mee rond te lopen merk ik vanzelf of zo’n goudkleurig, klein horloge wel mijn ding is. Tot nu toe ben ik in ieder geval prima tevreden over de looks en de maatvoering:

Huguenin Vintage Watch - wristshot

Superga sneakers

Terwijl ik de afgelopen jaren steeds meer Superga sneakers om me heen zag verschijnen dacht ik dat er weer een nieuw modemerk plimsolls tevoorschijn was gekomen. En ik vond het twijfelachtig of dat wel nodig was. Converse maakt al Allstars sinds de jaren ’20, Vans heeft z’n Authentics sinds de ’60s, en zo zijn er nog zat andere merken met historie te vinden die vergelijkbare schoenen maken. Waarom zou je dus nu voor een of ander nieuw merk kiezen?

Maar die nieuwheid blijkt dus mee te vallen. Het Italiaanse Superga bestaat namelijk sinds 1911 (!!!) en is nu al een eeuw een iconisch merk in Zuid-Europa. De slogan van het merk is zelfs “People’s Shoes Of Italy”

Oeps. My bad.

Gelukkig ben ik verder niet zo moeilijk, dus zonder meer bereid om deze sneakers spontaan wel te dragen nu ik weet dat ze toch heritage bezitten ;-)

Aangezien m’n huidige paar allstars bijna doorgesleten is leek het me aardig voor de rest van deze ‘zomer’ om Superga eens uit te proberen. Het klassieke must-have model is de 2750, een tennisschoen die sinds 1925 door Superga gemaakt wordt:

Ze zijn in alle kleuren van de regenboog te krijgen, maar wit canvas is de original:

Ik heb echter al plannen voor nog te kopen witte sneakers dus mijn keuze viel nu op een model 2950 – dezelfde upper als de 2750 maar dan met een dunnere zool voor een iets eleganter uiterlijk – in lichtgrijs.

Besteld voor een paar tientjes in de aanbieding bij Spartoo. Ben erg benieuwd!

Overigens, hoe heerlijk ’90s is die reclame van Superga hierboven. Zweverig triphop soundtrackje (Tricky – Hell Is Around The Corner) gecombineerd met wannabe-vintage zwart/wit en zo’n typisch onlogisch jaren ’90 reclame-plot… Wordt er meteen nostalgisch van.

Bonus: twee behind-the-scenes videos van fotoshoots met het schatje Alexa Chung, die het gezicht van Superga is.

Baracuta Harrington G9 jack

De Harrington G9 is in het straatbeeld een misschien wat onopvallende vertoning. Het is een vrij standaard jack, met elastiekband bij de mouwen en middel, een ritssluiting en twee zakken met knopen. Je zou zoiets ook bij de C&A kunnen vinden, zeg maar. Het verschil is dat de Harrington G9 het origineel is van al dat soort mannenjacks. Tachtig jaar geleden ontworpen door het Britse Baracuta en vervolgens door uiteenlopende generaties na elkaar gedragen – mods, skins, punks, trads, allemaal droegen ze Harringtons.

Het leuke is dat Baracuta in al die tijd nooit gestopt is met het maken van precies hetzelfde jack dat ze in de ’30s ontworpen hebben. Onder de ‘original fit’ modelnaam kun je dus nog precies hetzelfde model Harrington kopen zoals gedragen door James Dean, Elvis Presley, Frank Sinatra, Steve McQueen, etc. Ik weet dat het niet meer dan een goed stuk marketingverhaal is en dat ik er weer eens met beide benen intrap, maar hier hou ik dus van. Dat gevoel van heritage, historie, authenticiteit. Mooi! Voor de minder puristische consument hebben ze ook de wat strakker gesneden ‘slim fit’ en ‘vintage fit’ modellen, die beter inspelen op de moderne smaak.

