Mele F10 Fly Mouse met XBMC/Kodi (OpenELEC/LibreELEC)

Hoe je de Mele F10 afstandsbediening kunt gebruiken op jouw OpenELEC XBMC systeem…

For any non-Dutch readers who find this post through Google and want to get their Mele F10 up and running with OpenELEC or LibreELEC: download this file and put it in your hwdb.d directory. That’s usually /storage/.config/hwdb.d – easiest way is to upload it to the /config/hwdb.d network share. Reboot. That should do it. Note that there are still 4 buttons on the remote side that do not have scancodes (power, mouse function, subtitle and audio buttons) and aren’t supported with this mapping, but the important ones like the center select will work reliably.

Update: If you’ve updated to Kodi 16 (Jarvis) or later and your Mele F10 stopped working correctly with this file, it’s an easy fix. Open the file with your favorite text-editor, and replace this:
keyboard:usb:v1915pAF11*
with:
evdev:input:b0003v1915pAF11*
Reboot and your remote will be working fine again!

Toen Boxee in 2010 met hun mediacenter kwam hadden ze één geniale vernieuwing: de afstandsbediening.

boxee-box-remote-1024x662

Aan de ene kant een versimpelde normale afstandsbediening, aan de andere een toetsenbord. Voor mediacenters een gigantische verbetering: nooit meer met de cursor één voor één letters aanklikken op het scherm. Voortaan kon je gewoon een wachtwoord direct intypen, meteen naar die ene film gaan, of even een video op YouTube opzoeken. Heerlijk.

Zoiets wou ik altijd ook nog, als vervanging voor die lompe toetsenborden die ik altijd bij mijn mediacenter had liggen. En toen kwam ik op Tweakers de Mele F10 Fly Mouse tegen.

melef10

Mele is een Chinese producent van goedkope mediacenters op Android basis en leveren de F10 als optie om die te besturen. Stiekem is de F10 zelfs nog wat uitgebreider dan Boxee’s ontwerp: er zit een Wii-achtige airmouse in, waarmee je door de lucht bewegend opties op het scherm kunt aanwijzen en selecteren. Een gimmick, maar toch leuk.

Het nadeel van de F10 is dat hij niet out-of-the-box goed met XBMC werkt. De knoppen op de toetsenbord kant doen het prima, maar de meeste knoppen op de afstandsbediening kant zijn ingesteld om Mele’s apparaten te bedienen. Normaal is dat geen probleem, want met een keymap kun je in XBMC heel makkelijk de knoppen omzetten, maar doordat de F10 ook als muis werkt werken de standaardmethodes hier niet. Met de keymap die online veel aangeraden wordt doen deze ‘muisknoppen’ het te inconsistent om bruikbaar te zijn.

Na een middagje klussen had ik toch een werkende oplossing te pakken: door een nieuw bestand in hwdb.d te plaatsen kunnen we signalen uit de F10 op een heel laag niveau al naar wens aanpassen. Problemen die zich pas op een hoger niveau voordoen, zoals met de muisfunctie het geval is, worden hierdoor totaal uit de weg gegaan. Als basis nemen we het voorbeeldbestand uit dit topic, waar de identificerende code voor de F10 in staat: keyboard:usb:v1915pAF11. Vervolgens gebruiken we het volgende plaatje, wat weer bij een verouderd ander topic te vinden was, om erachter te komen wat de scancode voor elke knop op de F10 is.

MeleF10-Buttons

Gecombineerd kunnen we nu de gewenste XBMC functies toewijzen aan elke knop. Ik heb weinig veranderd aan de voorstellen uit het plaatje en heb de volgende instellingen gekozen:

Knop 2: Selecteren (enter)
Knop 3: Selecteren (enter)
Knop 4: Terug naar hoofdmenu (esc)
Knop 5: Contextmenu (c)
Knop 6: Informatiemenu (i)
Knop 8f1: Pauze/spelen (spatie)
Knop 8f2: Stop (x)
Knop 8f3: Codec informatie (o)
Knop 8f4: Volledig scherm (tab)
Knop 10: Stap terug (backspace)
Knop 11: Navigatie (cursor)
Knop 12/13: Volume
Knop 14: Mute

Knop 1, 7, 9 en 15 hebben helaas geen scancode en zijn dus niet in te stellen. Dit bestand kun je hier downloaden.

Om het bestand te installeren in OpenELEC moet je het in de map /storage/.config/hwdb.d zetten. Die is het makkelijkst te bereiken is door via het netwerk vanaf een andere computer contact te maken met het apparaat en dan de Config netwerkmap te openen. Ga naar hwdb.d, sleep het bestand erin, start OpenELEC opnieuw op en voila! Je F10 zou het nu probleemloos moeten doen.

Update: Als je ondertussen Kodi 16 (Jarvis) of later draait dan werkt je Mele F10 waarschijnlijk niet goed meer met bovenstaand bestand! Er is een verandering doorgevoerd in de manier waarop keyboards herkend worden. Open het bestand in je favoriete tekst-editor en vervang:
keyboard:usb:v1915pAF11*
met:
evdev:input:b0003v1915pAF11*
Reboot en het werkt weer prima!

Schott Perfecto 618

Ultieme rock chic: de klassieke Amerikaanse biker jas…

Ik zal vast een stukje mannelijkheid moeten inleveren als ik dit beken, maar who cares: ik heb een kleding bucketlist. Best een grote, zelfs. Gevuld met bepaalde objecten die zo iconisch zijn dat ik ze simpelweg ooit moet hebben. Sommige zijn makkelijk te krijgen omdat ze én goedkoop zijn én nog steeds geproduceerd worden. Denk aan de donkerblauwe Vans Authentics, die de Z-boys droegen, of de Adidas Superstar sneakers die Run DMC beroemd heeft gemaakt. Sommige zijn een flink stuk prijziger of zijn, als ze niet meer gemaakt worden, alleen in extra dure reproducties te verkrijgen. De klassieke Burberry trenchcoats, of de Amerikaanse fishtail legerparka’s waar de Britse mods na de tweede wereldoorlog mee rondliepen. Duizenden euro’s neerleggen voor een jas is gewoon nog niet echt een optie voor mij.

Eén van de kledingstukken op die bucketlist is de Schott Perfecto. De allereerste leren motorjas ooit, ontworpen in 1928, speciaal gemaakt om motorrijders warm te houden zonder in de weg te zitten tijdens de rit.

viceinfographic1

Niemand had daarvoor eraan gedacht om kleding specifiek voor op de motor te maken. Bijna elke motorjas die daarna kwam is geïnspireerd geweest door de originele Perfecto. Veel iconischer kun je het eigenlijk al niet krijgen. Maar in de decennia daarna werd de Perfecto ook nog eens geassocieerd met alles van outlaw biker gangs en acteurs als Marlon Brando en James Dean in de ’50s, tot het uniform van de punkscene in de ’70s bij bands als de Sex Pistols, Blondie, Joan Jett en natuurlijk het belangrijkste: de Ramones.

ramones-photo3(large)

Met een wannabe-skate jeugd gevuld met punkmuziek luisteren heb je hier dan natuurlijk best wel een heilige graal te pakken. Schott maakt ook nog steeds Perfecto’s, maar ze zijn ondertussen ietsje duurder geworden: voor 825 dollar heb je een gloednieuwe, zwarte runderleren Perfecto.

perfectomodern

Dat valt toch wel ietsje buiten budget. Je zou natuurlijk via eBay of een andere veilingsite er goedkoper aan kunnen komen, maar een gebruikte Perfecto in redelijke staat levert nog steeds makkelijk 300 euro op. Dat blijft een hoop geld.

En daarom ben ik zo blij met de Episode in Utrecht. Met stip mijn favoriete winkel in heel de stad. Kringloopwinkels zijn niet echt mijn ding, maar de Episode is schoon, netjes, georganiseerd en voorzien van relaxte lui achter de kassa. En minstens zo belangrijk – als vintage store hebben ze net wat vaker de echt boeiende merken in huis dan een willekeurige kringloop.

episode

Burberry, Barbour, Gloverall, etc… ik ben het allemaal al tegengekomen daar. En je neemt het mee voor een paar tientjes per stuk, terwijl die dingen op eBay voor het veelvoud gaan.

