Style over Substance

MacNetbook Dell Mini 10v

6 december 2009 // Geen Reacties // Categorie: Foto // Tags: Afstuderen, Computers, Design, Gadgets

Werken in m’n eigen kamer is nooit zo’n succes. Als ik niet de 360 aanzet weet ik nog wel een leuke serie om te kijken, of vind ik het nodig om m’n basgitaar te pakken en weer eens keihard lawaai te maken. Van alles, behalve hard aan de slag gaan. Daarom probeer ik zoveel mogelijk buiten de deur te doen – op een fauteuil in de Coffee Company met gratis wifi, bijvoorbeeld. Maar de Jewel laptop uit 2004 die ik gebruik begon zo langzamerhand uit elkaar te vallen. Letterlijk – ik ben her en der al wat stukjes plastic kwijt en sommige kabels kunnen nu probleemloos contact maken met de buitenwereld. Tijd voor vervanging.

Het liefst natuurlijk een Macbook (Pro!) – maar dan moet je minstens 900 euro vrij te besteden hebben. Dat ging geen succes worden. Maar m’n eerste loonstrookje was wel binnen en daar kon een goedkoper alternatief mee geregeld worden: een Dell Mini 10v netbook.

Niet dat ik van plan was om standaard Windows op een Dell te draaien – één van de meest zuigende combinaties mogelijk – maar toevallig kan zo’n Mini 10v met wat aanpassingen gewoon OSX draaien (tegen de wensen van Apple in, overigens)! Voor zo’n 300 euro heb je dan een soort MacNetbook… voor 1/3de van de prijs van een officiële Mac. En als je er toch alleen op gaat internetten en typen hoeft ie ook niet even snel te zijn.

Anderhalve week geleden bestelde ik ‘m op de Dell site, met een grote 6 cell batterij en een witte (toch een beetje Apple style) bovenkant. De specs zijn als netbook natuurlijk niet geweldig – 1.6ghz Atom CPU, 1gb geheugen, 160gb schijf, 1024×600 scherm – maar het pluspunt is dat ie daardoor makkelijk 5 uurtjes op z’n batterij kan draaien. Dat doet geen Macbook hem na Volgens Elger kan elke Macbook dat, ohwell . Vrijdag kwam hij eindelijk en een middagje installeerwerk volgde…

Lief he? Ik gebruikte de Gizmodo guide, waarna ik de nieuwste NetBookInstaller gebruikte om te updaten naar 10.6.2. Apple wou namelijk roet in het eten gooien: de laatste update 10.6.2 controleert of het systeem draait op een Atom CPU. Gelukkig was dit snel opgelost: met een kleine patch doet de processor nu alsof ie een Intel Core Solo is en draait ook Snow Leopard 10.6.2 prima:

Een paar andere laatste probleempjes (geluid deed het eerst niet, na sleep wou hij niet meer opstarten, etc) werden simpel opgelost door het forum op MyDellMini over de 10v even na te zoeken, vooral het samenvattingstopic.

Vanaf deze week ben ik dus 100% Mac gebruiker. Misschien niet helemaal legaal, maar dat kan de pret niet drukken

Lambency diffuser

16 november 2009 // 1 Reactie // Categorie: Foto // Tags: Fotografie, Gadgets

Jeuj, nieuwe speeltjes tijd! Om het licht van een flits zachter te maken gebruiken we vaak een omnibounce, een klein stukje plastic dat op de flits schuift. Door de omni wordt het licht uit de flits niet als één harde straal weggezet maar zachtjes over de hele omgeving verspreid. Nu liet Thomas me ooit foto’s zien gemaakt met een Gary Fong Lightsphere, een omnibounce met een aparte bouw: de onderkant is komvormig en veel groter en de bovenkant is niet plat maar hol. Door deze vorm wordt het licht binnen anders weerkaatst en, volgens het verhaal, nog zachter en diffuser verspreid. Nu zijn de echte Lightspheres, net als echte Omnibounces, belachelijk duur. Gelukkig wist Thomas ook een cheap alternatief voor de Lightsphere, de Lambency diffuser van DealExtreme. En die heb ik nu binnen!