Er zijn nog twee varianten van het jack die Baracuta verkoopt: de G10 en de G4. De G10 is van voren identiek aan de G9, maar bij dit model zijn aan de achterkant geen vents verwerkt. De G4 heeft in plaats van elastiek rond de mouwen en middel een verstelling door middel van drukknopen. De G4 is daarom handig voor mensen bij wie het elastiek op minder fraaie wijze bijvoorbeeld een bierbuik benadrukt ;)

Dankzij mijn Modifast dieet was mijn vorige zomerjas opeens een beetje te groot, dus had ik even snel – en liefst niet te duur – wat nieuws nodig. Handig dus dat je er dan op gewezen word dat er een online sale is op de site van Baracuta met kortingen tot 70%. Ik heb nu met flinke korting deze vintage fit G9 in ivoorwit besteld:

Het is niet een van de traditionele modellen – ivoorwit hadden ze vroeger niet als kleur en dit model mist de eigenlijk verplichte red Fraser tartan voering – maar ik denk dat ie me wel lekker zal staan. Als je de couponcode GOLD invoert bij het afrekenen gaat er nog eens extra 20% van de prijs af, wat toch weer leuk meegenomen is. De sale is al een tijdje bezig dus de gangbare maten zijn wel zo’n beetje op, maar je kunt er misschien nog net wat leuks tussen vinden!

DIY Waxcanvas Cameratas: deel 2

Het grote DIY Waxcanvas Cameratas project is nu aardig op weg. In de timelapse hierboven zie je hoe ik afgelopen dinsdag aan de slag ging met de ASOS tas, de bar Otter Wax en een snel bij de HEMA gekochte fohn. Kwestie van de wax over het doek uitwrijven en vervolgens met de fohn in de stof laten smelten. Ik had op YouTube al veel how-to video’s bekeken en het principe was overal hetzelfde, ongeacht het merk of type wax, dus hoeveel kon er nou mis gaan?

Zo kwam de tas binnen, nog lekker zacht en flexibel:
Deel 2 van project DIY cambag is binnen!

De Tenba insert met mijn cameragear past er perfect in:
Insert in DIY cameratas

En zo zag ie er uit na de eerste poging waxen:
Tussenfase DIY cameratas

Niet helemaal wat ik voor ogen had eigenlijk. Je kunt het hier niet op de foto zien, maar de stof is al een stuk steviger en stugger door alle was die erin getrokken is. Je ziet ook dat het doek al een toplaag wax heeft die krassen kan pakken, maar het heeft nog niet de overduidelijke glanzende waxcanvas look.

Mijn eerste bar Otter Wax was in deze eerste sessie opgegaan dus ik bestelde extra wax bij webshop UNDSCVRD en gaf gisteren de tas een nieuwe laag. Ditmaal koos ik ervoor om niet de fohn te gebruiken. Door de hitte van de fohn smelt de wax en trekt het de stof in, maar ik had het gevoel dat het onbehandelde katoen misschien wel te dorstig was en alles in de vezels zoog. Dat was waarschijnlijk heel goed voor de uiteindelijke waterbestendigheid van de tas, maar er bleef op deze manier niks van de gewenste toplaag over. Omdat er nu al genoeg wax in de stof zat probeerde ik in deze fase alleen een mooie toplaag wax op de tas krijgen, door met lange halen de Otter Wax over de tas te verspreiden en vervolgens met m’n vingers egaal uit te smeren. Dit bleef ik herhalen tot ik in de lichtreflectie nergens meer een stuk onbehandeld katoen zag. Het resultaat zag er al vrij snel aardig, maar nogal ‘vochtig’, uit:

DIY waxed cameratas, fase 2

De tas moest nu, volgens de FAQ van Otter Wax, 24 uur uitharden voor je het verder kon testen. Dit proces kon op gang geholpen worden door het eerst een uur in de diepvries te gooien, dus dat heb ik maar gedaan – met als bonus extra verwarring van mijn huisgenoten ;) . Daarna heb ik hem aan een kleerhanger opgehangen en in mijn kamer verder laten drogen. Hij voelt nu nog steeds een beetje plakkerig aan, wat volgens de FAQ met een aantal dagen zal verdwijnen. Verder is het overdreven glimmende effect weg, maar heeft de tas nu wel dat typerend uiterlijk van waxcanvas:

Untitled

Not too bad. Waarschijnlijk had ik dit effect ook al kunnen bereiken door die eerste fase met de fohn gewoon over te slaan, en meteen met de hand deze topcoat aan te brengen op de tas. Nouja, daar leer je weer van :) . Al mijn gear past er dus prima veilig in:

