Yashica Electro 35 rangefinder

Ook wel bekend als de ‘poor man’s Leica M’

Hoog op mijn wishlist voor vintage camera’s staat een Leica M rangefinder. De red dot cult – de geuzennaam voor Leica fans – wordt vaak vergeleken met Apple fanboys – volledig idolaat zonder een echt rationele onderbouwing. Maar het merk staat voor alles waar ik altijd naar op zoek ben: authenticiteit, historie, kwaliteit. Ik kan er niks aan doen – bij elke hobby die ik erbij krijg zal voor een merk de heritage altijd een doorslaggevende factor zijn.

m3

Er zijn in al die jaren dat Leica bestaat flink wat leden bij de red dot cult gekomen. Daarom zijn Leica M toestellen, het meest bekende en gewilde model Leica, ook zo onbetaalbaar. Zelfs slecht onderhouden modellen die al decennia oud zijn kunnen nog steeds ruim 1000 euro opleveren. Een moderne, digitale Leica M? Die kost je zonder lens al 7000 euro.

Maar wat maakt die camera’s dan zo speciaal? Eén essentieel onderdeel is dat het rangefinders zijn. Een rangefinder is een type camera met een speciale focustechniek. Deze is ontwikkeld voordat electronische autofocus bestond, toen focussen nog met de hand, op het oog, en vaak op goed geluk ging. Neem de volgende video als voorbeeld:

Door de zoeker van een rangefinder zie je als fotograaf de wereld voor je, maar zie je tegelijkertijd een doorzichtige kopie in het midden hangen. Die kopie maakt duidelijk welk deel van de foto in focus is. De kopie beweegt als je aan de focusring draait; zodra jouw onderwerp in zowel de kopie als het volle beeld over zichzelf valt is deze in de uiteindelijke foto in focus. Fans van deze techniek vinden dat deze manier van focussen natuurlijker is, en dat je met wat oefening sneller en nauwkeuriger kunt zijn dan een moderne autofocus. Ideaal voor straatfotografie, waar de paar seconden zoeken van de autofocus het verschil kan zijn tussen perfectie of een gemiste shot.

Super interessant om eens te proberen, maar ik kan dus geen Leica betalen. Wat zijn dan m’n opties? Een regelmatig terugkerende aanbeveling is de Yashica Electro 35. Ik ontdekte de Electro na een artikel van GearPatrol. Verder zoekend kwam ik meer enthousiaste reviews tegen op sites als Steve Huff, Ken Rockwell en JapanCameraHunter. De conclusie: ’tis zeker geen Leica M, maar het is een hele leuke, hele betaalbare rangefinder om mee te beginnen.

En zelfs Peter Parker loopt ermee rond in de laatste Spiderman films :D
spiderman

Nog een voordeel van dit model Yashica? Er zijn er zo verschrikkelijk veel van gemaakt. Bij andere vintage camera’s moet je altijd even slikken als je begint te zoeken, want hoeveel zijn er nou tegenwoordig nog in werkende staat? Maar dat was hier absoluut niet het geval. Even jagen op marktplaats en voor je het weet ben je een paar tientjes armer en een camera rijker.

A post shared by Guy Sie (@guysie) on

Het eerst wat opvalt: wat een lomp ding. Ik had al gelezen dat de Electro één van de grotere rangefinders uit die tijd was, maar het blijft een flink brok metaal. Zelfs vergeleken met mijn toch niet laffe dSLR camera, een Canon 60D, heb ik het gevoel iets veel gewichtigers in handen te hebben.

Batterij is wel een probleem, aangezien de originele PX32 5.6V batterij niet meer gemaakt wordt en alleen nog maar van dure sites besteld kan worden die zich in zeldzame modellen specialiseren. Maar met een simpele adapter kun je een tegenwoordig nog te verkrijgen batterij omzetten naar de juiste grootte om in de Electro te passen. Ik haalde mijn adapter van eBay en was verrast om te zien dat de ‘adapter’ bestond uit een stukje hout, een plastic tube en een schroef. Maar ach, als het maar werkt.

Gebruik kan eigenlijk ook niet makkelijker. De camera staat in principe altijd in Av (Aperture Priority) mode en past de sluitertijd automatisch aan op het door jou gekozen diafragma. Dit maakt de camera simpeler en daarom minder interessant voor de pro dan de Leica’s, die volledig manual zijn. Maar fuck it, ik wil gewoon leuke plaatjes schieten. Dat gaat, vooral voor een rangefinder beginner, een stuk makkelijker als de camera je een klein beetje meehelpt.