Hopen dat dit nieuwe speeltje me binnenkort weer eens motiveert om foto’s te maken, het valt de laatste tijd nogal tegen om daar de goede vibe voor te vinden. Ik kan wel de schuld geven aan druk zijn met werken, maar ook daarvoor was ik al niet bijster productief op fotografie gebied… Toch tijd om daar weer eens serieus time en effort in te steken.

Muziek luisteren – draaitafel

21 oktober 2009 // 1 Reactie // Categorie: Foto // Tags: Gadgets, Muziek

Vroeger hadden m’n ouders een flinke audio-installatie in de woonkamer staan. B&W DM7 speakers, een Wega all-in-one audio oplossing zo groot als een tafel. Ik vond het van kleins af aan al leuk om aan dingen met knopjes te zitten en dit apparaat had veel knopjes. En als je de goede indrukte en er voorzichtig een LP op legde kwam er muziek uit! Hoe vet! Zo groeide ik dus op met platen van the Beatles, Elvis Presley, Beach Boys, en nog veel meer muziek uit de jeugd van m’n ouders.

Nu is het tegenwoordig weer cool om vinyl te draaien en ik vroeg me al een tijdje af of het iets voor mij zou zijn. Vroeger had ik een flinke CD collectie waar ik trots op was, maar naarmate ik alles omzette naar MP3 werden ze niet meer gebruikt en zaten die CD’s me eigenlijk alleen maar in de weg. Ze gingen allemaal de deur uit, maar al snel miste ik toch die muur aan albums. De muziek die je luisterde was een teken van je identiteit toen ik opgroeide, en ik miste al die hoesjes die dat lieten zien aan bezoekers… Zou vinyl de oplossing zijn? Een collectie MP3’s voor het normale luisteren, en dan de vinyl albums kopen van de bands die ik echt heel goed vind. Ik geloof niet automatisch in het ‘warme, meer dynamische geluid’ wat zogenaamd bij vinyl hoort, maar als dat er ook nog eens in blijkt te zitten hoor je mij natuurlijk niet klagen. En aangezien m’n ouders toch nooit meer naar hun platen luisteren kan ik die collectie sowieso leegroven Ik ging op zoek naar een goedkope draaitafel om het eens uit te proberen!

Nieuwe draaitafels worden meestal gemaakt voor DJ’s om mee te mixen en door de audiofielen sterk op neergekeken, terwijl de draaitafels met acceptabel geluid volgens hun pas rond de 300 euro beginnen. Voor veel minder geld kun je, zeggen zij, een betere tafel kopen als je kijkt naar vintage modellen van de dure oude merken. Nu vertoon ik met vlagen ook vervelende audiofiele trekjes dus dat leek me een interessante oplossing. Uiteindelijk vond ik op marktplaats voor 77 euro een aangepaste Thorens TD-166 met een Linn K5 element, toen ter tijd een degelijk maar niet heel speciale draaitafel. Interessant was echter dat de aanpassingen door Audio Design (high-end hifi shop in Utrecht) zijn gedaan in de jaren ‘90.

Zondag heb ik ‘m opgehaald en vandaag kon ik, in verband met werk, pas naar een platenzaak (Da Capo in Utrecht) toe om wat vinyl te kopen. Ik heb nu twee oude Greatest Hits LP’s, één van de Beach Boys en één van de Supremes, voor 2,50 per stuk meegenomen en een nieuwe LP van het eerste album van de Arctic Monkeys. Die ken ik echt volledig uit m’n hoofd en zou een goede kwaliteitsvergelijking zijn.

Ik gooide eerst de Beach Boys LP erop en het gekraak van deze gehavende plaat was me eigenlijk net te veel, maar het bracht wel meteen de gevoelens van vroeger naar boven toen ik zo’n zelfde LP als 7 jarig jochie beluisterde. Toen de Supremes erop – een veel schonere en recentere plaat, met een minimum aan snaps en pops. Het klonk over de harman/kardon en de B&W DM220s eigenlijk nauwelijks anders dan de geremasterde Supremes greatest hits CD die ik als MP3 heb. Nice!