Maar een Schott had ik er nog nooit gezien. Het merk is voornamelijk bekend in Amerika dus het is ook lastig om ze hier in het wild tegen te komen, ze kunnen alleen verkopen wat er ook daadwerkelijk binnenkomt. Maar toch hoopte ik elke keer dat er misschien deze week wel een Schott tussen de leren jassen zou hangen. Twee jaar lang keek ik steeds weer, en zag ik opnieuw dezelfde leren jassen in het rek hangen. Tot vorige week. Toen zag ik opeens een aantal nieuwe jassen hangen, en tussen de revers van één jas…

Schott Perfecto 618 - neck tag detail

Yeah baby. De heilige graal: een Perfecto!

Schott Perfecto 618 - zipped

En niet alleen een Perfecto, maar ook nog een Perfecto in maat 42 (US). Mijn maat! Mijn maat!!!

Even zoeken naar het verborgen merkje in de zak, waar de model informatie op staat…

Schott Perfecto 618 - production label detail

Een 618, het tweede modelnummer Perfecto dat Schott uitbracht, die sindsdien nog steeds wordt gemaakt. Met deze informatie en wat foto’s kun je via de Schott site laten dateren wanneer je jas de fabriek verlaten heeft. Een post op het forum van Schott later en al snel wist ik meer:

The jacket is the Steerhide version style 618 which is confirmed on the pocket ticket. Since the pocket ticket has no bar code the jacket was produced prior to 1992. Based on the Perfecto label w/Schott NYC, YKK & Ideal zippers in the jacket the jacket is probably from the mid-1980’s. – Gail

Vintage stierenleer uit de ’80s, dus al een jaartje of 30 lekker ingesleten. Dat zie je ook, maar het is niet lelijk, en de jas is eigenlijk zelfs nog in verrassend goede staat voor z’n leeftijd. Maar als je de verhalen zo leest zijn deze jassen ook degelijk genoeg gemaakt om het langer te overleven dan de eigenaar, uitzonderingen als motorongelukken daargelaten.

Schott Perfecto 618 - sleeve detail

Nog wat extra detail shots. Check die afwerking:

Schott Perfecto 618 - sleeve zipper detail

Schott Perfecto 618 - button detail

Schott Perfecto 618 - pocket zipper detail

Schott Perfecto 618 - belt buckle detail

Schott Perfecto 618 - main zipper detail

En hoeveel heb ik betaald voor zo’n legendarisch item? Slechts 45 euro. Jep, dat klopt, vier tientjes en één vijfje. Suck it, eBay, met je 300 euro.

Schott Perfecto 618 - unzipped

Nu alleen nog kijken hoe ik ‘m daadwerkelijk kan gaan dragen – je hebt nog best wat van de juiste attitude nodig om met zo’n jas rond te lopen, en zowel de indie hipster als preppy student look passen er tot nu toe niet helemaal bij :) .

Polaroid SX-70 camera

Het begin van mijn vintage camera collectie: de mooiste Polaroid camera ooit gemaakt…

“Ik denk dat ik wat oude fotocamera’s wil verzamelen,” vertelde ik m’n pa. Ik zag op Tumblr en Pinterest aan de lopende band de gaafste foto’s gemaakt met oude filmcamera’s. En stiekem waren de camera’s zelf natuurlijk ook een stuk aantrekkelijker vormgegeven dan de moderne digitale modellen. De hipster in mij was hooked. “Eerst wat goedkope, om ook weer even te wennen aan film schieten. En dan langzaam omhoog werken naar het dure spul. Een Rollei TLR, een Leica M rangefinder. Ooit een Hasselblad als ik echt teveel geld heb. Maar eerst ga ik beginnen met een Polaroid SX-70, want die zijn vet.”

“Oh,” antwoordde hij, “je bedoelt die hele platte Polaroid? Die je helemaal moet openvouwen voordat je een foto kunt nemen?”

sx70

Dat was exact het model dat ik bedoelde.

“Die heb ik hier nog wel ergens in een kast liggen hoor.”

En zo had ik opeens een Polaroid SX-70.

De SX-70 is zo ongeveer de coolste Polaroid camera ooit. Iedereen kent hun latere boxcamera’s wel uit jaren ’80 films, maar dat waren best grote en lompe apparaten. De veel dunnere, en veel duurdere, SX-70 was het allereerste model waar ze de Polaroid integral techniek in gebruikten. Het doel was om toen al te maken waar we nu in onze smartphones aan gewend zijn: een camera die zo compact is dat je hem altijd bij je kunt hebben, en waar je meteen de resultaten van kunt zien zonder lastig te moeten doen met rolletjes of negatieven.

Om dat compacte, vouwende concept werkelijkheid te maken moest er een heel systeem van lenzen en spiegels aan de binnenkant ontworpen worden. Je waardeert niet hoe elegant dit ontwerp was tot je de visuele uitleg in de originele handleidingsvideo gezien hebt:

(deze video werd overigens gemaakt door Charles en Ray Eames, beroemde ontwerpers die iedereen kent van hun Lounge Chair)

Mijn ouders kregen deze SX-70, een Alpha 1 model met zwart leer en branding van de Duitse Revue winkel, als cadeau tijdens hun bruiloft. M’n moeder wist me zelfs nog te vertellen dat toen ik geboren werd mijn pa het hele ziekenhuis rondging met een Polaroid baby-foto die hij met deze camera had gemaakt. Maar al snel kochten ze toch camera’s die op de veel goedkopere 35mm rolletjes werkten en verdween de Polaroid in een kast.

IMG_7515.jpg

Nadat we de camera terugvonden – een zoektocht die ook niet probleemloos verliep, want vind maar eens iets wat je 25 jaar geleden ooit opgeborgen hebt – kreeg ik een AH-tas vol met oude Polaroid spullen mee. In die tas lag zelfs nog een flashbar en een oud pakje Time-Zero film in originele verpakking. De film zelf was onbruikbaar, chemisch allang verlopen en de batterij al jaren leeg. Maar het nostalgische gevoel van Polaroid’s simpele maar effectieve design op de verpakking warmt het hart van elke ontwerper.

Oldschool vondst bij ouders: origineel pakje Polaroid SX70 film!

De flashbar is al helemaal een fossiel wat niemand zich meer kan voorstellen. Voordat de flitser zoals we ‘m nu kennen bestond had je deze weggooi-units: een strip met tien lampjes, vijf aan elke kant, die bovenop een camera geplugd werd. Bij elke foto knalde één van de lampjes in een felle flits zichzelf kapot. Na vijf foto’s draaide je de bar om, en na tien foto’s was hij op en moest je weer een nieuwe op de camera plaatsen. Deze mate van verspilling geeft zelfs mij koude rillingen.

flashbar

Polaroid maakt al sinds 2006 geen film meer, maar The Impossible Project is door oudwerknemers van Polaroid opgestart om dat gat te vullen. Helaas zijn de chemicaliën die door Polaroid gebruikt werden niet meer verkrijgbaar in de hoeveelheden die zij nodig hebben, waardoor ze de afgelopen jaren bezig zijn geweest met het ontwikkelen van alternatieve formules. Die zijn nog niet even goed als het origineel, waardoor de nieuwste kleurenfilm bijvoorbeeld drie kwartier nodig heeft om te ontwikkelen. Dat is toch net even anders dan de instant shake-it waar Outkast had over had.

Het spul is ook duur. 20 euro voor 8 foto’s; omgerekend 2,50 euro voor één foto. Dat tikt snel aan. Soms heb je wel aanbiedingen – ik heb toevallig net voor nog geen 50 euro 6 pakjes aan B-kwaliteit film gekocht bij hun summer sale – maar die zijn schaars. Ik stopte dus met enige huivering mijn allereerste eerste pakje film in het apparaat.