Untitled

De originele planning was om ook de stukjes leer donkerder te maken, dat kan met echt leer vrij simpel door het te behandelen met een olie naar keuze. Maar het hier gebruikte leer is PU (PolyUrethane) splitleer, wat betekent dat er helemaal binnenin een dun stuk echt leer zit maar de zichtbare bovenkant gewoon plastic is. Plastic wordt niet donkerder door olie, en ik betwijfel of een oplossing als schoenpoets voldoende effect heeft. Even nadenken nog hoe ik dat dus ga oplossen.

P.S. De timelapse heb ik gemaakt via de ingebouwde intervalometer in de aangepaste Magic Lantern firmware voor mijn Canon 60d. Door deze in te stellen op ‘silent’ worden de foto’s niet luidruchtig en slijtagegevoelig genomen door de spiegel steeds te klappen, maar direct vanuit de Liveview buffer gekopieerd. Superhandig – tot je erachter komt dat deze modus geen JPG’s opslaat maar .422 bestanden, een of ander obscuur intern formaat. Voor ik uberhaupt iets kon met de ongeveer 1500 timelapse foto’s moest ik ze eerst omgezet krijgen. Uiteindelijk was de enige manier waarop dat in OSX lukte het installeren van Wine (de Windows emulator die origineel voor Linux geschreven is) en dit Windows programma te gebruiken. Die intervalometer is wel een superleuke functie, ik ga er zeker meer mee proberen te doen. Maar dat is ook meer iets voor een volgende blogpost.

Modifast Intensive week 4 update: finish bereikt

Het was de bedoeling om na de derde week op Modifast alvast een update te geven, maar uiteindelijk had ik toen nog niet zoveel te melden. En de laatste week, waarin je twee zakjes per dag mag vervangen met een maaltijd, vloog echt razendsnel voorbij. Het is verrassend hoe je eetpatroon invloed kan hebben op je perceptie van tijd. Die eerste twee weken alleen op zakjes leken echt eindeloos te zijn…

Ik begon op maandag 4 juni met 70,8kg aan gewicht. Ik eindigde gister op zondag 1 juli met 63kg gewicht. Dat is een verschil van 7,8kg – niet de 10 waar ik op gehoopt had, maar nog steeds een vrij aanzienlijke hoeveelheid voor 4 weken (bijna 2kg per week!). En waarschijnlijk dipt mijn gewicht langzaam nog wat verder de komende weken terwijl ik me weer aanpas aan een normaal eetritme.

Wat mag je eten van Modifast in de derde en vierde week? Verrassend genoeg best wel lekkere dingen. Er staan verschillende goedgekeurde recepten op hun site. Wat daar vooral opvalt is dat je in principe alles mag eten, er lijken weinig restricties te zijn over het soort vlees of de hoeveelheid vet of koolhydraten die er in zitten. Wel zijn de hoeveelheden erg beperkt. Ik at de meeste recepten daarom een aantal dagen achter elkaar, omdat de supermarkt niet berekend is op zo’n dieet. Als je maar 100gr krieltjes mag in je maaltijd en 600gr is de kleinste verpakking die de supermarkt heeft… tjah. Dan eet je een week krieltjes :)

Een grillpan is wel je beste vriend als je in week drie en vier van dit dieet zit. Je wilt alles zo droog mogelijk bakken, want olie blijkt echt vervelend veel calorieen te bevatten, en dat werkt nou eenmaal het beste in een grillpan. Ik heb die van mij al jaren, maar ik heb hem nu haast dagelijks gebruikt.

Een greep uit wat ik gegeten heb:

Eerste vaste maaltijd na 2 weken Modifast poeder!
Gegrilde entrecote met oreganosaus, krieltjes en broccoli

Deze is een aanrader. De simpele marinade van olijfolie, knoflook, oregano, peper en zout trekt goed in het vlees en geeft het een onverwacht lekkere smaak. Negeer alleen de griltijd die erbij staat, als je dun gesneden rundvlees echt 1 a 2 minuten aan elke kant bakt heb je het grondig verneukt. Gewoon de stukjes vlees een voor een op de hete grillplan leggen, zodra de laatste erop ligt de eerste beginnen te keren. Als je weer bij de laatste bent begin je ze van de grillplan af te halen en op het bord te leggen.

