Canon 100mm macro vs DIY macro, test 1

How looooow can you gooooo…

Ik schiet vrij regelmatig macrofoto’s – voornamelijk van horloges, zoals iedereen ondertussen al weet – maar heb dat eigenlijk altijd nogal houtje-touwtje gedaan. Echte macrolenzen zijn duur en op zich zijn er zat DIY manieren om een vergelijkbaar effect met goedkope technieken te bereiken. Van alles wat ik heb uitgeprobeerd zijn extension tubes (tussenringen) en de aangepaste kitlens de twee technieken die ik heb gehouden.

Maar het blijft toch een beetje aan je vreten, dat gevoel dat je betere foto’s zou schieten als je een echte macro lens zou gebruiken. Toevallig heeft een vriendin een Canon 100mm f/2.8 macro lens die ik even kon lenen, om te zien of mijn DIY oplossingen het nou zo slecht deden. En dat viel me alleszins mee…

Een eerste, snelle test die ik gisteren even heb gedaan:

Het te fotograferen onderwerp, uurwerk van een van mijn mechanische horloges. Horloge is 39mm breed, kroon niet meegeteld. Foto’s zijn in Lightroom ongeveer even licht gemaakt maar verder niet bewerkt:
Macro lens test - 18-55mm kitlens, maximal zoom / entire watch
Foto’s genomen op 1/200, f/22, ISO aangepast per lens om de belichting in hetzelfde bereik te krijgen.

Maximaal macro met de Canon 100mm macrolens:
Macro lens test - 100mm macrolens, maximal zoom / closest focus

Maximaal macro met de 18-55mm kitlens met extension tubes:
Macro lens test - 18-55mm kitlens, with 31mm+13mm tube, maximal zoom

Maximaal macro met de omgebouwde 28-80mm kitlens:
Macro lens test - 28-80mm modified kitlens, maximal zoom

Hee, dat valt tegen. Zoveel vergroting levert die 100mm Canon dus helemaal niet op. Er is wel beduidend meer in focus bij de 100mm Canon, want de afstand tot het onderwerp is veel groter (ongeveer 30 centimer) vergeleken met de DIY oplossingen (ongeveer 3 centimeter). Dat alleen zou in bepaalde gevallen het geld voor zo’n lens waard kunnen zijn. En ik moet nog even een serieuze check van de kwaliteit van de foto doen, want die macro lens is van binnen ongetwijfeld wel een stuk beter dan zo’n goedkoop bijgeleverd kitlensje. Maar toch… ik kan nou niet zeggen dat ik het tienvoudige prijsverschil van de Canon lens meteen voel als ik de foto’s zo snel vergelijk.

Vooral de autofocus, waar ik eigenlijk het meeste van verwachte, vond ik erg teleurstellend tijdens deze test. Met mijn oplossingen moet je handmatig focussen door de hele camera heen en weer te bewegen; zo’n macrolens behoudt gewoon het nette autofocus systeem. Maar bij deze test moest ik steeds maar wachten tot de lens z’n focus gevonden had, en dat kon soms echt meerdere cycli duren. Dan was je weer een halve minuut verder, terwijl ik handmatig binnen 3 seconden de shot al had. Dat is niet helemaal een eerlijke vergelijking – ik ben na al die jaren erg gewend geraakt aan handmatig focussen, maar als n00b deed ik er nog minuten over. Toch was het niet echt de oplossing waar ik op gehoopt had.

Maar stel nou dat we die extension tubes ook op de 100mm Canon zetten?

Macro lens test - 100mm macrolens with 31mm+13mm tubes, maximal zoom / closest focus

Dat is nog steeds niet evenveel vergroting als de 28-80mm zonder tubes.

En wat als we dan op de 28-80mm deze tubes zetten?

IMG_9362.jpg

Damn. Dat is best dichtbij.