Dat ging… niet zo goed.

De 25 jaar dat de camera in een kast had gelegen had niks kapot gemaakt, maar alles zat wel een beetje vast. De rollers, die tegelijkertijd de chemicaliën om de foto te ontwikkelen egaal verspreiden en hem uit de camera duwen, wilden niet lekker draaien en de foto’s bleven steeds half in de camera hangen. Mijn eerste pakje film later had ik acht mislukte foto’s en nog steeds geen werkende rollers. Elke nieuwe foto kwam wel steeds verder uit de camera, dus er was vooruitgang, maar we waren er nog niet. Nog een pakje film erin gooien zou me weer 20 euro kosten, en dan had ik nog steeds geen enkele foto gemaakt.

Toen had ik een geniaal idee. Als ik de mislukte foto’s nou terug in hun pakje duwde en dat weer in de camera stopte! Dan kon ik die steeds opnieuw blijven leegschieten totdat de rollers weer goed werkten.

sx70cameras

Niet zo geniaal dus. Polaroids vinden het namelijk niet tof om meerdere keren door die rollers geduwd te worden. De ingebouwde zakjes chemicaliën in elke frame zijn ook niet gemaakt om die druk meer dan één keer aan te kunnen. Toen ik het pakje film er voor de tweede keer doorheen klikte werd ik dan ook verrast door een plakkerige, paars-witte substantie die over alle frames gesmeerd was. De zakjes chemicaliën waren geknapt en door de rollers zelfs helemaal uit de foto’s geperst. Niet alleen de foto’s, maar ook de binnenkant van de camera zat er daardoor helemaal onder.

Die laatste foto kwam er wel, ondanks de zooi en plakkerigheid, volledig op eigen kracht uit. Dat maakte alsnog de twee uur goed die ik daarna bezig was om de rollers en andere stukken van de binnenkant schoon te maken waar alle chemische troep op zat :)

Een makkelijk begin van een vintage camera collectie dus – en ontzettend goedkoop, als je bedenkt dat een gerestaureerd model uit een winkel tegen de 300 euro kan kosten. Nu eens op zoek naar een Rollei of een Leica… of een Hasselblad… :D

Credits: animated GIFS, Photojojo

DIY BoomCase speakerkoffer

Wat doe je als je wat autospeakers, een goedkoop versterkertje en een vintage koffer over hebt? Nou…

Soms heb je van die ideeën die voortkomen uit het gevoel dat je iets voor een paar tientjes ook wel zelf kunt maken.

Meestal heb je dan ongelijk :)

Ik had op Tumblr en Pinterest al vaker BoomCases voorbij zien komen; omgebouwde vintage koffers waar een volledig speakersysteem met accu’s was ingebouwd (Boombox + Suitcase, je weet).

leviboomcaseweb

Supertof leken die me, voor chillen in het park in de zomer, of om mee te nemen naar Lowlands of elk ander festival voor op de camping. Maar die BoomCases zijn meer bedoeld als art project dan als puur functionele gadget, en daar is de prijs dan ook naar – zo’n BoomCase kost makkelijk $1000. En hoewel er een hoop winkels bij zijn gekomen die hetzelfde voor minder geld maken blijft de prijs toch vaak op vele honderden euro’s steken.

Toen ik erover nadacht leek me dat eigenlijk een beetje belachelijk. Een vintage koffer, een stel speakers, versterkertje en een accu – en klaar. Zelfs als je alles nieuw kocht zou je makkelijk onder de 100 euro moeten blijven. Nu had ik ook nog autospeakers liggen uit m’n vorige wagen en een klein Chinees versterkertje van een ander project dat niet doorging… dan was ik al halverwege!

Zo googlend vond ik meer bewijs dat het niet zo moeilijk kon zijn. Op Instructables zag ik een goede guide en op Tweakers was er een ontzettend actief Krat- en KistRadio topic waar ook veel mensen koffers hadden gebruikt als alternatief voor een leeg krat bier.

Bij het inlezen bleek eigenlijk al dat het toch wat gecompliceerder zou zijn dan ik eerst dacht, maar ik was nu zo betrokken bij m’n DIY idee dat stoppen geen optie meer was :D

Een trip langs de kringloop en ik was een klein, rood leren koffertje rijker. Snel keek ik of de rest van de spullen er ongeveer in zouden passen.

Not too bad. Met karton maakte ik een mal voor de speakers en sneed ik alvast stukken uit de leren voorkant van de koffer.

Zou die het doen?

Sweet.

Een decoupeerzaag en een plaat 6mm dik MDF later en de kartonnen mal was omgezet tot een lelijke, maar degelijke voor- en achterkant van de koffer.
Experiment 1 met de decoupeerzaag. Not bad.

De aansluiting om je iPod in te pluggen zit ook al meteen aan de buitenkant.
Boomcase project is weer stapje verder: minijack ingang verplaatst naar buitenkant.

Met de accu erbij kunnen we nu voor het eerst testen zonder netsnoer!
Wiring setup.

Ziet er goed uit…
BoomCase V1 is een feit!

… en er komt zelfs geluid uit!

De volgende stap is de AccuSafe inbouwen. Dit circuit maakt de koffer zo ‘intelligent’ dat automatisch de accu gaat opladen en de versterker aan de voeding wordt gehangen als je een netsnoer aansluit. Als je die vervolgens afkoppelt kun je gewoon weer vanaf de accu doorspelen. Ook schakelt de koffer automatisch uit als de accu te leeg wordt en lui zou worden als er nog meer stroom werd verbruikt. Superhandig!
Laatste onderdeel van de BoomCase - een AccuSafe circuit - is binnen!

Daarna het status LEDje ingebouwd.
Aan/uit LEDje gemonteerd :D

Toen de aan/uit knoppen.
Aan/uit knoppen aan de buitenkant gemaakt. V1.5 is bijna klaar!

Als laatste de aansluiting voor een netsnoer.
En af. Voeding aansluiting zit nu ook buiten, koffer hoeft niet meer open!

Opeens is het een stuk meer spaghetti in de koffer geworden. Ik voegde ook een aantal stokken toe om het inzakken van het zachte leer tegen te gaan.
Final wiring setup van BoomCase v1.5!

En dan heb je ook wat!
Af!

De koffer weegt uiteindelijk een flinke 7 kilo, wat toch wel een stuk zwaarder is dan ik origineel voor ogen had. Ook een stuk zwaarder dan het gemiddelde iPod dock wat je naar het park zou meenemen. Maar goed, hier zit dan ook een volwaardig speakersysteem in en genoeg accu om ruim 10 uur op feestvolume door te kunnen spelen. Dat lukt je niet met een dockje.

Maar hoeveel heeft dit projectje me dan nou uiteindelijk gekost? Ik dacht snel en goedkoop klaar te kunnen zijn, maar uiteindelijk moesten er allemaal dingen bij komen. Zo’n AccuSafe bijvoorbeeld, met bijbehorende lader en voeding. Maar ook een decoupeerzaag, die ik nog niet had, en veel klein electronica spul zoals kabels, faston connectors en krimpkous moesten in huis gehaald worden. Als je alles bij elkaar optelt zit ik toch dichter bij de 150 euro dan bij die paar tientjes die ik voor ogen had…

Oh well :D zo gaat dat meestal met mijn projectjes.

In m’n hoofd ben ik alweer bezig met een v2 van het project. Een mooiere vintage koffer gecombineerd met speakers met een ouderwets uiterlijk zouden het helemaal af maken, zoals de mooiste BoomCases die me origineel inspireerden.

atest

Maar laat ik eerst maar eens dit seizoen mijn rode speeltje gaan uitproberen, met een biertje in de hand genietend van de ondergaande zon, m’n eigen zomer playlist keihard door het park heen schallend :D

Luch 2209 ultra-thin horloge

Een superdun, maar toch betaalbaar, vintage klokje uit het oostblok…

Een paar maanden geleden stond de Piaget Altiplano 900p met grote letters bovenaan alle horlogesites. Het wereldrecord voor dunste mechanische horloge ter wereld was weer gebroken, de 900p was met een dikte van slechts 3,65mm toch 0,4mm dunner dan de vorige recordhouder.

Piaget-900P

Dit soort superdunne mechanische horloges zijn een beetje zinloos, maar toch fascinerend. Het uurwerk bevat allemaal kleine veertjes en radertjes die flinterdun gemaakt moeten worden om in die paar millimeter te passen, maar toch stevig genoeg om hun werk te doen en daarbij zelfs vrij nauwkeurig te zijn. Een bepaalde elegantie die je bij moderne quartzhorloges niet meer tegenkomt.

Tof dus, maar het prijskaartje van 25.000 euro voor de 900p schrok me toch een klein beetje af. Een leuk alternatief kun je voor een paar tientjes vinden tussen de vintage horloges uit Rusland. In de jaren ’60 hebben de Soviet ingenieurs ook gewerkt aan een zo dun mogelijk uurwerk. Hun eerste poging was de Poljot 2200, maar die was zo dun dat hij letterlijk verboog tijdens het dragen. De iets dikkere 2209 bleek een stuk beter bestand tegen daadwerkelijk gebruik.

Luch 2209 movement macro

De technische uitleg is lang en saai, maar kort door de bocht zijn een hoop onderdelen die normaal in het midden van het uurwerk op elkaar gestapeld liggen nu op ingenieuze wijze naast elkaar geplaatst. Hierdoor is de 2209 veel dunner dan andere uurwerken uit die tijd: slechts 2,9mm dik (alleen het uurwerk, de 3,65mm van Piaget’s 900p gaat om het hele horloge).

Luch 2209 side shot

De 2209 is bijna twintig jaar lang gemaakt, van 1961 tot en met 1979, en door die jaren heen in verschillende merken horloges gestopt. Ze hadden bijna allemaal dezelfde dunne kast, met kleine pootjes die schuin uitsteken en een bol plexiglas glaasje er bovenop, maar vaak per merk eigen ontwerpen wijzers en wijzerplaten. Het resulterende horloge is uiteindelijk 7mm dik, wat grotendeels komt door het bolle glas. Om een beeld te geven van de vele variaties heeft een verzamelaar op WatchUSeek een foto gemaakt van zijn persoonlijke collectie:

collection2209

Merken als Poljot, Luch en Wympel brachten in de USSR horloges op 2209 basis uit, terwijl merken als Sekonda en Cornavin ze exporteerden naar het Westen. Ik vond mijn exemplaar, gemaakt door Luch (uitspraak: loetsj), via eBay en voor 3 tientjes inclusief verzendkosten kwam hij uit Rusland mijn kant op. Het horloge heeft wel wat te verduren gehad en mag met recht vintage genoemd worden. De wijzerplaat en wijzers zijn nog schoon en bijna onaangetast, maar de kast heeft flink wat krassen en butsen en op een van de pootjes zelfs een plek waar de goudlaag helemaal weggeslagen is. Maar dat geeft een vintage klok natuurlijk juist karakter, en verklaart ook de lage prijs.

Luch 2209 wristshot

Mocht je meer geld uitgeven om een NOS exemplaar te bemachtigen – New Old Stock, oftewel ongebruikte exemplaren in originele verpakking uit onverkochte oude voorraad – is het klokje zelfs uitermate geschikt als een formeel horloge, zoals een andere WatchUSeek gebruiker hier laat zien:

polj aut blk w out photo 2012-10-15082114_zpsdb8358a7.jpg

Je moet als je via eBay op zoek gaat wel wat geduld hebben. Er worden vaak 2209 ultra-thin horloges aangeboden met een hoge Buy-It-Now prijs van zo’n 100 tot 150 dollar. De verkoper zit simpelweg te wacht tot er iemand impulsief genoeg is om op die knop te drukken. Maar leuk als zo’n ultra-thin is, hij is absoluut geen 150 dollar waard. Het is beter om de normale veilingen af te wachten, te zoeken naar een exemplaar in goede staat waar niet te hard op geboden wordt. Als dat lukt heb je voor weinig geld echt wat moois te pakken.

Nog één wijze les: de nummers die ze in de USSR voor uurwerken gebruikten waren niet uniek, maar een functionele code die grootte en doel omschrijven. De 2209 code is daarom van toepassing op 3 compleet verschillende Soviet uurwerken! Pas daarom op als je horloges ziet met een 2209 van Vostok of van Raketa. Dat zijn niet dezelfde klokjes als mijn Luch. De Raketa horloges met hun versie van de 2209 zijn vaak ook nog erg dun, vergelijkbaar met deze Luch, maar Vostok stopte hun 2209 in zulke klokken:

Vintage Soviet Union Vostok diver in tonneau case

Toch net even anders :)

Draaitafel terug van service bij Dr. Thorens

Ook draaitafels hebben soms wat zorg nodig. Daar is Dr Thorens voor!

Elke zelfrespecterende hipster luistert naar vinyl. En een hipster is natuurlijk alleen een hipster als ie dat doet op een draaitafel die beter is dan die van z’n vrienden, alleen maar om te kunnen zeggen dat ie beter is. Vandaar dat ik vier jaar geleden een vintage Thorens TD-166 draaitafel kocht in plaats van een nieuw plastic USB geval uit de MediaMarkt.

Thorens TD166 - Overview

Een nadeel van vintage kopen is dat niemand verwacht had dat deze apparaten een halve eeuw later nog steeds gebruikt zouden worden. Ze zijn nooit gemaakt om zo lang zonder iets van onderhoud te blijven draaien, regelmatig een beetje nieuwe olie is toch wel het minste. En vooral tijdens de opkomst van de CD werden dit soort draaitafels massaal weggestopt in kasten en voor tientallen jaren vergeten. Eenmaal weer gevonden en doorverkocht heeft zo’n draaitafel meestal al iets van dertig jaar aan achterstallig onderhoud te verduren gehad.

Mijn TD-166 was volgens het serienummer al veertig jaar oud, en volgens de verkoper waarschijnlijk in de jaren ’80 voor het laatst gebruikt. Wat er überhaupt nog aan restjes olie in zat had ik de afgelopen vier jaar er wel uitgedraaid. Achterstallig onderhoud was nog de nette manier om het te omschrijven. Gelukkig is er Dr. Thorens.

Thorens TD166 - Close-up Thorens text

Dr. Thorens, oftewel Rob, komt hoog aanbevolen op de verschillende Nederlandse audio fora. Een liefhebber die jarenlang in de hifiwereld gewerkt heeft en nu in z’n vrije tijd Thorens draaitafels onder handen neemt. Ongeacht het model of de leeftijd van je Thorens, bij Rob kun je ermee terecht voor een opfrisbeurt.

Thorens TD166 - Close-up RPM selector

Afgelopen november stuurde ik een email met alle gebreken die mijn tafel had en de vraag wat een servicebeurt precies zou kosten. Ik kreeg meteen een duidelijke prijslijst terug, maar ook de melding dat ik pas in februari (!!!) aan de beurt zou zijn. Drukke man, die Rob. Maar goed, ik had geen haast, die paar maanden gingen het verschil ook niet maken na dertig jaar.

Thorens TD166 - Close-up Ortofon Red cartridge

Voor ik de tafel naar Rob bracht moest ik zelf al een beetje onderhoud uitvoeren – door een ongelukje bij het verplaatsen van de draaitafel vloog de arm van z’n standaard af en knalde de naald tegen het plateau. Hopeloos verbogen, maar dat was stiekem een geluk bij een ongeluk: ik wou toch al een upgrade en dit was het perfecte excuus om niet alleen de naald maar het hele element te vervangen.

Van de populaire budgetelementen koos ik uiteindelijk de Ortofon 2M Red, stiekem omdat de vormgeving van de Red zoveel mooier is dan van zijn competitie. Kiezen op uiterlijk is vloeken in de audiofiele kerk natuurlijk, maar de Red ziet er wel echt veel toffer uit op je arm dan een standaard element.

Thorens TD166 - TP16 mkIV arm

Toen ik begin februari de draaitafel bracht inspecteerde Rob alles samen met mij, om zo een goede prijsopgave te kunnen maken. Sowieso zou de hele tafel schoongemaakt en geolied worden, maar we zouden nu nog andere onderdelen tegen kunnen komen die aan vervanging toe waren. Stukje bij beetje haalde hij delen van de tafel om de stand van zaken te kunnen beoordelen. De rubber snaar die het plateau aandrijft moest bijvoorbeeld meteen vervangen worden, die was zo uitgelubberd dat hij een paar centimeter langer was dan een nieuwe. Dit veroorzaakte ook het probleem dat de tafel niet goed kon schakelen tussen 33 en 45 toeren.

Thorens TD166 - Close-up TP16 mkIV arm gimbal

De arm, een TP16 mkIV, hoort niet standaard op deze tafel maar komt van een duurder model Thorens. Rob vond dat zeker een mooie combinatie, vooral gezien zijn positieve ervaringen behaald met TP16 armen. Maar dit exemplaar was niet perfect, er was speling op gekomen. De lagers zaten niet meer strak en hij kon zijdelings bewegen terwijl hij echt alleen maar omhoog en omlaag moet kunnen. De armsteun stond ook hopeloos verkeerd, waardoor het mogelijk was voor de arm om zo hard tegen het plateau te slaan. En mijn montage van het Red element bleek ook niet helemaal zoals bedoeld. Geen probleem, werd allemaal gefixed.

DSCN2171

De binnenkant werd ook niet ontzien. De as van het plateau werd gedempt zodat zo min mogelijk trillingen werden doorgegeven. De overige bitumen demping – de zwarte strips die rondom de kast en op het subchassis geplakt zijn – was door de vorige eigenaar aangebracht. Rob was daar niet geweldig enthousiast over maar hij vond het wel acceptabel uitgevoerd.
De audiokabels waren door de vorige eigenaar al vervangen door dikkere, wat er goed uit zag. Maar de stroomkabel voor de motor liep naast deze audiokabels, wat voor storing zou kunnen zorgen. Deze kabels werden daarom naar andere kanten van de kast verplaatst. Intern werden de audio- en grondkabels ook verlegd, zodat deze zo min mogelijk invloed zouden hebben op de beweging van het geveerde subchassis.

DSCN2170

Dat geveerde subchassis was het volgende aandachtspunt. Thorens staat bekend om draaitafels waarbij de arm en het plateau samen op een apart geveerd subchassis gemonteerd zijn. Als je een tik geeft tegen het plateau terwijl de tafel speelt zie je dat het plateau en de arm samen exact dezelfde bewegingen maken, waardoor de muziek niet overslaat. Ook onzichtbare trillingen worden op deze manier uit het geluid gehouden. Maar om dat systeem goed te laten werken moeten de drie veren van het subchassis perfect ingesteld staan. Omdat de veren langzaam uitrekken zou dat na al die jaren niet meer het geval zijn. De zware bitumen demping op het subchassis is hier eigenlijk een nadeel – de veren moeten ook weer anders afgesteld worden om te compenseren voor het extra gewicht. En deze vering is ook meteen de reden waarom het zo lang duurt voordat een tafel bij Rob geserviced is, na elke aanpassing van de vering moet deze opnieuw inzakken tot een stabiel punt is bereikt.

Thorens TD166 - Close-up case

De buitenkant van de tafel kreeg daarna voldoende aandacht. De hele kast werd opnieuw zwart gespoten, zodat alle lelijke plekjes en stootjes in de lak verdwenen. De metalen bovenplaat werd volledig schoongepoetst, de metalen strip aan de voorkant omgedraaid zodat de mooiste kant zichtbaar was. Ook het plateau kreeg een poetsbeurt om alle vlekjes en krasjes eruit te werken.

Thorens TD166 - Close-up platter

Als laatste werd er een nieuwe bodemplaat gemaakt en gemonteerd. De standaard bodemplaat is gemaakt van dun hardboard, wat erg gevoelig is voor resonanties. Vaak worden vervangende bodemplaten van dik MDF gemaakt maar Rob gebruikt Trespa, een modern alternatief gemaakt van geperst papier. Dat klinkt alsof het al helemaal niks weegt, maar een dunne Trespa bodem is even zwaar en stevig als een 2 centimeter dik MDF alternatief. Onderop de bodemplaat werden nog drie voetjes van Trespa geplaatst om de tafel verder omhoog te tillen en te isoleren.

Thorens TD166 - Close-up record

Twee weken later kon ik de draaitafel weer ophalen. Weer werd ik door Rob op een tour door de hele tafel genomen om te laten zien wat er allemaal gebeurd was. Daarna nog even lekker met een kop koffie erbij kletsen over muziek en audio. Het is toch altijd mooi om iemand tegen te komen die zo overduidelijk een liefhebber is, die van een specifieke niche heel veel weet. Gave verhalen over de invloed van je bekabeling, over de DIY truukjes die hij door de jaren heen al had geprobeerd om geluid mooier te maken, welke superdure tafels toch een teleurstelling blijken. Hij liet ook vol enthousiasme een Origin Live Alliance arm horen, een modern budgetmodel die zijn duizend euro duurdere SME armen eruit wist te spelen. Mocht ik ooit nog zo ver doorslaan dat ik een draaitafel echt custom van onderdelen in elkaar ga zetten staat die zeker hoog op het lijstje.

Een keertje bij Rob langs gaan met je Thorens is dus zeker een aanrader. En nu staat de TD-166 weer fijn bij mij in de woonkamer plaatjes te draaien!

Vintage Ronson Whirlwind aansteker

Een aandenken aan mijn overleden grootvader…

Mijn opa overleed toen ik nog jong was – wel oud genoeg dat ik er wat van zou kunnen herinneren, maar al zo lang geleden dat ik er toch weinig meer van weet. Longkanker, het resultaat van roken in de tijd dat nog niemand wist hoe slecht het voor je was.

Ergens is het dus cru dat van de twee dingen die ik nog van hem heb, één een horloge is – hoe kan het ook anders – maar de ander een aansteker.

IMG_9456.jpg

Na het overlijden van mijn oma, een paar jaar geleden, kwamen we deze spullen tegen tijdens het opruimen van het huis. Het horloge, relatief nieuw en afgezien van emotionele waarde niet speciaal, kon na vervangen van batterij en bandje meteen door. De aansteker daarentegen, weggestopt en vergeten in een hoekje van een kast, deed helemaal niks meer.

IMG_9465.jpg

Uit nieuwsgierigheid nam ik hem toch mee, om te kijken of ik hem kon repareren. Googlen naar het merk leverde al snel wat hulp – er blijken verzamelaars van aanstekers te zijn die daar ook hele sites aan wijden. De aansteker is een Ronson Whirlwind, een Amerikaans model gemaakt tussen 1941 en 1956, met een speciaal uitschuivend windscherm dat de vlam beschermt als je buiten staat.

IMG_9474.jpg

Ronson staat bekend om een ingenieus systeem waarbij je met één druk op de knop de aansteker ontsteekt en weer dooft als je hem loslaat, in tegenstelling tot een Zippo aansteker. Zelfs het patent, de handleiding en verschillende advertenties voor dit model zijn via Google nog beschikbaar.

ronsonad

Vroege modellen van de Whirlwind uit de jaren ’40 hadden Ronson “Whirlwind” op het windscherm staan, later stond daar geen tekst meer op. Ik vond zelfs afbeeldingen van identieke exemplaren die volgens de verzamelaars uit 1942 kwamen.

IMG_9470.jpg

Dat zou deze aansteker al zeventig jaar oud maken, nog uit de tijd dat de familie in Indonesië woonde, voor mijn moeder geboren was. Dat mijn opa deze aansteker zelfs in Nederland nog had betekent dat hij ‘m lang bij zich heeft gehouden, meegenomen in de periode dat Indonesië gevaarlijk onstabiel voor Chinezen werd en hij besloot zijn familie in Nederland in veiligheid te brengen. Opeens snap ik de charme van historische Zippo’s verzamelen ook – deze dingen waren belangrijke tools voor rokers, gingen overal mee naar toe, hebben wat meegemaakt. Heel anders dan de wegwerpaanstekers die we tegenwoordig gebruiken. Vintage kun je ook in een winkel kopen en leuk naar kijken, het patina waarderen, afvragen waar het geweest is. Maar dit stuk vintage komt uit de familie. Dat is toch anders.

Reparatie van zo’n oude aansteker bleek nog best lastig. Het één-knop systeem is simpel en elegant: door middel van tandwieltjes wordt bij het indrukken van de knop tegelijkertijd het deksel opengeklapt en de lont aangestoken. Bij het loslaten valt het deksel weer dicht en dooft de vlam. Maar alles was zo vastgeroest dat de knop niet eens ingedrukt kon worden. Ook het vuursteentje zat muurvast en de dop van de benzinetank bleek niet goed af te sluiten.

6825946923_fb6830b711_o.jpg

Uiteindelijk had ik hulp van een aansteker-reparateur op Marktplaats nodig – ja, die bestaan – om de buis voor vuursteentjes weer open te boren, de rest kon ik zelf oplossen. En toen had ik weer een werkende Ronson Whirlwind in handen:

IMG_9476.jpg

Een vreemd object om te hebben. Eén van de twee resterende bezittingen die ik nog van mijn grootvader heb. Die ook lang van hem is geweest, een leven over meerdere continenten heeft meegemaakt. Maar tegelijkertijd ook een symbool van de ziekte waar hij aan is overleden.

IMG_9478.jpg

Toch fijn dat ie het weer doet.

Goedkope softbox: de zoektocht begint

Jaren geleden begon ik aan Strobist fotografie – foto’s maken met losse kleine flitsers ter ondersteuning – en kocht ik het standaard basispakket met een lichtparaplu. De paraplu maakt het licht van een flitser zachter en verspreidt het egaler, waardoor het natuurlijk overkomt. Dit is mijn plu bijvoorbeeld tijdens een shoot voor de verenigingsalmanak:
Greed - setup shot

En dat leverde deze foto op:
Seven Deadly Sins - Greed

Het nadeel van paraplu’s is dat ze eigenlijk helemaal geen controle hebben. Dat zachte egale licht gaat alle kanten op en is bijna niet te richten. Ik wil daarom al jaren een softbox hebben, die net als de paraplu zacht egaal licht oplevert maar dat vanuit een afgesloten doos doet. Het licht uit zo’n softbox is daardoor veel beter onder controle te houden.

softboxes

Alleen zijn die dingen dus echt verschrikkelijk duur. De twee populairste types die geschikt zijn voor Strobist fotografie zijn de Westcott Apollo en de Lastolite Ezybox. Ze zijn allebei licht, inklapbaar en makkelijk mee te nemen maar werken toch net anders:

westcottlastolite

De Apollo klapt uit als een paraplu en wordt aan de binnenkant met de steel op een statief vastgezet. Omdat je flits ook bovenop dat statief zit wordt die vervolgens opgesloten in de softbox. Dat maakt het aanpassen van de hoek of het instellen van je flits een stuk lastiger, want daarvoor moet je de softbox weer openmaken.

Dat probleem heb je niet bij de Ezybox. In plaats van een paraplu gebruikt de Ezybox een geveerd frame, vergelijkbaar met dat van een werptentje. Door de Ezybox uit zijn verpakking te halen klapt hij haast vanzelf open. De flitser wordt aan de achterkant van de softbox gemonteerd en dat geheel wordt op een statief gezet. Zo kun je altijd de flitser nog instellen of de hoek aanpassen.

Wat kosten deze speeltjes dan? In Nederland betaal je voor een 70cm Apollo 139 euro en voor een 60cm Ezybox 189 euro, beiden exclusief verzendkosten. Dat is toch flink buiten budget, vooral als je nog niet weet welk van de twee systemen je het fijnst vindt. Op zoek naar de goedkope alternatieven!

Online kom je op de fotografiefora namen als de Cowboy QuickSetup en de Cheetah Qbox tegen, maar deze blijken niet buiten Amerika verkocht te worden. Binnen Europa lijken er helemaal geen merken te zijn die zich op dit gebied begeven. Dus dan komen we natuurlijk weer uit in China. Op favoriete gadgetsite DealExtreme heb je voor de Apollo stijl bijvoorbeeld een 70cm softbox of een 80cm octabox variant, die voor respectievelijk 20 en 21 euro inclusief verzendkosten jouw kant op komen. Geen geld dus.

dxsoftbox

Voor de Ezybox is het iets lastiger om een goedkope variant te vinden, de meeste vergelijkbare modellen die online verkocht worden gebruiken namelijk een Bowens mount. Die is bedoeld voor studio flitsers, terwijl wij voor onze flitsers juist een L adapter zoeken. Uiteindelijk vond ik een geschikte merkloze 60cm softbox van eBay shop foto4easy, voor zo’n 27 euro inclusief verzendkosten. Mocht je zo’n eBay shop niet aandurven kun je in Nederland bij Foto Konijnenberg de 60cm Jinbei E60 oppikken voor 55 euro met verzending, maar volgens mij is dat exact hetzelfde ding.

foto4easy

En zoals altijd ga ik nu lekker proefkonijn spelen :D

Voor een beetje variatie in de aankopen heb ik een 80cm octabox bij DealExtreme besteld, om die te vergelijken met de 60cm softbox van foto4easy. Het kan nog weken duren voordat het spul binnen is, maar verwacht een deel 2 met tests en foto’s!

Header photo credit: Conor Keller

Amazon Kindle X-Ray bestanden bouwen

Ik ben groot fan van X-Ray op m’n Kindle Paperwhite. Het systeem helpt je om karakters uit elkaar te houden tijdens het lezen van een boek; door op een naam te klikken krijg je een korte beschrijving zonder spoilers en een overzicht waar dat karakter in het boek voorkomt. Ken je dat verwarrende gevoel als je weer eens een episch fantasy boek leest met honderden karakters die je allemaal van naam moet kennen? En waarbij je ook nog moet onthouden wat een willekeurig persoon 15 hoofdstukken geleden een keer tegen de hoofdpersoon zei, omdat de hele plottwist die je nu leest daar van afhangt? X-Ray lost dat op.

Kindle-Paperwhite-X-ray1

Maar X-Ray zit niet in alle boeken van Amazon, en als je ebooks niet bij Amazon koopt hebben ze sowieso geen X-Ray. Jammer!

Gelukkig zitten er op internet zat ereader fans die het leuk vinden om een nieuw onbekend bestand te reverse-engineeren. En toen duidelijk was het hoe het bestand er van binnen uitzag moest er nog enkel gezorgd worden voor de inhoud. Daar hielp Amazon ons onbedoeld zelf mee: zij laten hun X-Ray bestanden voor oude boeken automatisch maken door gegevens van Shelfari te gebruiken, een platform waar gebruikers boeken voorzien van samenvattingen, karakterbeschrijvingen en andere details. Bekijk bijvoorbeeld de Shelfari pagina voor het eerste Harry Potter boek om een idee te krijgen van hoe ver dat kan gaan.

Een eerste proof-of-concept om dezelfde Shelfari informatie in een eigen X-ray te verwerken werd in 2011 al in deze thread op MobileRead getoond maar vereiste nog teveel handmatig werk. Daarom heeft xjwilson afgelopen jaar een plugin voor Calibre gemaakt die dit automatiseert. De plug-in leest alle benodigde identificatie van je ebook uit, zodat de Kindle dit bestand aan het juiste boek kan koppelen, en gaat vervolgens de Shelfari pagina af om alle karakters op te halen. Daarna bouwt de plugin het X-Ray bestand op door voor elk karakter te scannen waar die voorkomt in het boek. Je kopieert handmatig het resulterende X-Ray bestand naar je Kindle in dezelfde map als het ebook, en voila!

Helaas werkt het nog niet geweldig. Er komen tijdens het bouwen van de X-Ray nog wel eens onverklaarbare crashes voor en niet alle X-Ray bestanden die je maakt doen het ook probleemloos op de Kindle. Ook moeten karakters exact overeenkomen met de naam op Shelfari, anders herkent de plugin ze niet tijdens het scannen. Bijnamen en afgekorte voornamen bijvoorbeeld gaan nu dus mis. Dit kun je oplossen met een alias list, maar je weet als lezer natuurlijk nog niet welke verschillende namen gebruikt worden voor een karakter als je het boek zelf nog niet gelezen hebt!

Ik hoop dus op nog een paar verbeterslagen in volgende versies van de plugin. Er zit veel potentie in het X-Ray systeem, en het is zeker de moeite waard om deze plugin uit te proberen als je een nieuw boek met veel karakters gaat lezen op je Kindle. Maar de 50/50 kans dat het allemaal in één keer goed gaat is zeker frustrerend.

hitRECord on TV

Joseph Gordon-Levitt is druk bezig. Het joch uit 3rd Rock From The Sun heeft tegenwoordig naast rollen in films als Inception, 500 Days of Summer en de nieuwe Batman ook een eigen internetplatform: hitRECord. Daar kunnen artiesten uit alle creatieve hoeken hun ideeën online gooien en gelijkgestemden vinden om mee samen te werken. Het hitRECord team begeleidt en stuurt aan bij de productie van de beste projecten. Schrijvers, componisten, acteurs, muzikanten, illustrators, animators, iedereen werkt mee en uiteindelijk kan zo’n project bestaan uit contributies van honderden mensen.

De site is sinds een relaunch in 2010 gestaag gegroeid en heeft ondertussen al boeken en CD’s uitgebracht, theaters gevuld en films naar Sundance gestuurd. En sinds dit jaar zijn ze ook op TV. Met hitRECord on TV heeft JGL een eigen revue show gemaakt waar in elke aflevering 20 minuten lang het beste werk van het platform rondom een thema voorbij komt. Alles in de show, inclusief de opening, de tussenstukjes en de bumpers worden door leden van het hitRECord platform gemaakt. Zelfs opnames van de live-segmenten komen (deels) uit camera’s die door het publiek zijn meegenomen.

In de eerste aflevering zit bijvoorbeeld het mooie ‘First Stars I See Tonight’. Een waargebeurd verhaal, geschreven door de Amerikaanse roswellgray, werd ingesproken door KatSmash uit Schotland. JGL regelde vervolgens Elle Fanning en James Patrick Stuart als greenscreen acteurs. Illustrators werden gevraagd om de wereld rondom de acteurs verder in te vullen, onder regie van de Britse 12:42. Tegelijkertijd componeerde megancarnes in de VS de achtergrondmuziek en werden de verschillende partijen door muzikanten overal ter wereld ingespeeld. Het resultaat:

Maar mijn favoriet is ‘Beastly beauty’ uit de tweede aflevering. Dit project begon met het idee ‘Same story, different ending’ van mirtle, over sprookjes van vroeger met een plot twist. Geïnspireerd door een illustratie van sojushots uit Nieuw Zeeland schreef en zong de Finse ppeppina het nummer ‘La Belle et la Bête’, een variatie op het Belle & het Beest verhaal:

Amerikaan ozie componeerde een orkestraal arrangement voor het nummer en op verzoek van JGL werden via internet losse partijen voor het strijkkwartet, dwarsfluit, klarinet, franse hoorn, harp en trombone ingestuurd. sojushots tekende nieuwe illustraties voor het nummer, die geanimeerd werden door de Canadese OnlyB en Fajigajiga.

Er staat helaas maar een 1 minuut versie van het eindresultaat op YouTube, maar hij is helemaal te zien op hitRECord.

De clipstructuur zorgt er voor dat elke aflevering een wat samengeraapt gevoel heeft, maar dat is natuurlijk ook niet vreemd bij een revue show en JGL praat alles leuk aan elkaar vast. Vooral via de site kunnen traceren hoe zo’n clip ontstaan is, vanaf het originele idee naar de eerste beginstappen tot aan hoe het echte resultaat opgebouwd is, vind ik ontzettend intrigerend. De inhoud neigt wel wat naar de artsy melodrama kant, dus vooral de hipstermeisjes zullen zich er thuis bij voelen ;) . Maar ik kijk er ook met plezier naar, dus probeer het eens zou ik zeggen!

Raspberry Pi media center

Afgelopen kerstvakantie ben ik toch overstag gegaan en heb ik een Raspberry Pi gekocht als mediacenter om XBMC in de slaapkamer te draaien. Ik heb vrij lang volgehouden dat een Pi niet krachtig genoeg was, maar dankzij een nogal minimaal budget voor een slaapkamersysteem waren er niet echt andere opties. En ik moet zeggen dat ik na wat tweaken blij verrast ben!

farnell

De Pi, het hierboven rood gekleurde bordje, is een minicomputer ontworpen voor gebruik in het onderwijs, die door zijn lage prijs van 35 dollar juist daarbuiten ontzettend populair is geworden. Uitleg over hoe je XBMC op je Pi installeert is overal te vinden, maar ik heb nog wat tips waar ze bij dat soort guides vaak overheen skippen:

Koop een set
Ik heb gekozen voor een samengesteld pakket. Dat is voornamelijk luiheid – ik ben eigenlijk prima in staat om zelf de juiste onderdelen bij elkaar te sprokkelen. Maar het gevaar van alles los kopen is dat het niet altijd zeker is of een willekeurig onderdeel ook goed met de Pi werkt. Als je dus gewoon snel aan de slag wilt is een set waarvan je weet dat alles samenwerkt wel zo makkelijk. Bij SOS Solutions kocht ik daarom de goedkoopste set a 58 euro en was ik in één keer klaar: Pi, behuizing, SD-kaart, voeding en HDMI kabel inbegrepen.

Installeer RaspBMC
Er zijn 3 populaire distributies waarmee je XBMC op je Pi kunt draaien: OpenElec, Xbian en RaspBMC. Ik draai zelf OpenElec op mijn woonkamer HTPC installatie en ben daar erg tevreden over. Maar hiervoor heb ik op een AppleTV 1G CrystalBuntu gedraaid en was ik erg te spreken over de manier waarop die distributie het maximale uit zo’n gelimiteerd systeem wist te halen. RaspBMC is van dezelfde ontwikkelaar als Crystalbuntu en ik heb er daarom veel vertrouwen in dat het hem bij de Pi ook lukt.

Installeer op een USB3 stick
De SD-kaart is een zwak punt van de Pi, die kan niet zo snel lezen en schrijven als optimaal zou zijn. In plaats daarvan kun je ervoor kiezen om de Pi alleen te laten opstarten vanaf de SD-kaart, maar XBMC vervolgens te draaien vanaf een USB stick. De USB poort is veel sneller dus dit zorgt voor flinke verbetering van de snelheid. De Pi heeft maar een USB2 poort, maar door een USB3 stick te nemen weet je dat de stick in ieder geval zo snel is dat hij die poort maximaal gebruikt. Ik heb een Transcend Jetflash 700 gekozen omdat die toevallig in de aanbieding was.

Overclock de Pi
Het tweede voordeel van de USB installatie is dat je de Pi nu kunt overclocken. Dit kan ook bij een SD-kaart installatie, maar je loopt dan kans dat de SD-kaart door het overclocken corrupt raakt en het systeem niet meer kan opstarten. Door XBMC vanaf de USB te draaien is dat geen probleem. Overclocken kan handmatig, maar in de RaspBMC settings kunnen ook een aantal presets gekozen worden, van ‘normal’ naar ‘fast’ tot ‘super’. Pas na de USB installatie en het overclocken naar ‘super’ stand vond ik de Pi snel genoeg draaien om als mediacenter gebruikt te worden.

overclock

Gebruik één centrale database
Als je meerdere mediacenters in huis hebt die allemaal XBMC draaien kan het de moeite waard zijn om één centrale database te gebruiken. Alle mediacenters hebben dan voortaan dezelfde library en alles wat daarbij hoort, zoals fanart en covers. Hierdoor kun je ook bijvoorbeeld een film kijken in de woonkamer, halverwege afzetten en doorgaan waar je gestopt bent op het systeem in de slaapkamer. Extra voordeel is ook nog dat het laden van een library via de gedeelde database sneller gaat dan het laden van een op de Pi lokaal opgeslagen library.

Installeer Constellation
Constellation is mijn favoriete XBMC app voor iOS. Vooral op een iPad erg mooi om te gebruiken, op een iPhone ietsje priegelig. Door niet continu de interface van XBMC zelf te gebruiken, maar juist die van je tablet of telefoon, merk je ook niet zo snel dat de Pi soms nog traag kan zijn.

20140212-003504.jpg

Koop toch een toetsenbord
Je kunt XBMC volledig via Constellation besturen, maar soms wil je gewoon harde toetsen hebben waar je op kunt drukken. Vooral tijdens het film kijken is het erg fijn als je in het donker gewoon op gevoel de juiste knoppen kunt vinden om even te pauzeren, het volume aan te passen of een paar scenes terug te skippen. Mijn keuze viel door de positieve recensies van een aantal andere Pi gebruikers op de iPazzport KP-810-12. Dit kleine QWERTY toetsenbordje met touchpad en media controls werkt via een USB-ontvanger, bevat een oplaadbare accu en kost inclusief verzendkosten maar 13 euro – geen geld dus. Wel afzichtelijk lelijk, helaas.

pazzport

Voeg de SuperRepo toe
Repositories (repo’s) zijn de plekken waar je add-ons voor XBMC kunt downloaden, de uitbreidingen die het systeem zo krachtig maken. Er is een officiële XBMC repo, maar veel leuke add-ons staan daar niet in. De makkelijkste manier om die niet-officiële add-ons in één keer wel beschikbaar te maken is de SuperRepo toe te voegen. Installeer daarna bijvoorbeeld IceFilms om makkelijk alle nieuwe films in HD te streamen, of SpotiMC om toegang tot alle muziek op Spotify te krijgen (heb je wel Premium nodig).

IMG_9089.jpg

En that’s it! Je Pi is nu een klein maar krachtig mediacenter geworden.

Hampden Wm. McKinley zakhorloge

Zeven maanden geleden kocht ik via een horlogeforum een aantal klokjes, waaronder een antiek zakhorloge dat ik in een onduidelijke verzamelfoto had zien liggen. Zelfs in die onscherpe waas zag ik dat het uurwerk verrassend mooi was afgewerkt. De verkoper wist er eigenlijk niks over maar wou hem zonder problemen toevoegen aan de deal. Je kon het horloge nog wel opwinden, vertelde hij, maar het glas was kapot en het lukte niet om de tijd te verstellen. Daarnaast dacht hij dat het balanswiel gebroken was, omdat er een gat in zat. Het zakhorloge was volgens hem hoogstens als bron voor reserve-onderdelen geschikt.

IMG_9071.jpg

Bij het ontvangen van het pakket pakte ik meteen het zakhorloge eruit. Het zag er goed uit – de plaat was niet beschadigd, de wijzers nog recht, de binnenkant was inderdaad prachtig versierd. Ik begon te googlen naar alle namen en serienummers die ik erop kon vinden. Het uurwerk bleek uit de Amerikaanse Hampden fabriek te komen, gehuld in een kast van de Dueber fabriek. Volgens een blog over de historie van deze twee bedrijven weigerde de eigenaar van Dueber destijds om mee te doen aan de ‘watch trust’, een prijskartel van fabrikanten van zakhorloge onderdelen. Zonder lid te zijn van de trust kreeg hij geen uurwerken meer, maar zijn oplossing was simpel: hij kocht gewoon de hele Hampden uurwerkfabriek. Sindsdien kon je volledige Dueber-Hampden zakhorloges kopen.

IMG_9062.jpg

De handtekening Wm. McKinley op het uurwerk was van William McKinley, een Amerikaanse president die goed bevriend was met de eigenaar van Dueber. McKinley werd in 1901 door een boze anarchist doodgeschoten en vervolgens begraven in Canton, dezelfde stad waar Hampden gevestigd was. Als eerbetoon werd het uurwerk wat Hampden het jaar daarop ontwikkelde naar hem vernoemd. Volgens het serienummer op het uurwerk was dit horloge in 1903 gemaakt – al meer dan 100 jaar oud! Ik kwam zelfs een advertentie voor dit zakhorloge uit dat jaar tegen.

IMG_9054.jpg

Het gat in het balanswiel waar de verkoper het over had – in de volgende foto rechtsboven op het bovenste wiel te zien – bleek geen defect, maar juist zo bedoeld. Deze speciale methode om balanswielen te maken zorgt ervoor dat ze minder gevoelig worden voor temperatuurverschillen, waarbij het metaal uitzet of inkrimpt.

IMG_9041.jpg

Ook het niet kunnen verzetten van de tijd bleek geen probleem te zijn. Dit is een zakhorloge dat gemaakt was naar ‘railroad standard’ specificaties. Deze specs waren bedacht voor zakhorloges die door conducteurs en machinisten werden gebruikt, nadat onnauwkeurige zakhorloges eerder hadden geleid tot treinongelukken met vele doden. Het voor- of achterlopen van een zakhorloge betekende in die tijd dat er onverwacht toch een trein op jouw spoor kon zitten…

Eén van de eisen was daarom dat het zakhorloge ook niet per ongeluk versteld kon worden. Bij een normaal zakhorloge kun je tijdens het opwinden de kroon onbedoeld iets opzij duwen en daarmee de tijd veranderen. Bij deze railroad zakhorloges moet eerst een klein hendeltje, in de volgende foto onderin te zien, omgezet worden. Dit hendeltje schakelt de kroon tussen het opwinden en het instellen van de tijd. De verkoper wist simpelweg niet van het bestaan van dat hendeltje af!

IMG_9063.jpg

Alles bij elkaar leek de schade dus mee te vallen. Het glas moest sowieso vervangen en het lang genegeerde uurwerk had ook wel wat aandacht nodig, maar het was niet zo hopeloos als de verkoper dacht. Ondanks een maandenlang verblijf bij de horlogemaker – die dankzij een verhuizing van zijn juwelierszaak andere dingen aan z’n hoofd had – was er enkel een nieuw glas en een reparatie van de minutenpijp nodig. Een eerdere reparatie had meer kwaad dan goed gedaan en de minutenwijzer bleef niet goed op z’n plek zitten. Met een beetje creativiteit zorgde de horlogemaker ervoor dat de wijzer nu om een ander deel van de pijp vastklemde. Afgelopen week haalde ik het zakhorloge dan eindelijk op en nu tikt het weer blij op mijn bureau.

IMG_9010.jpg

Fraai speelgoed dus! Een verbazingwekkend stukje vakmanschap om te zien, zo’n zakhorloge dat 100 jaar nadat het gemaakt is nog steeds prima werkt. Ook de afwerking is prachtig, zeker als je bedenkt dat zulke gedetailleerde versiering destijds zorgvuldig met de hand werd aangebracht. Hij zal niet vaak gedragen worden, zo’n hipster ben ik nou ook weer niet, maar hij krijgt zeker een speciaal plekje in mijn collectie.

Update: Het zakhorloge heeft nu z’n plek in m’n horlogedoos verlaten en hangt nu in de woonkamer aan een standaard!
Aankopen die je mss niet ècht nodig had: Zakhorloge standaard