En toen natuurlijk de test met het Arctic Monkeys album. Een gloednieuwe plaat zonder krasjes of andere defecten, over een 30 jaar oude draaitafel waarvan ik niks weet over de componenten of afstellingen. Tot m’n verbazing klonk het geweldig! Ik zal niet gaan lopen doen alsof de LP nou magisch warmer, dynamischer of beter klonk dan de MP3s die ik normaal luister – maar het deed sowieso er niet voor onder.

M’n eerste vinyl ervaring is dus een succes! Tijd om op internet eens op zoek te gaan naar goede handleidingen om ‘m af te stellen en dan eens een wishlist maken van albums die ik als LP wil hebben…

WUS fotowedstrijd

27 augustus 2009 // 1 Reactie // Categorie: Foto // Tags: Design, Fotografie, Horloges

Ik heb teveel horloges. En met m’n één in, één uit beleid moesten sommige het veld ruimen. Nu kun je ze verkopen, maar sommige zijn zo weinig waard dat het niet echt iets oplevert. In plaats daarvan leek het me cool om m’n Alpha Planet Ocean via een fotowedstrijd aan een nieuwe eigenaar te helpen. Het doel van de wedstrijd op WatchUSeek was simpel: leg een goedkoop mechanisch horloge zo kick-ass mogelijk op een actiefoto vast.

Ik verwachte niet zoveel, omdat horloge fans meestal geen fotografen zijn. Maar dat leverde toch nog leuke plaatjes op! De hoogtepunten:

Als een horloge tegen water kan, kan het vast ook wel tegen hete koffie…

Het merk van dit horloge is een Bagelsport. En dat is een bageltoaster. 1 + 1 = …

Een creatieve manier om je horloges opgewonden te houden…

Even op de optimale temperatuur brengen

Maar definitely de winnaar…

Een horloge aan een honkbalknuppel binden en dan net zo vaak ballen slaan tot je er een perfect op de foto krijgt. Kick-ass rating behaald

De Alpha Planet Ocean is dus in een pakketje op weg naar Amerika!

Paristic stickers

26 augustus 2009 // 4 Reacties // Categorie: Foto // Tags: Design

In verband met de situatie rond m’n nieuwe kamer en de huisbaas ben ik wat huiverig om m’n kamer te verven in de verschillende kleurtjes waar ik zo’n zin in had. Mocht ik de kamer vroeg verlaten moet ik alles weer opnieuw wit verven (hoewel de kamer toen ik hem kreeg verre van wit was). Het leek me echter wel leuk om toch iets met de muren te doen nadat ik er een spierwit laagje latex op gesmeerd had. Muurstickers leken de ideale oplossing: bij het verhuizen kun je zo’n vinylsticker namelijk probleemloos en zonder schade van de muur afhalen.

Ondanks dat ik wat vaker in Parijs ben geweest en weet dat het in de praktijk gewoon een drukke, vieze metropool is zoals elk ander, heb ik diep van binnen nog het romantische ideaalbeeld van de stad voor m’n ogen. Daardoor vond ik Paristic, een muursticker winkel die op Parijs geïnspireerde stickers verkoopt, altijd een prachtige site om doorheen te kijken. Nu was het tijd voor m’n eerste aankoop. Vanmiddag heb ik de Arche de Tour Eiffel sticker opgehangen:

Witte muren, grijze plinten, zwarte sticker

Je krijgt een opgerolde sticker met een laag folie die de plakkant beschermt en een aanbrengfolie waarmee je de hele sticker in één keer op de muur plakt. Na de sticker via het aanbrengfolie op de muur te plakken zet je ‘m goed vast door met een bijgeleverd plastic schuifje over de sticker heen te wrijven – hij plakt daardoor meer aan de muur dan de folie. Verwijder de aanbrengfolie en voila, de sticker zit op de muur. Het opplakken van zo’n Paristic sticker is redelijk te doen in je eentje, maar voor de ideale afwerking heb je toch eigenlijk twee man nodig. Daarnaast is de vinylsticker heel teer en kun je bij het te enthousiast wegtrekken van het folie gemakkelijk de sticker scheuren of vervormen. Daarom betwijfel ik dat je deze stickers van de muur af kunt halen en opnieuw kunt gebruiken, wat vaak over vinylstickers gezegd wordt. Ik besloot de Rataouille-achtige sticker niet meer te plaatsen (hij was bedoeld voor boven het keukenblokje) maar daarmee te wachten tot ik weet hoe lang ik in deze kamer wil blijven zitten. Maar over de looks van deze sticker ben ik eigenlijk wel erg enthousiast!