W3 op Modifast: kabeljauw in parmaham met pesto. Could be worse! :)
Kabeljauw in parmaham met gnocchi krieltjes en roerbakgroente

Erg lekker! De parmaham met rode pesto eronder voegt veel smaak toe aan de toch verder niet zo boeiende kabeljauw. Ik dacht helaas slim te zijn en bakte meteen alle vis die ik gekocht had in een keer, zodat ik de volgende dag alleen maar zo’n pakketje hoefde op te warmen in de magnetron. Opnieuw opgewarmde vis uit de magnetron: bah. Niet doen.

Yum: Zalm met aardappel in schil en broccolicreme #modifast
Zalm met aardappel in de schil en broccolicreme

Zalm op huid: heerlijk. Maar goed, daar kun je in principe ook niet echt iets aan verkloten. De broccolicreme was ik minder over te spreken. Veel gedoe, staafmixer goed smerig, voor een goedje wat uiteindelijk niet eens zoveel toevoegde aan de maaltijd. Supermarktbroccoli vind ik vooral lekker door de textuur, qua smaak is het gepureerd net een soort babyvoeding. Misschien had ik er niet genoeg kruiden en zout bijgegooid, waardoor het een beetje smaakloos bleef. Maar ik heb de volgende dag de broccoli gewoon heel gelaten en de aardappel in schil een lekkere lading zout gegeven – duidelijk betere keuze.

Ik ontdekte op de EatingWell site ook een aardige lijst met 500 calorie recepten die als inspiratie kunnen dienen. Ik was heel erg te spreken over hun ‘Spicy Beef with Shrimp & Bok Choy’:

Yum. Het was ook alweer heel lang geleden sinds ik zelf een bamigerecht had gemaakt, aangezien elk vorige dieet een lowcarb/paleo variant was. Toch fijn om weer eens te eten!

Zoals je op de chart helemaal bovenin ziet zitten er pieken en dalen in de metingen. Om die ruis eruit te filteren gebruiken we trendlijnen in dit soort diagrammen. Door gebruik te maken van zo’n ‘exponentially smoothed weighted moving average’ verdwijnen de pieken en dalen, zodat die geen demotiverende werking kunnen hebben tijdens het dieet.

FatWatch, de app van de chart hierboven, draait op iOS terwijl PhysicsDiet, waarvan je de chart hier beneden ziet, een webdienst is. Beide gebruiken in principe dezelfde trendlijnen zoals voorgeschreven in Hacker’s Diet.

Volgens beide trendlijnen ligt mijn ‘echte’ gewicht nog ergens rond de 65kg – dat is de lag die je standaard krijgt met een trendlijn – maar dat zal vanzelf stabiliseren als ik de komende tijd meer richting een vast gewicht ga. Boeiend aan de analyse in PhysicsDiet is dat er ook een regressielijn berekend wordt, en op basis daarvan gemiddeld gewichtsverlies en calorietekort. Bijna 1700 calorieen per dag te weinig; belachelijk maar ergens ook niet verrassend. Je krijgt maar 500 calorieen binnen als je alleen maar Modifast zakjes eet, met die 1700 missende calorieen erbij zit je op 2200 totaal. Vrij normaal voor een volwassen man.

En nu, de grote vraag: kan ik anderen zo’n crashdieet als Modifast Intensive aanraden?

Nee. Niet zonder goede reden, anyway.