Voortaan gaat deze camera daarom dagelijks mee in de ONA tas! Als ik het echt leuk blijk te vinden om met m’n rangefinder foto’s te maken, dan mag ik van mezelf erover nadenken om daadwerkelijk die Leica M eens op de kop te gaan tikken…

Een nieuwe plaat in een oude Omega

Na het monteren van een vervangende wijzerplaat kan deze Omega Seamaster uit de ’60s er weer tegen aan!

Een van de eerste vintage horloges die ik kocht was een Omega Seamaster uit de ’60s, een 14759 om precies te zijn. Het horloge had alles wat ik zocht in een net kantoorklokje – rustig en ingetogen model van een goed merk, met mooie details zoals de ‘alpha’ vorm van de handen en de goudkleurige opgelegde markers.

IMG_9115.jpg

Ik liep er een paar weken heel enthousiast mee rond, maar toen merkte iemand op dat de Omega tekst er een beetje scheef op stond. En toen ik er met een macro-lens foto’s van nam zag ik ook hoe slecht afgewerkt het Omega logo op de plaat zat. En eigenlijk viel het ook wel op dat de wijzerplaat veel te clean was, vergeleken met de wijzers.

Vintage Omega Seamaster

En zodra je het gezien hebt kun je het natuurlijk nooit meer negeren. Zo’n slecht gerestaureerde wijzerplaat noemen de horloge-fans een ‘redial’, en het betekent ook dat het horloge een stuk minder waard wordt. Miskoopje dus, maar ik wist toen nog niet zoveel van horloges.

En toen vond ik op eBay dit vintage exemplaar tussen de horloge onderdelen liggen:

Vintage Omega dial

Andere markers, geen Seamaster text en een crosshair over de plaat, maar alsnog zag deze plaat er beter uit dan de plaat die al in m’n Seamaster zat. Ik wist niet helemaal zeker of het ging passen, dus op hoog van zegen maar op geboden – en gewonnen! Deze week door een horlogemaker laten monteren en…

Omega Seamaster

Pretty damn good. Erg tevreden over zelfs. De markers hebben een andere vorm, maar ik vind deze misschien nog wel mooier. De Seamaster tekst mis ik niet, de crosshair vind ik de plaat juist weer mooi opvullen. En dat ziet er zo uit om de pols:

Vintage Omega Seamaster wristshot

Deze Seamaster gaat weer wat vaker gedragen worden!

Barbour Durham jas

Een nieuwe Barbour jas voor de collectie.

Ik heb een lichte, misschien wat ongezonde, fascinatie met Barbour. Het is een van die Britse heritage merken waar je niet omheen kunt, zo Brits als de Mini, als Burberry, als de Beatles. Deze met wax behandelde jassen houden probleemloos de regen en kou buiten, of je nou een op fazanten jagende prins bent of een motorrijder die door de Engelse modder een trial rijdt. En het is, natuurlijk, ook het merk van door de blubber banjeren op Glastonbury, want festivalgangers kopen elk jaar de kringlopen in Engeland leeg voor deze waterdichte waxjassen.

Als gevolg van die fascinatie heb ik al een Barbour Bedale (met de optionele bont binnenvoering), Barbour International (de klassieke motorrijdersjas) en een Barbour Liddesdale (de ongeveer 5 jaar geleden oh-zo-hippe ovenwant) in de kast hangen. Maar er is altijd ruimte voor meer. Bij mijn laatste tripje naar de Episode – mijn favoriete vintage winkel in Utrecht – kwam ik een model tegen dat ik nog niet eerder had gezien: de Barbour Durham.

Durham blijkt een pittoresk stadje in het noorden van Engeland te zijn, waar het natuurlijk altijd nat en koud is. Dat is min of meer het scenario waar elke Barbour jas voor gemaakt wordt. Maar in tegenstelling tot de gemiddelde Barbour jas heeft de Durham een aantal aparte features – een vaste capouchon, een dubbel schouderstuk om regen buiten te houden, stormflappen op de rits en zakken. Klinkt als een typische winterjas, maar in tegenstelling tot die verwachting is hij juist lichtgewicht gemaakt, zonder zware voering en met een flexibele sylkoil wax coating. Perfect in slecht weer, zonder meteen zwaar en verstikkend heet te zijn.