Prometheus CR1 gekocht

17 augustus 2009 // 7 Reacties // Categorie: Foto // Tags: Design, Horloges

Ik kon het weer eens niet laten: ik heb een nieuw horloge gekocht. Dat betekent ook overigens dat ik horloges moet gaan verkopen; ik heb een nieuw in/uit beleid waardoor ik niet meer horloges mag bezitten dan ik ruimte heb in m’n horlogedoos. Ik zal het dus voortaan met ’slechts’ 12 horloges moeten doen…

De Omega Speedmaster en Tag Heuer Carrera staan al tijden op m’n ooit-kopen lijst, twee prachtige mechanische horloges met een vergelijkbaar uiterlijk: chronografen met een zwarte wijzerplaat en lunette, met contrasterende witte wijzers.

M’n nieuw aanwinst is een Prometheus CR1, die qua styling aardig op deze horloges lijkt en mij daarom zo aanspreekt. Het verhaal achter dit horloge is een beetje apart: de eigenaar van Prometheus wilde voor een betaalbare prijs de horloges maken die hij zelf mooi vond. Door Aziatische onderdelen te gebruiken dacht hij de prijzen omlaag te kunnen schroeven van duizenden dollars naar enkele honderden. Hij huurde een ontwerper in en vroeg hem om een chronograaf horloge met een uiterlijk dat hetzelfde gevoel had als een Sinn, een merk dat bekend staat om efficiënte horloges met weinig poespas. Die kerel gaf hem een perfect ontwerp: wel het Sinn gevoel zonder precies hetzelfde te zijn als een specifiek Sinn horloge.

Wat die eigenaar niet doorhad was dat hij bijna hetzelfde ontwerp had gekregen als een Kobold Phantom, ook een door Sinn geïnspireerd horloge. Tegen de tijd dat Kobold fans hem beschuldigden van foute praktijken waren de eerste modellen al uit de fabriek aan het rollen. De ontwerper werd ontslagen en Prometheus moet nu nog even door de zure appel bijten om weer serieus genomen te worden.

De Kobold Phantom is een tactical horloge, volgens hun verkoopverhaal speciaal ontworpen voor gebruik door SWAT, special ops en andere eenheden met zeer hoge betrouwbaarheidseisen. Het heeft daardoor ook een interessante historie als één van de horloges die Jack Bauer in 24 heeft gedragen. Maar realiteitszin zorgde er echter voor dat Jack daarna weer rondliep in G-Shocks en andere betaalbare horloges, de Kobold kost namelijk $5250 – toch iets meer dan een CTU agent zou neerleggen voor een horloge…

Onbedoeld is de CR1 dus een homage van een Kobold model, waardoor hij opvallend betaalbaar is geworden. Carlos, de eigenaar van Prometheus, wil namelijk zo snel mogelijk van deze horloges af om zijn naam niet verder te beschadigen en ze kosten daarom online nu slechts 240 euro. Ik weet dat dit veel meer is dan de gemiddelde bezoeker van m’n blog aan een horloge wil uitgeven, maar 240 euro is binnen deze niche echt belachelijk goedkoop. Het is ook zo weinig dat ze op de tweedehandse markt noodgedwongen nog goedkoper zijn en opeens binnen mijn budget vallen…

Voor iets meer dan 150 euro mag ik straks, met dank aan HomageForum, een CR1 ontvangen die slechts twee dagen gedragen is voordat de eigenaar besloot hem weer te verkopen. Score! Zal uiteraard een nette fotoshoot houden zodra hij binnen is.