Het was voor mijzelf eigenlijk gewoon een slecht idee. Ik vind mezelf misschien flink te dik, maar ik ben rationeel gezien niet obees (BMI was 23,7 en is nu 21) of op een andere manier in de bedoelde doelgroep van Modifast Intensive. Normale dieten slaan bij mij eigenlijk prima aan. Het was dan ook voornamelijk nieuwsgierigheid en uitdaging die mij ertoe gezet hebben om dit te doen. Ben ik tevreden over de resultaten? Zeker. Maar als je BMI niet boven de 25 ligt kun je misschien beter eerst eens kijken naar gezondere alternatieven. Een crashdieet kost je ook spiermassa – het is niet alleen vet wat verdwijnt. Dat gebeurt bij elk dieet, maar bij een crashdieet wordt dit effect nog eens extra versterkt omdat je zo bizar weinig eet. Je lichaam gaat dan automatisch in starvation, een evolutionair slim bedacht mechanisme: als er te weinig voeding is blijf je langer overleven als je juist efficienter vet opslaat en de hoeveelheid energieverslindende spieren gaat afbouwen. Minder handig als je juist van die vetmassa af wilt.

Anderzijds, als je wel besluit Modifast Intensive te gaan doen? Het is echt prima haalbaar en verdomd effectief. Laat je er in ieder geval niet van weerhouden door het geklaag op online dieetfora, als ik het kan is het echt voor iedereen haalbaar. De eerste twee weken zijn vervelend, maar tegelijkertijd ook erg makkelijk. Je eet alleen uit zakjes dus je kunt simpelweg geen foute beslissingen nemen die je dieet negatief beinvloeden. En je weet precies wanneer die twee weken eindigen, dus je hebt een doel om naartoe te leven. Na die twee weken mag je weer vast voedsel en dan is het einde van het dieet echt in no time bereikt.

Overigens, als iemand anders van plan is Modifast Intensive te gaan doen, ik heb nog een flinke lading over. Mijn buren namen toen ik niet thuis was mijn perfect uitgerekende, online bestelde pakket Modifast aan terwijl ze daarna meteen op vakantie gingen. Ik moest ruim een week extra zakjes bijkopen tot ze terug waren (en bedankt…). Ik heb nog:
Verkocht! Bedankt aan iedereen die interesse getoond heeft.

DIY Waxcanvas Cameratas: deel 1

Als ik nu €300 aan onbesteed geld op de rekening had staan dat ik nergens anders voor nodig had weet ik zeker waar het heen zou gaan. Dat werd gepaypald naar de VS om een van deze twee cameratassen te bestellen:


ONA Union Street


ONA Brixton

Ik vind de meeste normale cameratassen verschrikkelijk lelijk. Het zijn net laptoptassen; zwarte nylon gedrochten, functioneel gemaakt om een bepaald object van plek A naar plek B te slepen, zonder enige aandacht voor hoe het eruit ziet. De paar merken die wel aandacht aan het uiterlijk besteden zijn op hun beurt weer diefstalgevoelig; elke dief weet dat er uit een Crumpler tas waarschijnlijk een hoop geld te halen valt. Daarnaast moet het moderne, synthetische uiterlijk van Crumpler je ook maar net bevallen.

ONA pakt het anders aan. Van binnen zijn deze tassen net zo functioneel als elke andere goede cameratas, maar van buiten wekt de tas niet de indruk dat er een dure camera in zit. Het lijkt een ‘gewone’ messengerbag met een wat ouderwets uiterlijk. Je ziet er dan ook geen grammetje nylon of plastic aan – het doek is gemaakt van waxcanvas, de trim is van volnerf leder, het metaalwerk is van koper. Precies mijn smaak dus.

Waxcanvas is een oude methode uit de jaren ’20 om stof waterafstotend te maken door het met een wasmengsel te behandelen. Het idee was de eeuw daarvoor ontwikkeld voor zeilen op schepen, maar het werd toen opgepikt door bedrijven als Barbour, Filson en Belstaff om kleding en tassen te maken die bestand waren tegen het vochtige buitenleven. Zo werd waxcanvas al snel geassocieerd met activiteiten als jagen en motorrijden. De was maakt de stof stugger en geeft het een heel typerend uiterlijk, dat net als leer er mooier uit gaat zien naarmate het meer doorleefd en gebruikt wordt. Waxcanvas is daardoor nu opnieuw populair bij merken die een stijlvol heritage tintje aan hun producten willen geven. Maar omdat men het tegenwoordig nog maar weinig gebruikt – er zijn ondertussen functioneel betere synthetische oplossingen ontdekt – wordt er niet meer op grote schaal waxcanvas geproduceerd. Het proces om canvas te waxen is ook niet geautomatiseerd en het is lastiger om gewaxte stoffen te verwerken tot het eindproduct, waardoor er veel handwerk in zit. Dat drijft de prijs van producten met waxcanvas flink op.

Zo’n ONA is dus helaas buiten mijn huidige financiele bereik. Maar toen werd ik via Stijlforum op het volgende idee gebracht:

  • Je kunt door middel van een padded insert van elke normale tas een geschikte cameratas maken.
  • Webshop ASOS heeft een aantal goedkope tassen – slechts 20 euro – die oppervlakkig gezien best veel lijken op zo’n ONA, van katoen canvas en met splitlederen trim en koperkleurige gespjes.
  • Je kunt zelf canvas waxen, ook als het al in een eindproduct is verwerkt.

Vooral dat laatste punt was een openbaring. Na wat googlen bleek dat het jarenlang voor scouts, survivalists en kampeerders de normaalste zaak van de wereld was om hun eigen spullen als tenten en rugzakken te behandelen met wax. En heel lastig lijkt het niet te zijn, als je de videos op YouTube zo bekijkt. Een tas in ONA stijl ligt dus wel binnen bereik! En aangezien ik altijd hou van niet helemaal goed doordachte doe-het-zelf plannen…

De ASOS tas is verkrijgbaar in zwart, blauw en mosterdgeel (origineel ook in olijfgroen, nu helaas niet meer). Omdat ik de blauwe versie het mooiste vond heb ik deze besteld, maar later realiseerde ik me dat gewaxte stof donkerder van kleur wordt en dat het mosterdgele model na het waxen waarschijnlijk precies de tint bruin was geworden die ONA ‘Ranger Tan’ noemt. Als het eindresultaat bevalt koop ik de mosterdgele ook wel, voor het geld hoef je het niet te laten.

Ik heb nog een padded insert van het merk Tenba liggen. Toevallig heeft Marijn dezelfde ASOS tas (wel in olijfgroen) met dezelfde insert getest – zie foto hierboven – waardoor ik weet dat dit model in ieder geval perfect past. Misschien koop ik, als het wax-experiment goed verloopt, er nog wel een mooiere insert voor op eBay. Bijvoorbeeld de Puleme, die ook voorzien is van een flap aan de bovenkant om de compartimenten mee af te sluiten.

Zelf wax maken bleek simpel, het basisrecept is een mengsel van paraffinewas (waxinelichtjes) met bijenwas. Toevoegen van olie of thinner is ook mogelijk voor andere eigenschappen van de wax, maar niet noodzakelijk. Maar hoewel dit de goedkoopste optie was had ik eigenlijk helemaal geen zin in het zelf omsmelten en mengen van wax. Ik wil eerst zien of het resultaat uberhaupt de moeite waard is voor ik een paar kilo kaars ga omsmelten, dus moest een wax kopen die al klaar voor gebruik was.

Aankoop 1 voor project waxed canvas cameratas is binnen! #otterwax

Mijn keuze voor deze eerste poging viel op OtterWax. In tegenstelling tot reguliere wax bevat OtterWax geen paraffine en is daardoor 100% natuurlijk, hoewel dat mij natuurlijk weinig kan schelen. Het belangrijkste voordeel van Otterwax is namelijk dat het niet gesmolten hoeft te worden, het blok wax (ter grootte van een stuk zeep) kan direct op de stof worden uitgewreven. Barbour, Filson, en andere bedrijven die waxcanvas producten maken leveren ook eigen wax, maar die moet eerst boven een vuurtje gesmolten worden voor het met een kwast of roller op het object gesmeerd wordt. OtterWax leek mij de minste moeite te gaan kosten.

De OtterWax is al binnen, want besteld bij de Nederlandse webshop Warenmagazijn, de ASOS tas komt overvliegen uit Engeland en laat nog even op zich wachten. Zodra die er ook is ga ik het meteen proberen, dan volgt ook een deel 2 bericht met uitgebreide fotoshoot van het proces en hopelijk het succesvolle resultaat!

Update: Deel 2 staat nu ook online!