Author Archive

Macbook Canon decal

23 juli 2010 // Geen Reacties // Categorie: Foto, Journal //

De vetste decal voor op je Macbook? Die heb ik. Alleen dan zit ie niet op een echte Macbook.

Canon decal Hackbook

Want echte Macbooks zijn te duur voor een starving student *grinnik*

Gelukkig zijn er Hackbooks ;)

Eerste test: Diana Lens

21 juli 2010 // 2 Reacties // Categorie: Foto, Journal // Tags: ,

De bestelde Diana lens is gearriveerd!

Nu moet ik meteen zeggen: ‘adapter’ is een groot woord voor het stukje plastic dat je voor 12,50 krijgt. Aan de ene kant zit de juiste verbinding om op een Canon EF mount te draaien, aan de andere kant de juiste voor de Diana’s F+ mount. Ik had online al gelezen dat het tricky was om de adapter op de camera te zetten, dat was zeker geen grapje. Je moet zo hard draaien dat je denkt dat je de lens eraf breekt. Gelukkig zit er in de lens niet echt iets wat kapot kan.

De lens is, ook zoals verwacht, niet het meest hoogwaardige stuk apparatuur dat ik ooit vastgehouden heb. Niet alleen de lens is plastic, maar ook het omhulsel en de focusring – en zo voelt het ook. De 38mm rating van de Diana gaat overigens uit van een medium formaat camera. Omdat een Canon 350d een veel kleinere sensor heeft wordt een kleiner deel van het beeld gebruikt, de 38mm is daarom vergelijkbaar met een 50mm lens. Er is geen electronica, geen aanpassing mogelijk afgezien van handmatig focussen. Het diafragma is een simpel gat aan de achterkant van de lens en heeft daarom slechts één instelling.

Omdat het diafragma vaststaat wordt er online aangeraden om in Av mode te schieten. Dan wordt de belichting door de sluitertijd bepaalt, die de camera automatisch erbij kiest. Helaas werden alle foto’s die ik in Av nam hopeloos overbelicht, waardoor ik uiteindelijk in Manual mode zelf m’n sluitertijden koos. Eenmaal thuis bedacht ik me pas dat ik in Av natuurlijk de EV compensatie kan gebruiken om de belichting donkerder te maken :(

Mijn eerste bevindingen:

  • Je hebt veel licht nodig om de meest herkenbare effecten te krijgen. Direct zonlicht is eigenlijk wel een pre. Testfoto’s die binnen genomen zijn leveren weinig resultaat op.
  • Direct zonlicht laat ook meteen zien hoe beperkt het lichtbereik is – randen van objecten die naast een grote lichtbron als een heldere hemel staan worden onherroepelijk weggeblazen.
  • Het zachte gevoel wordt veroorzaakt door een extra lichthalo die om alle objecten heen komt. Het is niet zozeer dat het object niet scherp op de foto wordt gezet, maar het lijkt alsof alle objecten van zichzelf een beetje gloeien.
  • Dit zachte maakt het ook lastig om te zien of je foto ‘scherp’ is. Door de zoeker en op het scherm van je camera lijken alle foto’s sowieso bewogen.
  • Als je fan bent van lensflare zit je hier goed, draai ook maar een beetje richting de zon en je hebt er al een.

Conclusie so far? Lens van het type niet teveel nadenken maar doen. Al je met pijn en moeite geleerde spiegelreflex gewoontes laten varen, op goed geluk focussen en op gevoel schieten. Niet teveel op je camera kijken of de foto wel gelukt is (dat kun je toch niet zien), dat komt thuis wel. Vreemd maar leuk nieuw speelgoed dus! Ben erg benieuwd hoe het eruit ziet als je hiermee mensen schiet.

Besteld: Dreamy Diana Lens kit

19 juli 2010 // Geen Reacties // Categorie: Foto, Journal // Tags: ,

Al eeuwen op de wishlist, maar nu eindelijk besteld: een compleet waardeloze lens.

Een plastic stuk bagger, onmogelijk goed te focussen en minder scherp dan door een potje vaseline schieten.