Ik kan me voorstellen dat zo’n uurwerkdetail wat abstract is, omdat niemand weet hoe groot dat in het echt is, maar het puntje van een potlood ziet er met zo’n tube/lens combinatie zo uit:

Pencil tip macro

Not too bad dus. We zitten nog niet in MP-E gebied, maar we komen een heel eind in de buurt…

Ik ga nog even wat meer uitproberen. Meer inhoudelijke tests van de 100mm Canon versus de DIY oplossingen volgen nog!

Goedkope softbox: de zoektocht begint

Jaren geleden begon ik aan Strobist fotografie – foto’s maken met losse kleine flitsers ter ondersteuning – en kocht ik het standaard basispakket met een lichtparaplu. De paraplu maakt het licht van een flitser zachter en verspreidt het egaler, waardoor het natuurlijk overkomt. Dit is mijn plu bijvoorbeeld tijdens een shoot voor de verenigingsalmanak:
Greed - setup shot

En dat leverde deze foto op:
Seven Deadly Sins - Greed

Het nadeel van paraplu’s is dat ze eigenlijk helemaal geen controle hebben. Dat zachte egale licht gaat alle kanten op en is bijna niet te richten. Ik wil daarom al jaren een softbox hebben, die net als de paraplu zacht egaal licht oplevert maar dat vanuit een afgesloten doos doet. Het licht uit zo’n softbox is daardoor veel beter onder controle te houden.

softboxes

Alleen zijn die dingen dus echt verschrikkelijk duur. De twee populairste types die geschikt zijn voor Strobist fotografie zijn de Westcott Apollo en de Lastolite Ezybox. Ze zijn allebei licht, inklapbaar en makkelijk mee te nemen maar werken toch net anders:

westcottlastolite

De Apollo klapt uit als een paraplu en wordt aan de binnenkant met de steel op een statief vastgezet. Omdat je flits ook bovenop dat statief zit wordt die vervolgens opgesloten in de softbox. Dat maakt het aanpassen van de hoek of het instellen van je flits een stuk lastiger, want daarvoor moet je de softbox weer openmaken.

Dat probleem heb je niet bij de Ezybox. In plaats van een paraplu gebruikt de Ezybox een geveerd frame, vergelijkbaar met dat van een werptentje. Door de Ezybox uit zijn verpakking te halen klapt hij haast vanzelf open. De flitser wordt aan de achterkant van de softbox gemonteerd en dat geheel wordt op een statief gezet. Zo kun je altijd de flitser nog instellen of de hoek aanpassen.

Wat kosten deze speeltjes dan? In Nederland betaal je voor een 70cm Apollo 139 euro en voor een 60cm Ezybox 189 euro, beiden exclusief verzendkosten. Dat is toch flink buiten budget, vooral als je nog niet weet welk van de twee systemen je het fijnst vindt. Op zoek naar de goedkope alternatieven!

Online kom je op de fotografiefora namen als de Cowboy QuickSetup en de Cheetah Qbox tegen, maar deze blijken niet buiten Amerika verkocht te worden. Binnen Europa lijken er helemaal geen merken te zijn die zich op dit gebied begeven. Dus dan komen we natuurlijk weer uit in China. Op favoriete gadgetsite DealExtreme heb je voor de Apollo stijl bijvoorbeeld een 70cm softbox of een 80cm octabox variant, die voor respectievelijk 20 en 21 euro inclusief verzendkosten jouw kant op komen. Geen geld dus.

dxsoftbox

Voor de Ezybox is het iets lastiger om een goedkope variant te vinden, de meeste vergelijkbare modellen die online verkocht worden gebruiken namelijk een Bowens mount. Die is bedoeld voor studio flitsers, terwijl wij voor onze flitsers juist een L adapter zoeken. Uiteindelijk vond ik een geschikte merkloze 60cm softbox van eBay shop foto4easy, voor zo’n 27 euro inclusief verzendkosten. Mocht je zo’n eBay shop niet aandurven kun je in Nederland bij Foto Konijnenberg de 60cm Jinbei E60 oppikken voor 55 euro met verzending, maar volgens mij is dat exact hetzelfde ding.

foto4easy

En zoals altijd ga ik nu lekker proefkonijn spelen :D

Voor een beetje variatie in de aankopen heb ik een 80cm octabox bij DealExtreme besteld, om die te vergelijken met de 60cm softbox van foto4easy. Het kan nog weken duren voordat het spul binnen is, maar verwacht een deel 2 met tests en foto’s!