Ettemadis maatshirt: Eindresultaat

30 juni 2009 // 6 Reacties // Categorie: Foto // Tags: Fotografie, Kleding, Mode

Vorige donderdag was het dan eindelijk zover: na twee maanden (lange wachttijd voornamelijk veroorzaakt door mijn eigen laksheid) kon ik mijn maatshirt ophalen in Amersfoort. Over deze laatste sessie valt eigenlijk weinig te vertellen – ik kwam, ik zag en ik betaalde (Veni, Vidi, Visa ). Ik was tevreden, er hoefde niks meer te worden aangepast.

Om jullie een idee te geven heb ik twee spiegelfoto’s gemaakt – niet echt topwerk, maar ze laten prima zien hoe het shirt valt. De foto’s zijn met shirt uit de broek om de lengte te kunnen zien, maar dat hoort normaal natuurlijk niet

Ik heb een maatshirt laten bouwen omdat ik ontevreden was met off-the-rack shirts. Er waren altijd problemen, plekken waar zo’n shirt niet goed zat. De vraag is dan natuurlijk: is alles opgelost nu ik een maatshirt heb?

Oh yeah baby.

Even kort de belangrijkste punten aanstippen:

• Schouders. Stoppen perfect op de schouder, niet een paar centimeter ernaast. Nauwelijks een millimeter ernaast. Zat bij mij op normale shirts redelijk in de buurt, maar nooit zo perfect.
• Armgat. Begint daadwerkelijk onder bij m’n oksel in plaats van halverwege m’n arm – normale shirts, ook slimfit, gaan uit van een veel bredere borstkas.
• Schouderlijn. De lijn waar de voor- en achterkant van het shirt aan elkaar genaaid zijn hoort perfect met de lijn van je schouder mee te lopen, niet af te lopen naar voor of achter. Per persoon is dat verschillend en waarschijnlijk niet te regelen zonder maatwerk.
• Mouwen. Als je een (correct gesneden) jasje draagt hoor je nog een centimeter, misschien twee, van je manchetten te zien. Op normale shirts waren de mouwen zo lang dat je bij mij acht centimeter zag.
• Taille. Het maatshirt is slank genoeg gesneden om flatteus te zijn, maar niet zo extreem dat m’n toch aanwezige bierbuik duidelijk zichtbaar is. Normale shirts lukt het nooit zo’n fit te bereiken.
• Lengte. Shirts van het rek moeten soms echt onmogelijk ver m’n broek in, komen haast lager dan m’n boxers. Deze is volgens de normen wel weer wat kort, maar dat bevalt mij eigenlijk prima!

Zijn er dan nog nadelen? Nou… De fit is flink cut to the bone en dat merk je ook – dit shirt is gemaakt om er goed uit te zien, niet om handarbeid in te verrichten. De bewegingsvrijheid heeft flink moeten inboeten ten opzichte van de overhemden die ik voorheen kocht. Maar ja, die overhemden waren dus ook een beetje zoutzakken… Misschien dat ik in de toekomst ook ‘comfortabele’ shirts wil laten maken, maar ik ben in principe erg tevreden met deze trade-off.

145 euro blijft echt ontzettend prijzig, maar het eindresultaat mag er dan ook zijn. En je kunt je afvragen wat je liever hebt: één perfect passend shirt of drie van 50 euro die waardeloos zitten… Nog erger, vorig jaar heb ik nog zo’n modeshirt – type drieknoops kraag met contrastvoering op boord en manchetten en contraststik bij de knoopsgaten – gekocht voor 120 euro. Dat is al helemaal een misplaatste aankoop als je ziet dat je voor een paar tientjes meer dezelfde opties regelt, maar dan op maat. Aanrader dus!

Voor de fairness moet ik er wel bij zeggen dat dit m’n eerste maatshirt is, ik heb geen ervaring met andere winkels in Nederland die een niet-bespoke maatshirt service bieden. Het zou dus goed mogelijk kunnen zijn dat ik ook al tevreden zou zijn met een maatshirt van een goedkopere toko. Een eerlijke vergelijking zal op zich laten wachten tot ik weer genoeg geld bij elkaar gesprokkeld heb om een shirt bij een concurrent te laten bouwen

Update: Evan had zijn shirt al wat eerder binnen en daar foto’s van gemaakt, daar heb ik meteen maar even één van geleend:

Strobist Boot Camp II – opdracht 1

17 juni 2009 // 2 Reacties // Categorie: Foto // Tags: Fotografie, Strobist

Strobist’s Boot Camp II is begonnen! De eerste opdracht was meteen een gezellige inhaker op de recessie: er moest een portretfoto gemaakt worden van iemand die nu werkloos is en een nette headshot goed kan gebruiken voor z’n CV. Gelukkig zijn Thomas en ik allebei werkloos dus was het voor ons beiden niet zo lastig om een geschikt model te vinden

Thomas wil in de reclame werken en daarom leek het me leuk om een wat creatieve, originele, niet zo standaard headshot te maken. Iets gebaseerd op Jill Greenberg’s setup leek me wel wat. Haar werk resulteert in nogal gestyleerde foto’s die haast getekend lijken – de End Times foto’s van baby’s die huilen omdat Bush opnieuw president werd zijn een goed voorbeeld. Maar volgens een filmpje op Strobist had ik voor zo’n setup minstens zeven studioflitsers nodig…
Ach, hoeveel van die lichten zouden nou echt noodzakelijk zijn, dat kan best prima met vier speedlights, gewoon lekker proberen!

Pffffft.

Drie uur ‘lekker proberen’ later gaf ik het volledig op en koos ik voor een traditionele belichting: twee lichtparaplu’s, één hoog linksvoor en één laag rechtsachter. Niet heel origineel, niet heel creatief, zelfs een beetje standaard.

Maar wel een prima headshot. Opdracht ingekopt! Nu was het Thomas z’n beurt. Hij liet zich inspireren door de posters van de huidige AIDS voorlichtingscampagne:

Een zwart doek hing aan de woonkamermuur en hij gebruikte twee flitsers schuin van achter om het licht op de zijkant van mijn gezicht te krijgen. Eén lichtparaplu van voren zorgde voor genoeg zacht licht om geen vervelende schaduwen te krijgen. Het resultaat kwam toch erg aardig in de buurt van de posters:

Onze eerste opdracht voor Strobist Boot Camp II is dus officieel af, op naar de volgende! Ik ben erg benieuwd of we verder nog kritiek en suggesties krijgen van de andere Strobist deelnemers. Dat is ook deel van de lol – samen leren beter foto’s te schieten.

P.S. ik moet definitely naar de kapper. Zie er op dit moment namelijk echt onacceptabel emoboy uit:

Almanak – Hebzucht making of

15 juni 2009 // 4 Reacties // Categorie: Foto // Tags: Auto's, Enschede, Fotografie, Strobist, Studentikoos

De almanak is klaar en gedrukt en de foto’s die Evan en ik geschoten hebben staan erin! We zijn super tevreden met het eindresultaat en blij dat de erg leuke, maar wel ontzettend vermoeiende fotoshoot die dag alle moeite waard was. Die foto’s, elk een van de zeven zonden, komen nu ook één voor één op m’n fotoblog terecht, maar ik wou deze making of shot toch ook even laten zien:

We zijn hier druk bezig de foto voor Hebzucht te maken. Om Fons en Evy netjes uit te lichten wilden we een lichtparaplu dicht bij hun gezicht houden, maar het statief en de paraplu mochten natuurlijk niet in beeld zijn. Daarom moest ik het volledig uitgeklapte lichtstatief met daaraan een flits en lichtparaplu schuin houden. Boven hun hoofd. En dus ook boven de auto.

En niet zomaar een auto.

Een Aston Martin DBS.

Nieuwprijs: 250.000 dollar.

Dan gaat er toch een stemmetje achterin je hoofd heel snel, heel hard praten… heb ik de paraplu en flits wel goed vastgedraaid? Kan het lichtstatief er tegen als ik ‘m zo schuin houdt? Zijn m’n handen te zweterig aan het worden om grip te houden op het gladde aluminium? Ben ik eigenlijk verzekerd als ik per ongeluk een deuk in deze auto sla?

Gelukkig ging er niks mis en konden we snel door naar de volgende foto die die dag geschoten moest worden. Ter vergelijking, wat er uit de camera kwam:

En wat er na bewerking in de almanak stond: