The Rumble Strips is een Brits bandje dat afgelopen jaar het album Girls and Weather heeft uitgebracht. Er staan best wat leuke eigen liedjes op dit album, zoals het zomerse feelgood nummertje Clouds (“I’m lyin’ on my back / lookin’ at the clouds”), maar ze staan er bekend om dat ze het Amy Winehouse nummer Back To Black tijdens hun optredens coveren.

Mark Ronson heeft dat nummer samen met Amy Winehouse geschreven en was zo onder de indruk van hun versie dat hij Charlie Waller, hun leadzanger, uitnodigde. Toen Ronson een optreden met een volledig symfonie-orkest gaf stond Waller erbij om Back To Black uit te voeren. Geweldige show! Het nummer zelf begint om 0:40 en start heerlijk rustig, om daarna lekker door te rocken:

(YouTube)

Feed The Animals is het nieuwste album van Girl Talk (Gregg Gillis), een geweldige mashup maker. In tegenstelling tot de normale mashup formule (de zang van het ene nummer over de muziek van het andere) verwerkt hij makkelijk 30 samples van nummers uit veel verschillende stijlen om één nummer te bouwen. Het geeft de nummers een hitmix of medley gevoel, waarin de afgelopen decennia muzikaal je oren passeren. Wat voor soort nummers hij dan combineert? Op het bijbehorende Wikipedia artikel is een poging gedaan om alle samples te benoemen. Het is bizar hoe goed sommige van deze nummers, uit compleet andere genres en tijdperken, in elkaar passen.

Feed The Animals wordt op Radiohead’s In Rainbows methode verkocht: Je mag het album gratis downloaden en zelf weten hoeveel geld je overmaakt, of dat nou 0 of 100 dollar is. Voor 5 dollar mag je het album in (hoge kwaliteit) FLAC downloaden in plaats van MP3, voor 10 dollar krijg je automatisch ook de CD zodra deze fysiek wordt uitgebracht. Gratis en legaal vette muziek uitproberen en je daarna door je eigen ethiek laten leiden hoeveel je over wilt maken. Prima systeem!

Al surfende op de coverblogs die ik recentelijk ontdekt heb kwam ik gister dit prachtige stukje wtf tegen. Het is een Franse versie van Daft Punk’s Harder, Better, Faster, Stronger. Dat is an sich niet zo heel apart, maar de band (La Pompe Moderne) speelt het nummer vervolgens akoestisch op onbekende Turks aandoende instrumenten…

Wel vet! (YouTube)

De afgelopen jaren ben ik op 5 mei steeds naar Wageningen geweest, maar dit jaar was ik samen met Isa en Mirte mee naar Zwolle. Het was echt belachelijk mooi weer! Stralende zon, serieus geen wolkje aan de hemel. De dames hadden zich gelukkig wel voorbereid met dingen als flesjes water en zonnebrand - je weet wel, waar je als man sowieso niet aan denkt.

Qua muziek was het voor mij nu eens niet van hot naar her lopen om zoveel mogelijk verschillende bandjes en DJ’s mee te maken, maar gewoon genieten van mooi weer en relaxte muziek. De dag begon met Alain Clark, die ik eigenlijk enkele jaren geleden had afgeschreven als zo’n wannabe populair allochtoontje - vooral na dat afschuwelijke Heerlijk nummer. Tot mijn verbazing gaf ie een best mooie show weg, met zeer relaxte muziek en een hele sterke ondersteunende band. We liepen vervolgens naar de main stage, waar Leaf rustig hun nummertjes afdraaide. Geen heel spetterend optreden, maar er was op dat moment helemaal niks mis mee. Op m’n rug in het gras achter de menigte gelegen, waardoor ik geen uitzicht had op het podium. Ik keek daarentegen naar de felblauwe hemel, dat vond ik ook prima. Nadat we ook Krezip op de main stage gezien hadden besloten we even schaduw en rehydratie op te zoeken. Toen bleek hoe druk het precies was in Zwolle: één van de WC blokken was al verstopt, de ander had een oneindige rij en de route om langs het main stage naar de hoofdingang te lopen was een fuik geworden waar je niet meer in of uit kon. De NS kondigde later aan de extra treinen naar Zwolle te schrappen omdat het er al te druk was. Ook ontdekten een hoop mensen nu dat de muntjes die je moest kopen alleen voor het drinken was, niet voor het eten of de WC’s. Fijn als je net al je cash omgewisseld hebt…

Omdat het op het terrein niet opschoot liepen we even Zwolle in om te drinken en eten. Toen we terug kwamen konden we nog net Fixkes, een ontzettend schattig Vlaams bandje, meemaken. Niet super geweldige muziek, maar hun hitje Ongelukkig kwam in ieder geval prima uit de verf. Daarna bij Ilse de Lange gestaan; ik ben eerder op een concert van haar geweest en de muziek maakt me toch niet echt warm. Ze zingt (en is) mooi, maar de nummers doen me toch vrij weinig.

Hierna werd het niet boeiender op het main stage (Within Temptation als headliner?… Waarom? Wie zit daar op te wachten?) dus zijn we nog enkele kleine beginnende bandjes wezen kijken en daarna de trein terug naar Enschede gepakt. Nu heerlijk slapen…