Header photo credit: Conor Keller

Amazon Kindle X-Ray bestanden bouwen

Ik ben groot fan van X-Ray op m’n Kindle Paperwhite. Het systeem helpt je om karakters uit elkaar te houden tijdens het lezen van een boek; door op een naam te klikken krijg je een korte beschrijving zonder spoilers en een overzicht waar dat karakter in het boek voorkomt. Ken je dat verwarrende gevoel als je weer eens een episch fantasy boek leest met honderden karakters die je allemaal van naam moet kennen? En waarbij je ook nog moet onthouden wat een willekeurig persoon 15 hoofdstukken geleden een keer tegen de hoofdpersoon zei, omdat de hele plottwist die je nu leest daar van afhangt? X-Ray lost dat op.

Kindle-Paperwhite-X-ray1

Maar X-Ray zit niet in alle boeken van Amazon, en als je ebooks niet bij Amazon koopt hebben ze sowieso geen X-Ray. Jammer!

Gelukkig zitten er op internet zat ereader fans die het leuk vinden om een nieuw onbekend bestand te reverse-engineeren. En toen duidelijk was het hoe het bestand er van binnen uitzag moest er nog enkel gezorgd worden voor de inhoud. Daar hielp Amazon ons onbedoeld zelf mee: zij laten hun X-Ray bestanden voor oude boeken automatisch maken door gegevens van Shelfari te gebruiken, een platform waar gebruikers boeken voorzien van samenvattingen, karakterbeschrijvingen en andere details. Bekijk bijvoorbeeld de Shelfari pagina voor het eerste Harry Potter boek om een idee te krijgen van hoe ver dat kan gaan.

Een eerste proof-of-concept om dezelfde Shelfari informatie in een eigen X-ray te verwerken werd in 2011 al in deze thread op MobileRead getoond maar vereiste nog teveel handmatig werk. Daarom heeft xjwilson afgelopen jaar een plugin voor Calibre gemaakt die dit automatiseert. De plug-in leest alle benodigde identificatie van je ebook uit, zodat de Kindle dit bestand aan het juiste boek kan koppelen, en gaat vervolgens de Shelfari pagina af om alle karakters op te halen. Daarna bouwt de plugin het X-Ray bestand op door voor elk karakter te scannen waar die voorkomt in het boek. Je kopieert handmatig het resulterende X-Ray bestand naar je Kindle in dezelfde map als het ebook, en voila!

Helaas werkt het nog niet geweldig. Er komen tijdens het bouwen van de X-Ray nog wel eens onverklaarbare crashes voor en niet alle X-Ray bestanden die je maakt doen het ook probleemloos op de Kindle. Ook moeten karakters exact overeenkomen met de naam op Shelfari, anders herkent de plugin ze niet tijdens het scannen. Bijnamen en afgekorte voornamen bijvoorbeeld gaan nu dus mis. Dit kun je oplossen met een alias list, maar je weet als lezer natuurlijk nog niet welke verschillende namen gebruikt worden voor een karakter als je het boek zelf nog niet gelezen hebt!

Ik hoop dus op nog een paar verbeterslagen in volgende versies van de plugin. Er zit veel potentie in het X-Ray systeem, en het is zeker de moeite waard om deze plugin uit te proberen als je een nieuw boek met veel karakters gaat lezen op je Kindle. Maar de 50/50 kans dat het allemaal in één keer goed gaat is zeker frustrerend.

hitRECord on TV

Joseph Gordon-Levitt is druk bezig. Het joch uit 3rd Rock From The Sun heeft tegenwoordig naast rollen in films als Inception, 500 Days of Summer en de nieuwe Batman ook een eigen internetplatform: hitRECord. Daar kunnen artiesten uit alle creatieve hoeken hun ideeën online gooien en gelijkgestemden vinden om mee samen te werken. Het hitRECord team begeleidt en stuurt aan bij de productie van de beste projecten. Schrijvers, componisten, acteurs, muzikanten, illustrators, animators, iedereen werkt mee en uiteindelijk kan zo’n project bestaan uit contributies van honderden mensen.

De site is sinds een relaunch in 2010 gestaag gegroeid en heeft ondertussen al boeken en CD’s uitgebracht, theaters gevuld en films naar Sundance gestuurd. En sinds dit jaar zijn ze ook op TV. Met hitRECord on TV heeft JGL een eigen revue show gemaakt waar in elke aflevering 20 minuten lang het beste werk van het platform rondom een thema voorbij komt. Alles in de show, inclusief de opening, de tussenstukjes en de bumpers worden door leden van het hitRECord platform gemaakt. Zelfs opnames van de live-segmenten komen (deels) uit camera’s die door het publiek zijn meegenomen.

In de eerste aflevering zit bijvoorbeeld het mooie ‘First Stars I See Tonight’. Een waargebeurd verhaal, geschreven door de Amerikaanse roswellgray, werd ingesproken door KatSmash uit Schotland. JGL regelde vervolgens Elle Fanning en James Patrick Stuart als greenscreen acteurs. Illustrators werden gevraagd om de wereld rondom de acteurs verder in te vullen, onder regie van de Britse 12:42. Tegelijkertijd componeerde megancarnes in de VS de achtergrondmuziek en werden de verschillende partijen door muzikanten overal ter wereld ingespeeld. Het resultaat:

Maar mijn favoriet is ‘Beastly beauty’ uit de tweede aflevering. Dit project begon met het idee ‘Same story, different ending’ van mirtle, over sprookjes van vroeger met een plot twist. Geïnspireerd door een illustratie van sojushots uit Nieuw Zeeland schreef en zong de Finse ppeppina het nummer ‘La Belle et la Bête’, een variatie op het Belle & het Beest verhaal:

Amerikaan ozie componeerde een orkestraal arrangement voor het nummer en op verzoek van JGL werden via internet losse partijen voor het strijkkwartet, dwarsfluit, klarinet, franse hoorn, harp en trombone ingestuurd. sojushots tekende nieuwe illustraties voor het nummer, die geanimeerd werden door de Canadese OnlyB en Fajigajiga.

Er staat helaas maar een 1 minuut versie van het eindresultaat op YouTube, maar hij is helemaal te zien op hitRECord.

De clipstructuur zorgt er voor dat elke aflevering een wat samengeraapt gevoel heeft, maar dat is natuurlijk ook niet vreemd bij een revue show en JGL praat alles leuk aan elkaar vast. Vooral via de site kunnen traceren hoe zo’n clip ontstaan is, vanaf het originele idee naar de eerste beginstappen tot aan hoe het echte resultaat opgebouwd is, vind ik ontzettend intrigerend. De inhoud neigt wel wat naar de artsy melodrama kant, dus vooral de hipstermeisjes zullen zich er thuis bij voelen ;) . Maar ik kijk er ook met plezier naar, dus probeer het eens zou ik zeggen!