En dat allemaal voor maar 45 euro ;)

Ik heb vannacht eindelijk de Dreamy Diana Lens kit besteld. In de 60s was de Diana een supergoedkoop prul dat voor minder dan een dollar vanuit Hong Kong beschikbaar was. Een goedkope body die van ellende uit elkaar viel, een plastic lens waarvoor ‘wazig’ nog een compliment was. Door de inherente onvoorspelbaarheid dus perfect voor lomografie doeleinden. Vanwege de populariteit van de originele Lomo camera’s besloot men de oude Diana camera en lenzen ook te herintroduceren, samen met een adapter om deze lenzen op moderne spiegelreflexen van Canon en Nikon te plaatsen. En here we are…

In de kit zit een Diana 38mm F+ lens en de adapter om deze lens op mijn Canon 350d te zetten. Allereerst moet er meteen bij worden gezegd dat deze lens in combinatie met een moderne dSLR niet de stereotype lomo foto’s maakt die apps als Hipstamatic ons voorspiegelen. Om technische redenen is dat effect erg afhankelijk van het totaalpakket – lens EN camera EN film – en onze dSLR’s zijn eigenlijk gewoon te goed. Zie ook deze post op Flickr voor meer informatie.

Dus met de Diana maak ik straks geen typische lomo shots… Wat blijft er dan over? Nou, zoiets:

Wat we tegenwoordig wazig zouden noemen is met een andere bril op heerlijk zacht en dromerig. Een effect dat ik ook wel met een preset in Lightroom kan bereiken, maar dan toch half zo cool niet is. Hij zou deze week binnen moeten komen dus ben erg benieuwd! Ga er meteen mee aan de slag als ik ‘m heb.

PS. Ik heb de kit niet bij PhotoJojo besteld, hoewel ze een fijne store met geweldige selectie hebben. Internationale verzendkosten zijn me echter te gortig en even googlen leerde me dat ik de kit ook in onderdelen bij Digital Warehouse kon bestellen. Daar hebben ze ook 3 andere Diana lensen op voorraad (20mm, 55mm, 110mm), mocht je er geen genoeg van kunnen krijgen!

Dagje foto’s schieten in Den Haag

18 juli 2010 // Geen Reacties // Categorie: Journal // Tags:

M’n arme camera is een beetje genegeerd geweest de laatste maanden, ik had weinig inspiratie en motivatie. Dat is nog niet echt veranderd, maar afgelopen zaterdag ben ik samen met Sanne en twee van haar vriendinnen (Dagmara en Sophie) naar Den Haag en Scheveningen geweest om wat te fotograferen. Beetje stoeien met de camera zonder een echt doel te hebben, gewoon kijken of je wat moois tegenkomt. ‘Tis zo lang geleden sinds ik dat laatst gedaan heb… Uiteindelijk zijn het niet veel foto’s geworden – leuk experimenteren met een reflectorscherm en springen op het strand schoten we met Dagmara’s superieure Canon 40D – maar voel me er wel lekker bij dat ik weer eens de camera afgestofd heb.

Zin In Zomer, volume 4

21 mei 2010 // 3 Reacties // Categorie: Audio // Tags: , , ,

Het heeft even geduurd – zeg, 2 jaar – maar de Zin In Zomer serie heeft weer een vervolg! Ik ben al een tijdje weg uit Enschede en allang geen DJ in de kroeg meer, maar met het (eindelijk!) mooie weer van de afgelopen dagen kreeg ik opeens ontzettend zin in feest en muziek. En dat is natuurlijk de perfecte reden om weer eens wat lekkers in elkaar te zetten. Enjoy!

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

(downloaden, rechterklik en ‘save as’ kiezen)
(meer…)

Verhuizen!

12 april 2010 // Geen Reacties // Categorie: Journal // Tags: ,

Na een paar maanden onderhuur in ‘t Paleis op de Damstraat (Paul’s voormalige crib) en een half jaartje hier op de Krugerstraat (genieten van de beruchte Chang als huisbaas) ga ik deze maand weer verhuizen naar een nieuwe toko in 030: Huize Enschede in Utrecht aan de Amsterdamsestraatweg.

Nee, de naam krijgt inderdaad geen bonuspunten voor originaliteit :)

Thomas woont hier en verhuist naar een grotere kamer op een lagere verdieping, waardoor ik in zijn kamer kan trekken. 15 m2 woonkamer, 5 m2 slaapkamer en drie inbouwkasten – een wereld aan ruimte na de Krugerstraat, waar ik m’n spullen op 14m2 inclusief badkamer en keuken kwijt moest.

Layout
Layout kamer Amsterdamsestraatweg

Het enige nadeel? De vorige bewoner voor Thomas had besloten om twee muren olijfgroen te verven. Yuck. Voor extra smerigheid kregen de plinten een zalmroze kleur mee, een perfecte combinatie :(

olijfgroen
Olijfgroen en zalmroze

Gelukkig is alles op te lossen met wat verf en wat doorzettingsvermogen. Geinspireerd door een aantal IKEA gids foto’s en de kleurstelling van een oude layout hier op S.oS besloot ik de ene wand diep rood en de andere diep blauw te maken.

rood
blauw
IKEA foto’s

Een weekje verven en wat frustraties later – ik ben geen echte DIY held – zijn de muren af en hoef ik alleen nog maar de witte muren wat bij te werken.

KusroodInktblauw
Flexa Kusrood en Inktblauw

Komend weekend zit ik met XIX in Dublin te genieten van alles wat ze in Ierland goed kunnen (… bier en whiskey dus?) en het weekend daarna gaat alles hier in de Krugerstraat met een busje over naar de Amsterdamsestraatweg. Dan nog wat extra IKEA spulletjes kopen en ik ben weer gesettled in en nieuw huisje!

Rangeerterrein

17 december 2009 // 3 Reacties // Categorie: Journal // Tags: , ,

Ik kan me best voorstellen dat je m’n twitter niet leest. Ik update veel en 50% ervan is nauwelijks boeiend als je me niet zo goed kent. Gisteravond echter was een toppuntje. Toen had je namelijk dit kunnen zien voorbij komen:

nsrangeer

Jep. Het is me bijna gelukt om op een rangeerterrein vast te zitten.

Ik kwam van het kerstdiner van Etcetera en wou de eerste nachttrein terug naar Utrecht pakken. Vol enthousiasme zag ik op het juiste spoor een trein staan en sprong erin. Vijftien minuten later vond ik het toch vrij lang duren en wou ik even buiten kijken – toen bleken de deuren het niet meer te doen. De lachende mensen buiten die dit erg grappig vonden deden mij ook inzien dat hier iets mis aan het gaan was.

De trein vertrok bijna meteen en ik begon de wagon te doorzoeken naar een ander teken van leven, natuurlijk was er nergens iemand te vinden. Buiten zag ik ook niks voorbij komen wat ik normaal herken als omgeving Amsterdam CS, wat mij deed vermoeden dat ik sowieso geen goede kant op ging. We waren ondertussen al een minuut of tien aan het rijden en ik vroeg me toch echt af hoe ik uit die trein ging komen. Het paneel met knopjes waar de conducteurs altijd mee spelen leek me een goede manier om met de machinist in contact te komen, maar voordat ik kon bedenken hoe ik die ging openbreken maakte de trein een aantal slingerbewegingen en ging keihard in de ankers. Ik zag buiten ondertussen meer rails dus dit voelde aan als de eerste aanzet om de wagons te parkeren. Met die vriestemperaturen ‘s nachts dit seizoen stond een nachtje in zo’n wagon niet bepaald hoog op de verlanglijst… Paniek dus, en het eerste wat je dan doet? Aan de noodrem trekken. Pneumatisch blazende geluiden kwamen uit de trein vandaan en een – wat geïrriteerde – stem klonk uit de speakers: “Blijf waar U bent, bij de noodrem die U geactiveerd hebt. *zucht* Ik kom eraan.”

De machinist keek me aan, zag een zatte student en wist al wel hoe laat het was. Achter hem liep een andere wat verdwaasd ogende kerel die ze in een eerdere wagon gevonden hadden. Zonder er verder woorden aan vuil te maken (behalve een verzuchte “had je niet wat eerder aan die rem kunnen trekken”) reedt de machinist de trein achteruit naar een opstappunt vanaf waar we een taxi ingestuurd werden. De taxichauffeur keek ons aan en lachte, “Oh, jullie zaten vast in de trein. Ja, dat kan ik zien, jullie hebben niet zo’n lelijk geel hesje.”, klopt :) en reed ons terug. Super chill geregeld dus, ik dacht eigenlijk dat ik in serious shit zou raken omdat ik aan een noodrem had getrokken, of dat ik in ieder geval de taxi moest betalen. Maar ik werd gewoon op Amsterdam CS gedropt om – 2 uur later dan bedoeld – weer een nachtnet poging te doen.

En nu weet ik ook hoe een rangeerterrein eruit ziet :)

MacNetbook Dell Mini 10v

6 december 2009 // Geen Reacties // Categorie: Foto // Tags: , , ,

Werken in m’n eigen kamer is nooit zo’n succes. Als ik niet de 360 aanzet weet ik nog wel een leuke serie om te kijken, of vind ik het nodig om m’n basgitaar te pakken en weer eens keihard lawaai te maken. Van alles, behalve hard aan de slag gaan. Daarom probeer ik zoveel mogelijk buiten de deur te doen – op een fauteuil in de Coffee Company met gratis wifi, bijvoorbeeld. Maar de Jewel laptop uit 2004 die ik gebruik begon zo langzamerhand uit elkaar te vallen. Letterlijk – ik ben her en der al wat stukjes plastic kwijt en sommige kabels kunnen nu probleemloos contact maken met de buitenwereld. Tijd voor vervanging.

Het liefst natuurlijk een Macbook (Pro!) – maar dan moet je minstens 900 euro vrij te besteden hebben. Dat ging geen succes worden. Maar m’n eerste loonstrookje was wel binnen en daar kon een goedkoper alternatief mee geregeld worden: een Dell Mini 10v netbook.

Niet dat ik van plan was om standaard Windows op een Dell te draaien – één van de meest zuigende combinaties mogelijk – maar toevallig kan zo’n Mini 10v met wat aanpassingen gewoon OSX draaien (tegen de wensen van Apple in, overigens)! Voor zo’n 300 euro heb je dan een soort MacNetbook… voor 1/3de van de prijs van een officiële Mac. En als je er toch alleen op gaat internetten en typen hoeft ie ook niet even snel te zijn.

Anderhalve week geleden bestelde ik ‘m op de Dell site, met een grote 6 cell batterij en een witte (toch een beetje Apple style) bovenkant. De specs zijn als netbook natuurlijk niet geweldig – 1.6ghz Atom CPU, 1gb geheugen, 160gb schijf, 1024×600 scherm – maar het pluspunt is dat ie daardoor makkelijk 5 uurtjes op z’n batterij kan draaien. Dat doet geen Macbook hem na Volgens Elger kan elke Macbook dat, ohwell :) . Vrijdag kwam hij eindelijk en een middagje installeerwerk volgde…

Installing OSX

Lief he? Ik gebruikte de Gizmodo guide, waarna ik de nieuwste NetBookInstaller gebruikte om te updaten naar 10.6.2. Apple wou namelijk roet in het eten gooien: de laatste update 10.6.2 controleert of het systeem draait op een Atom CPU. Gelukkig was dit snel opgelost: met een kleine patch doet de processor nu alsof ie een Intel Core Solo is en draait ook Snow Leopard 10.6.2 prima:

Screenshot 10.6.2

Een paar andere laatste probleempjes (geluid deed het eerst niet, na sleep wou hij niet meer opstarten, etc) werden simpel opgelost door het forum op MyDellMini over de 10v even na te zoeken, vooral het samenvattingstopic.

Vanaf deze week ben ik dus 100% Mac gebruiker. Misschien niet helemaal legaal, maar dat kan de pret niet drukken :D

Lambency diffuser

16 november 2009 // 1 Reactie // Categorie: Foto // Tags: ,

Jeuj, nieuwe speeltjes tijd! Om het licht van een flits zachter te maken gebruiken we vaak een omnibounce, een klein stukje plastic dat op de flits schuift. Door de omni wordt het licht uit de flits niet als één harde straal weggezet maar zachtjes over de hele omgeving verspreid. Nu liet Thomas me ooit foto’s zien gemaakt met een Gary Fong Lightsphere, een omnibounce met een aparte bouw: de onderkant is komvormig en veel groter en de bovenkant is niet plat maar hol. Door deze vorm wordt het licht binnen anders weerkaatst en, volgens het verhaal, nog zachter en diffuser verspreid. Nu zijn de echte Lightspheres, net als echte Omnibounces, belachelijk duur. Gelukkig wist Thomas ook een cheap alternatief voor de Lightsphere, de Lambency diffuser van DealExtreme. En die heb ik nu binnen!

Lambency

Hopen dat dit nieuwe speeltje me binnenkort weer eens motiveert om foto’s te maken, het valt de laatste tijd nogal tegen om daar de goede vibe voor te vinden. Ik kan wel de schuld geven aan druk zijn met werken, maar ook daarvoor was ik al niet bijster productief op fotografie gebied… Toch tijd om daar weer eens serieus time en effort in te steken.

Je gebruikt Internet Explorer 6. Dit is een verouderde en onveilige versie. Upgrade nu naar Internet Explorer 7 of stap over op FirefoxX