De jas was door die combinatie van eigenschappen zo handig, dat een aantal regimenten Britse paratroopers tijdens de Falkland oorlog zelfs aangepaste Durhams gebruikten, in plaats van hun officiele overjassen. Barbour heeft daar overigens een rijke historie in – de Britse onderzeeboten kregen in de tweede wereldoorlog standaard marinekleding toegewezen, maar die kleding bleek tijdens de oorlog niet waterdicht genoeg voor gebruik op een onderzeeboot. De kapitein van de onderzeeboot HMS Ursula heeft toen aangepaste Barbour kleding voor zijn bemanning laten maken, wat uiteindelijke zou resulteren in het Barbour model wat we nu als de International kennen.

De Durham is dus uitstekend geschikt als lente/herfst jas, vooral in de landen waar die seizoenen vooral nat zijn in plaats van koud. Ik heb hem nu een week op vakantie in Valencia gebruikt, in het seizoen dat er toch wat minder zon is en er flink wat meer regen valt – maar waarbij de temperatuur in Spanje dan nog steeds prima is, en een echte gevoerde jas je oververhit en zweterig maakt. Slecht weer? Jas dicht, capouchon op, en de wind en regen maakt geen kans meer. Zonnig? Jasje open, capouchon af, mouwen opstropen – nergens last van. Mooie nieuwe aanwinst, die zeker vaker gedragen zal worden als de winter weer voorbij is!

Helbros vintage chronograaf

Een chronograaf uit de jaren ’40 – niet slecht voor een horloge wat nog steeds elke dag om de pols gedragen wordt!

Ik kwam er laatst achter, toen ik op GoT mijn oude posts aan het terugzoeken was, dat ongeveer 10 jaar geleden mijn fascinatie met horloges begonnen was. In die tijd heb ik tientallen horloges gekocht, gedragen en weer verkocht. Ondertussen heb ik er nog zoveel in bezit dat mijn horlogedoos met ruimte voor 12 stuks – vrij ruim, dacht ik toen ik hem kocht – uitpuilt. Heb ik dus nog meer horloges nodig? Nee, natuurlijk niet. Maar blijf ik ze kopen? Jep, en dat gaat ook niet veranderen.

Mijn dagelijkse klokje is de afgelopen drie jaar een vintage Omega Seamaster uit de ’60s geweest die ik qua model zeer fraai vind, behalve dat het een ‘redial’ is. Dat betekent dat bij een restauratie de originele wijzerplaat is vervangen door een aftermarket exemplaar, omdat het origineel te veel beschadigd was. In deze macro-foto kun je goed zien dat de redial niet van de beste kwaliteit is – en aan de wijzers ook zien wat de originele staat van de plaat waarschijnlijk was:

Vintage Omega Seamaster

Dat wist ik toen ik het horloge kocht en vond ik destijds niet erg, maar het bleef toch een beetje aan me knagen. Bij vintage horloges wordt ‘patina’, het mooi oud worden van het object, juist ontzettend op waarde geschat. Restauraties waarbij onderdelen grof vervangen worden zodat het horloge er weer als nieuw uitziet is vloeken in de kerk. Het is zelfs zo erg not done dat je bij een vintage Rolex meteen alle waarde door de plee spoelt als je op deze manier onderdelen zou vervangen.

Daarom zocht ik al een tijdje naar een klokje wat iets gracieuzer oud was geworden, en waar nog niet zoveel aan was verkloot. Daarnaast wou ik graag ook een mechanische chronograaf hebben, een horloge waar een stopwatch op is ingebouwd. Dit zijn best complexe apparaten en daarom extra gaaf om te bezitten, vooral als ze al wat ouder zijn en het desondanks nog steeds goed doen. Dus ik was zeer tevreden toen ik dit horloge oppikte:

Vintage '40s Helbros chronograph watch #2

Deze Helbros stamt uit de jaren ’40, wat betekent dat het al ruim 70 jaar oud is. Maar na een recente servicebeurt loopt ie weer zo netjes dat ik hem elke dag probleemloos naar werk kan dragen zonder dat het horloge er last van ondervindt.

Zoals veel horlogemerken uit de pre-quartz tijd is Helbros een merk wat geruisloos dood is gegaan en we tegenwoordig nog weinig van kennen. De internetfora zijn verdeeld over de origine – het ene verhaal gaat dat er destijds Helbros warenhuizen in verschillende steden in de VS waren, die in opdracht horloges lieten bouwen bij fabrikanten en daar hun eigen naam op lieten zetten. Andere bronnen zeggen dat de Helbros Watch Company de Amerikaanse tak was van de Helbein Brothers, Zwitserduitse horlogemakers. Een oude advertentie uit 1947 laat wel een vergelijkbaar chronograaf model zien onder de Helbros Watch Company naam:

helbros-ad

Ik kwam er, zo zoekende naar meer informatie over Helbros, ook achter dat exact dit klokje recent nog een aantal vorige eigenaren had gehad. Dankzij het patina is dit exemplaar meteen te herkennen van elk ander Helbros horloge. Zo stond hij een jaar geleden ook al te koop. En een andere vorige eigenaar had zelfs deze beauty shot genomen:

tumblr_ntakuzqMF41suvpdbo1_1280

Het horloge draait van binnen op een Zwitserse Venus 170. Venus was een gespecialiseerde uurwerkmaker die z’n producten verkocht aan verschillende horlogemerken. De 170 werd gebruikt door bekende merken als Breitling, Heuer en Gallet. Het is geen topmodel uit dat tijdperk – dat waren de zeer gewilde Excelsior Parks en Minerva’s – maar zeker een respectabel stuk techniek, niet zo budget uitgevoerd als een Landeron.

De Venus 17x lijn gebruikt een ‘column wheel’ in plaats van de ‘cam’ in veel moderne mechanische chronografen; daarom zijn de knoppen gevoeliger en voelen ze minder stroef. En de layout van de kleine wijzers zijn op een Venus 170 verticaal geplaatst, in plaats van het traditionele horizontaal, wat ik ontzettend mooi vind. De onderste kleine wijzer is de normale secondewijzer; de grote secondewijzer op de plaat hoort bij de chronograaf. De kleine wijzer boven telt de minuten die de chronograaf gelopen heeft. De knop rechtsboven is de start/stop knop, terwijl de knop rechtsonder de chronograaf weer reset naar nul.

venus170

Over het uiterlijk in combinatie met het patina kan ik nog uren blijven praten. Het creme-kleurig geworden wit van de wijzerplaat, het sprankelende rood van de telemeter schaal, de diep donkerblauwe wijzers die nu haast zwart lijken. De ouderdomspatronen op de plaat, die alleen bij een bepaalde invalshoek van het licht echt opvallen, het afgebladderde chroom op de kast, de krassen en butsen die laten zien dat het horloge echt gebruikt is geweest. Alles klopt gewoon – dit is patina zoals het bedoeld is voor mij. Niet zo verneukt dat je een half weggeroest brok ijzer om de pols hebt, maar zeker niet zo nep-nieuw als een gerestaureerd model. Dit uiterlijk is respectvol gezien de leeftijd – meer dan 70 jaar oud! – van het object.

Vintage '40s Helbros chronograph watch #3

Er moest nog wel een nieuw bandje op, want zoals veel vintage horloges heeft dit klokje een ongebruikelijk maat voor het bandje: 17mm. Normale moderne horloges gebruiken bijna alleen maar even maten (bv 16mm of 20mm), waardoor de selectie bandjes in oneven maten veel kleiner is. Daarom had de verkoper er waarschijnlijk ook geen passend bandje bij gedaan, want het horloge zat op een 16mm bandje toen ik hem ontving. 1mm verschil klinkt alsof het niet veel is, maar dat zie je meteen bij een horloge. Gelukkig kon ik bij de Horlogebandenspecialist een fraai Rios bandje van struisvogelleer in 17mm vinden.

Vintage '40s Helbros chronograph watch #1

Het enige nadeel? Het horloge is relatief klein, omdat de mode voor horloges uit de ’40s sowieso veel kleiner was. Een horloge van 36mm, tegenwoordig een vrouwenmaat, werd destijds ‘oversized’ voor mannen genoemd. Dit horloge is met 32mm vrij normaal voor de periode, maar voor de gemiddelde moderne man veel te klein. Maar nu wil het geluk dat ik met m’n Aziatische genen helemaal niet zulke grote horloges nodig heb. Dit klokje past prima bij mij op de pols:

Vintage '40s Helbros chronograph wristshot

En gaat dat de komende tijd dus ook mooi doen! Denk dat het een zeer fraaie vervanger wordt van m’n Omega, als dagelijks kantoorhorloge.

ONA Union Street Cameratas

Bedoeld als cameratas, maar ook uitstekend geschikt als dagelijkse werktas.

Ik wil al ruim 5 jaar de ONA Union Street cameratas. Het is één van de mooiste cameratassen die ik ooit gezien heb, gemaakt van waxcanvas en leer in een klassieke stijl die destijds helemaal niet gangbaar was tussen de nylon Crumpler, LowePro en vergelijkbare merken. In de tussenliggende jaren kwamen er steeds meer merken bij die ook zoiets deden, maar dat eerste ONA model heeft me nooit losgelaten. Het probleem bleef de prijs: meer dan 300 euro voor een cameratas is stiekem een beetje absurd. Ik heb zelfs geprobeerd om er DIY een zelf te maken door een normale messenger tas te waxen en daarna te voorzien van camera padding. Maar dat was toch lang niet hetzelfde.

Ona-Union-messenger-bags

Toen ik vorige maand besloot om een nieuwe werktas te kopen keek ik al snel naar de standaard hipster heritage merken als Filson. De Filson 256 is een van de mooiste werktassen die er bestaat. Deze kost ook rond de 300 euro, maar voor een tas die je elke dag gebruikt is dat helemaal niet zo’n gek bedrag.

En toen bedacht ik me dat ik natuurlijk ook de ONA kon kopen voor dat geld, als werktas kon gebruiken, en dan ook nog eens veilig elke dag m’n dSLR kon meenemen. Ja, ik ben echt heel goed in het voor mezelf bedenken van rationalisaties om meer geld uit te geven :)

Dus meteen besteld in de kleur Smoke – grijs dus. Ik heb ‘m nu twee weken in bezit en ik moet zeggen: Wauw. Wat een tas.

Van buiten is het al een fraai apparaat: grijs waxcanvas, roodbruin leer. De wax in de stof zorgt ervoor dat de tas waterafstotend is, en zorgt er ook voor dat de tas net als het leer mooi oud wordt. Het doek gaat op den duur een geheel eigen karakter krijgen, omdat er vouwen en krassen in komen die het patina geven.

IMG_0979.jpg

De tas kun je dragen met het leren hengsel of de schouderriem. De schouderriem heeft een leren pad met een zachte onderkant, die prima comfortabel is. Het hengsel is wat ongebalanceerd omdat het alleen aan de achterkant zit, waardoor de tas wel schuin hangt als je hem hiermee draagt. De schouderriem staat daarom een stuk mooier. Achter het leren hengsel heb je ook nog een verborgen vak. Deze is groot genoeg voor wat documenten of een tablet die je snel bij de hand wilt hebben, en sluit met een klein magneetje.

IMG_0981.jpg

De bodem is volledig met leer versterkt, zodat die niet kan doorlekken als je de tas neerzet op een vochtige stoep of andere natte ondergrond.

IMG_0982.jpg

Het metaalwerk is uitgevoerd in ‘antique brass’, wat het net ff wat meer klasse geeft dan een standaard roestvrij staal uiterlijk.

IMG_0987.jpg

IMG_0983.jpg

De tas sluit aan de voorkant met verborgen schuifgespjes, terwijl de riempjes alleen bedoeld zijn om de klep te verstellen.

IMG_0988.jpg

IMG_0990.jpg

Van binnen heeft de Union Street verschillende padded compartimenten die je naar wens kunt instellen. De padding is superzacht en dik, dikker dan in mijn andere cameratassen, en je kunt je helemaal uitleven op de indeling. Als je wilt kun je ook alles verwijderen zodat je een volledig lege tas hebt, zonder laptop of cameravakken.

IMG_0994.jpg

Voorin zit nog een apart voorvak, gesloten met een rits, waar ruimte is voor wat losse spullen. Er zitten 4 SD-kaart vakjes in, 2 grotere vakken waar bijvoorbeeld visitekaarten kunnen, en een aantal pennenhouders. De grote vakken zijn stevig afgewerkt met leer zodat ze hun vorm blijven behouden.

IMG_1001.jpg

IMG_1000.jpg

Aan beide weerszijden zit onder het ONA logo een klein vakje waar bijvoorbeeld een flesje water in zou kunnen.

IMG_0985.jpg

De zijkanten zijn ook voorzien van extra flapjes die naar binnen vouwen als je de tas sluit; deze zorgen ervoor dat de regen buitengehouden wordt. Superhandig en eigenlijk heel raar dat dit niet op alle tassen zit.

IMG_0999.jpg

Om je een idee te geven van mijn dagelijkse indeling, dit is de tas leeg:

IMG_0992.jpg

En dit met vulling:

IMG_1006.jpg

Mijn EDC bestaat uit een 13″ Macbook Air, een Canon 60d met 24mm pancake lens, een Moleskine notebook met een Visconti Rembrandt pen in een HardGraft houder, een Western Digital USB3 externe HD, astma medicijnen en een busje deo, en verder wat kleine kabeltjes en losse spullen als een powerbank in het voorvak.

IMG_1004.jpg

Tot nu toe super tevreden mee. Ik zal over een paar maanden nog een update geven als ik er een tijdje mee heb rondgelopen, maar ik denk niet dat ik hier snel iets te klagen over zal hebben!