Raspberry Pi media center

Afgelopen kerstvakantie ben ik toch overstag gegaan en heb ik een Raspberry Pi gekocht als mediacenter om XBMC in de slaapkamer te draaien. Ik heb vrij lang volgehouden dat een Pi niet krachtig genoeg was, maar dankzij een nogal minimaal budget voor een slaapkamersysteem waren er niet echt andere opties. En ik moet zeggen dat ik na wat tweaken blij verrast ben!

farnell

De Pi, het hierboven rood gekleurde bordje, is een minicomputer ontworpen voor gebruik in het onderwijs, die door zijn lage prijs van 35 dollar juist daarbuiten ontzettend populair is geworden. Uitleg over hoe je XBMC op je Pi installeert is overal te vinden, maar ik heb nog wat tips waar ze bij dat soort guides vaak overheen skippen:

Koop een set
Ik heb gekozen voor een samengesteld pakket. Dat is voornamelijk luiheid – ik ben eigenlijk prima in staat om zelf de juiste onderdelen bij elkaar te sprokkelen. Maar het gevaar van alles los kopen is dat het niet altijd zeker is of een willekeurig onderdeel ook goed met de Pi werkt. Als je dus gewoon snel aan de slag wilt is een set waarvan je weet dat alles samenwerkt wel zo makkelijk. Bij SOS Solutions kocht ik daarom de goedkoopste set a 58 euro en was ik in één keer klaar: Pi, behuizing, SD-kaart, voeding en HDMI kabel inbegrepen.

Installeer RaspBMC
Er zijn 3 populaire distributies waarmee je XBMC op je Pi kunt draaien: OpenElec, Xbian en RaspBMC. Ik draai zelf OpenElec op mijn woonkamer HTPC installatie en ben daar erg tevreden over. Maar hiervoor heb ik op een AppleTV 1G CrystalBuntu gedraaid en was ik erg te spreken over de manier waarop die distributie het maximale uit zo’n gelimiteerd systeem wist te halen. RaspBMC is van dezelfde ontwikkelaar als Crystalbuntu en ik heb er daarom veel vertrouwen in dat het hem bij de Pi ook lukt.

Installeer op een USB3 stick
De SD-kaart is een zwak punt van de Pi, die kan niet zo snel lezen en schrijven als optimaal zou zijn. In plaats daarvan kun je ervoor kiezen om de Pi alleen te laten opstarten vanaf de SD-kaart, maar XBMC vervolgens te draaien vanaf een USB stick. De USB poort is veel sneller dus dit zorgt voor flinke verbetering van de snelheid. De Pi heeft maar een USB2 poort, maar door een USB3 stick te nemen weet je dat de stick in ieder geval zo snel is dat hij die poort maximaal gebruikt. Ik heb een Transcend Jetflash 700 gekozen omdat die toevallig in de aanbieding was.

Overclock de Pi
Het tweede voordeel van de USB installatie is dat je de Pi nu kunt overclocken. Dit kan ook bij een SD-kaart installatie, maar je loopt dan kans dat de SD-kaart door het overclocken corrupt raakt en het systeem niet meer kan opstarten. Door XBMC vanaf de USB te draaien is dat geen probleem. Overclocken kan handmatig, maar in de RaspBMC settings kunnen ook een aantal presets gekozen worden, van ‘normal’ naar ‘fast’ tot ‘super’. Pas na de USB installatie en het overclocken naar ‘super’ stand vond ik de Pi snel genoeg draaien om als mediacenter gebruikt te worden.

overclock

Gebruik één centrale database
Als je meerdere mediacenters in huis hebt die allemaal XBMC draaien kan het de moeite waard zijn om één centrale database te gebruiken. Alle mediacenters hebben dan voortaan dezelfde library en alles wat daarbij hoort, zoals fanart en covers. Hierdoor kun je ook bijvoorbeeld een film kijken in de woonkamer, halverwege afzetten en doorgaan waar je gestopt bent op het systeem in de slaapkamer. Extra voordeel is ook nog dat het laden van een library via de gedeelde database sneller gaat dan het laden van een op de Pi lokaal opgeslagen library.

Installeer Constellation
Constellation is mijn favoriete XBMC app voor iOS. Vooral op een iPad erg mooi om te gebruiken, op een iPhone ietsje priegelig. Door niet continu de interface van XBMC zelf te gebruiken, maar juist die van je tablet of telefoon, merk je ook niet zo snel dat de Pi soms nog traag kan zijn.

20140212-003504.jpg

Koop toch een toetsenbord
Je kunt XBMC volledig via Constellation besturen, maar soms wil je gewoon harde toetsen hebben waar je op kunt drukken. Vooral tijdens het film kijken is het erg fijn als je in het donker gewoon op gevoel de juiste knoppen kunt vinden om even te pauzeren, het volume aan te passen of een paar scenes terug te skippen. Mijn keuze viel door de positieve recensies van een aantal andere Pi gebruikers op de iPazzport KP-810-12. Dit kleine QWERTY toetsenbordje met touchpad en media controls werkt via een USB-ontvanger, bevat een oplaadbare accu en kost inclusief verzendkosten maar 13 euro – geen geld dus. Wel afzichtelijk lelijk, helaas.

pazzport

Voeg de SuperRepo toe
Repositories (repo’s) zijn de plekken waar je add-ons voor XBMC kunt downloaden, de uitbreidingen die het systeem zo krachtig maken. Er is een officiële XBMC repo, maar veel leuke add-ons staan daar niet in. De makkelijkste manier om die niet-officiële add-ons in één keer wel beschikbaar te maken is de SuperRepo toe te voegen. Installeer daarna bijvoorbeeld IceFilms om makkelijk alle nieuwe films in HD te streamen, of SpotiMC om toegang tot alle muziek op Spotify te krijgen (heb je wel Premium nodig).

IMG_9089.jpg

En that’s it! Je Pi is nu een klein maar krachtig mediacenter geworden.

Hampden Wm. McKinley zakhorloge

Zeven maanden geleden kocht ik via een horlogeforum een aantal klokjes, waaronder een antiek zakhorloge dat ik in een onduidelijke verzamelfoto had zien liggen. Zelfs in die onscherpe waas zag ik dat het uurwerk verrassend mooi was afgewerkt. De verkoper wist er eigenlijk niks over maar wou hem zonder problemen toevoegen aan de deal. Je kon het horloge nog wel opwinden, vertelde hij, maar het glas was kapot en het lukte niet om de tijd te verstellen. Daarnaast dacht hij dat het balanswiel gebroken was, omdat er een gat in zat. Het zakhorloge was volgens hem hoogstens als bron voor reserve-onderdelen geschikt.

IMG_9071.jpg

Bij het ontvangen van het pakket pakte ik meteen het zakhorloge eruit. Het zag er goed uit – de plaat was niet beschadigd, de wijzers nog recht, de binnenkant was inderdaad prachtig versierd. Ik begon te googlen naar alle namen en serienummers die ik erop kon vinden. Het uurwerk bleek uit de Amerikaanse Hampden fabriek te komen, gehuld in een kast van de Dueber fabriek. Volgens een blog over de historie van deze twee bedrijven weigerde de eigenaar van Dueber destijds om mee te doen aan de ‘watch trust’, een prijskartel van fabrikanten van zakhorloge onderdelen. Zonder lid te zijn van de trust kreeg hij geen uurwerken meer, maar zijn oplossing was simpel: hij kocht gewoon de hele Hampden uurwerkfabriek. Sindsdien kon je volledige Dueber-Hampden zakhorloges kopen.

IMG_9062.jpg

De handtekening Wm. McKinley op het uurwerk was van William McKinley, een Amerikaanse president die goed bevriend was met de eigenaar van Dueber. McKinley werd in 1901 door een boze anarchist doodgeschoten en vervolgens begraven in Canton, dezelfde stad waar Hampden gevestigd was. Als eerbetoon werd het uurwerk wat Hampden het jaar daarop ontwikkelde naar hem vernoemd. Volgens het serienummer op het uurwerk was dit horloge in 1903 gemaakt – al meer dan 100 jaar oud! Ik kwam zelfs een advertentie voor dit zakhorloge uit dat jaar tegen.

IMG_9054.jpg

Het gat in het balanswiel waar de verkoper het over had – in de volgende foto rechtsboven op het bovenste wiel te zien – bleek geen defect, maar juist zo bedoeld. Deze speciale methode om balanswielen te maken zorgt ervoor dat ze minder gevoelig worden voor temperatuurverschillen, waarbij het metaal uitzet of inkrimpt.

IMG_9041.jpg

Ook het niet kunnen verzetten van de tijd bleek geen probleem te zijn. Dit is een zakhorloge dat gemaakt was naar ‘railroad standard’ specificaties. Deze specs waren bedacht voor zakhorloges die door conducteurs en machinisten werden gebruikt, nadat onnauwkeurige zakhorloges eerder hadden geleid tot treinongelukken met vele doden. Het voor- of achterlopen van een zakhorloge betekende in die tijd dat er onverwacht toch een trein op jouw spoor kon zitten…

Eén van de eisen was daarom dat het zakhorloge ook niet per ongeluk versteld kon worden. Bij een normaal zakhorloge kun je tijdens het opwinden de kroon onbedoeld iets opzij duwen en daarmee de tijd veranderen. Bij deze railroad zakhorloges moet eerst een klein hendeltje, in de volgende foto onderin te zien, omgezet worden. Dit hendeltje schakelt de kroon tussen het opwinden en het instellen van de tijd. De verkoper wist simpelweg niet van het bestaan van dat hendeltje af!

IMG_9063.jpg

Alles bij elkaar leek de schade dus mee te vallen. Het glas moest sowieso vervangen en het lang genegeerde uurwerk had ook wel wat aandacht nodig, maar het was niet zo hopeloos als de verkoper dacht. Ondanks een maandenlang verblijf bij de horlogemaker – die dankzij een verhuizing van zijn juwelierszaak andere dingen aan z’n hoofd had – was er enkel een nieuw glas en een reparatie van de minutenpijp nodig. Een eerdere reparatie had meer kwaad dan goed gedaan en de minutenwijzer bleef niet goed op z’n plek zitten. Met een beetje creativiteit zorgde de horlogemaker ervoor dat de wijzer nu om een ander deel van de pijp vastklemde. Afgelopen week haalde ik het zakhorloge dan eindelijk op en nu tikt het weer blij op mijn bureau.

IMG_9010.jpg

Fraai speelgoed dus! Een verbazingwekkend stukje vakmanschap om te zien, zo’n zakhorloge dat 100 jaar nadat het gemaakt is nog steeds prima werkt. Ook de afwerking is prachtig, zeker als je bedenkt dat zulke gedetailleerde versiering destijds zorgvuldig met de hand werd aangebracht. Hij zal niet vaak gedragen worden, zo’n hipster ben ik nou ook weer niet, maar hij krijgt zeker een speciaal plekje in mijn collectie.

Update: Het zakhorloge heeft nu z’n plek in m’n horlogedoos verlaten en hangt nu in de woonkamer aan een standaard!
Aankopen die je mss niet ècht nodig had: Zakhorloge standaard

Style over Substance redesign

Eén van mijn goede voornemens voor 2014 heb ik dan toch gehaald: Style over Substance is weer in de lucht! Nouja, de site is nooit uit de lucht geweest, maar hij heeft het afgelopen jaar nou ook niet bepaald op volle toeren gedraaid. Een halve poging om de site weer wat te vernieuwen na ruim 3 jaar Autofocus is niet verder gekomen dan het installeren van Fable. Nieuwe posts zijn ook keer op keer achterwege gebleven.

Tijd om daar wat aan te doen! Er liggen nog een aantal halfgeschreven blogposts in de drafts die ik de komende weken eventjes zal oppoetsen en online zal gooien, daarna hoop ik ook weer wat regelmatiger te schrijven. En met een nieuw sausje over mijn blog – dit keer The Writer van Obox – ziet alles er ook weer 2014 waardig uit. Ja, dit theme lijkt verdacht veel op Medium, en nee, dat is absoluut niet toevallig ;)