Helbros vintage chronograaf

Een chronograaf uit de jaren ’40 – niet slecht voor een horloge wat nog steeds elke dag om de pols gedragen wordt!

Ik kwam er laatst achter, toen ik op GoT mijn oude posts aan het terugzoeken was, dat ongeveer 10 jaar geleden mijn fascinatie met horloges begonnen was. In die tijd heb ik tientallen horloges gekocht, gedragen en weer verkocht. Ondertussen heb ik er nog zoveel in bezit dat mijn horlogedoos met ruimte voor 12 stuks – vrij ruim, dacht ik toen ik hem kocht – uitpuilt. Heb ik dus nog meer horloges nodig? Nee, natuurlijk niet. Maar blijf ik ze kopen? Jep, en dat gaat ook niet veranderen.

Mijn dagelijkse klokje is de afgelopen drie jaar een vintage Omega Seamaster uit de ’60s geweest die ik qua model zeer fraai vind, behalve dat het een ‘redial’ is. Dat betekent dat bij een restauratie de originele wijzerplaat is vervangen door een aftermarket exemplaar, omdat het origineel te veel beschadigd was. In deze macro-foto kun je goed zien dat de redial niet van de beste kwaliteit is – en aan de wijzers ook zien wat de originele staat van de plaat waarschijnlijk was:

Vintage Omega Seamaster

Dat wist ik toen ik het horloge kocht en vond ik destijds niet erg, maar het bleef toch een beetje aan me knagen. Bij vintage horloges wordt ‘patina’, het mooi oud worden van het object, juist ontzettend op waarde geschat. Restauraties waarbij onderdelen grof vervangen worden zodat het horloge er weer als nieuw uitziet is vloeken in de kerk. Het is zelfs zo erg not done dat je bij een vintage Rolex meteen alle waarde door de plee spoelt als je op deze manier onderdelen zou vervangen.

Daarom zocht ik al een tijdje naar een klokje wat iets gracieuzer oud was geworden, en waar nog niet zoveel aan was verkloot. Daarnaast wou ik graag ook een mechanische chronograaf hebben, een horloge waar een stopwatch op is ingebouwd. Dit zijn best complexe apparaten en daarom extra gaaf om te bezitten, vooral als ze al wat ouder zijn en het desondanks nog steeds goed doen. Dus ik was zeer tevreden toen ik dit horloge oppikte:

Vintage '40s Helbros chronograph watch #2

Deze Helbros stamt uit de jaren ’40, wat betekent dat het al ruim 70 jaar oud is. Maar na een recente servicebeurt loopt ie weer zo netjes dat ik hem elke dag probleemloos naar werk kan dragen zonder dat het horloge er last van ondervindt.

Zoals veel horlogemerken uit de pre-quartz tijd is Helbros een merk wat geruisloos dood is gegaan en we tegenwoordig nog weinig van kennen. De internetfora zijn verdeeld over de origine – het ene verhaal gaat dat er destijds Helbros warenhuizen in verschillende steden in de VS waren, die in opdracht horloges lieten bouwen bij fabrikanten en daar hun eigen naam op lieten zetten. Andere bronnen zeggen dat de Helbros Watch Company de Amerikaanse tak was van de Helbein Brothers, Zwitserduitse horlogemakers. Een oude advertentie uit 1947 laat wel een vergelijkbaar chronograaf model zien onder de Helbros Watch Company naam:

helbros-ad

Ik kwam er, zo zoekende naar meer informatie over Helbros, ook achter dat exact dit klokje recent nog een aantal vorige eigenaren had gehad. Dankzij het patina is dit exemplaar meteen te herkennen van elk ander Helbros horloge. Zo stond hij een jaar geleden ook al te koop. En een andere vorige eigenaar had zelfs deze beauty shot genomen:

tumblr_ntakuzqMF41suvpdbo1_1280

Het horloge draait van binnen op een Zwitserse Venus 170. Venus was een gespecialiseerde uurwerkmaker die z’n producten verkocht aan verschillende horlogemerken. De 170 werd gebruikt door bekende merken als Breitling, Heuer en Gallet. Het is geen topmodel uit dat tijdperk – dat waren de zeer gewilde Excelsior Parks en Minerva’s – maar zeker een respectabel stuk techniek, niet zo budget uitgevoerd als een Landeron.

De Venus 17x lijn gebruikt een ‘column wheel’ in plaats van de ‘cam’ in veel moderne mechanische chronografen; daarom zijn de knoppen gevoeliger en voelen ze minder stroef. En de layout van de kleine wijzers zijn op een Venus 170 verticaal geplaatst, in plaats van het traditionele horizontaal, wat ik ontzettend mooi vind. De onderste kleine wijzer is de normale secondewijzer; de grote secondewijzer op de plaat hoort bij de chronograaf. De kleine wijzer boven telt de minuten die de chronograaf gelopen heeft. De knop rechtsboven is de start/stop knop, terwijl de knop rechtsonder de chronograaf weer reset naar nul.

venus170

Over het uiterlijk in combinatie met het patina kan ik nog uren blijven praten. Het creme-kleurig geworden wit van de wijzerplaat, het sprankelende rood van de telemeter schaal, de diep donkerblauwe wijzers die nu haast zwart lijken. De ouderdomspatronen op de plaat, die alleen bij een bepaalde invalshoek van het licht echt opvallen, het afgebladderde chroom op de kast, de krassen en butsen die laten zien dat het horloge echt gebruikt is geweest. Alles klopt gewoon – dit is patina zoals het bedoeld is voor mij. Niet zo verneukt dat je een half weggeroest brok ijzer om de pols hebt, maar zeker niet zo nep-nieuw als een gerestaureerd model. Dit uiterlijk is respectvol gezien de leeftijd – meer dan 70 jaar oud! – van het object.

Vintage '40s Helbros chronograph watch #3

Er moest nog wel een nieuw bandje op, want zoals veel vintage horloges heeft dit klokje een ongebruikelijk maat voor het bandje: 17mm. Normale moderne horloges gebruiken bijna alleen maar even maten (bv 16mm of 20mm), waardoor de selectie bandjes in oneven maten veel kleiner is. Daarom had de verkoper er waarschijnlijk ook geen passend bandje bij gedaan, want het horloge zat op een 16mm bandje toen ik hem ontving. 1mm verschil klinkt alsof het niet veel is, maar dat zie je meteen bij een horloge. Gelukkig kon ik bij de Horlogebandenspecialist een fraai Rios bandje van struisvogelleer in 17mm vinden.

Vintage '40s Helbros chronograph watch #1

Het enige nadeel? Het horloge is relatief klein, omdat de mode voor horloges uit de ’40s sowieso veel kleiner was. Een horloge van 36mm, tegenwoordig een vrouwenmaat, werd destijds ‘oversized’ voor mannen genoemd. Dit horloge is met 32mm vrij normaal voor de periode, maar voor de gemiddelde moderne man veel te klein. Maar nu wil het geluk dat ik met m’n Aziatische genen helemaal niet zulke grote horloges nodig heb. Dit klokje past prima bij mij op de pols:

Vintage '40s Helbros chronograph wristshot

En gaat dat de komende tijd dus ook mooi doen! Denk dat het een zeer fraaie vervanger wordt van m’n Omega, als dagelijks kantoorhorloge.

ONA Union Street Cameratas

Bedoeld als cameratas, maar ook uitstekend geschikt als dagelijkse werktas.

Ik wil al ruim 5 jaar de ONA Union Street cameratas. Het is één van de mooiste cameratassen die ik ooit gezien heb, gemaakt van waxcanvas en leer in een klassieke stijl die destijds helemaal niet gangbaar was tussen de nylon Crumpler, LowePro en vergelijkbare merken. In de tussenliggende jaren kwamen er steeds meer merken bij die ook zoiets deden, maar dat eerste ONA model heeft me nooit losgelaten. Het probleem bleef de prijs: meer dan 300 euro voor een cameratas is stiekem een beetje absurd. Ik heb zelfs geprobeerd om er DIY een zelf te maken door een normale messenger tas te waxen en daarna te voorzien van camera padding. Maar dat was toch lang niet hetzelfde.

Ona-Union-messenger-bags

Toen ik vorige maand besloot om een nieuwe werktas te kopen keek ik al snel naar de standaard hipster heritage merken als Filson. De Filson 256 is een van de mooiste werktassen die er bestaat. Deze kost ook rond de 300 euro, maar voor een tas die je elke dag gebruikt is dat helemaal niet zo’n gek bedrag.

En toen bedacht ik me dat ik natuurlijk ook de ONA kon kopen voor dat geld, als werktas kon gebruiken, en dan ook nog eens veilig elke dag m’n dSLR kon meenemen. Ja, ik ben echt heel goed in het voor mezelf bedenken van rationalisaties om meer geld uit te geven :)

Dus meteen besteld in de kleur Smoke – grijs dus. Ik heb ‘m nu twee weken in bezit en ik moet zeggen: Wauw. Wat een tas.

Van buiten is het al een fraai apparaat: grijs waxcanvas, roodbruin leer. De wax in de stof zorgt ervoor dat de tas waterafstotend is, en zorgt er ook voor dat de tas net als het leer mooi oud wordt. Het doek gaat op den duur een geheel eigen karakter krijgen, omdat er vouwen en krassen in komen die het patina geven.

IMG_0979.jpg

De tas kun je dragen met het leren hengsel of de schouderriem. De schouderriem heeft een leren pad met een zachte onderkant, die prima comfortabel is. Het hengsel is wat ongebalanceerd omdat het alleen aan de achterkant zit, waardoor de tas wel schuin hangt als je hem hiermee draagt. De schouderriem staat daarom een stuk mooier. Achter het leren hengsel heb je ook nog een verborgen vak. Deze is groot genoeg voor wat documenten of een tablet die je snel bij de hand wilt hebben, en sluit met een klein magneetje.

IMG_0981.jpg

De bodem is volledig met leer versterkt, zodat die niet kan doorlekken als je de tas neerzet op een vochtige stoep of andere natte ondergrond.

IMG_0982.jpg

Het metaalwerk is uitgevoerd in ‘antique brass’, wat het net ff wat meer klasse geeft dan een standaard roestvrij staal uiterlijk.

IMG_0987.jpg

IMG_0983.jpg

De tas sluit aan de voorkant met verborgen schuifgespjes, terwijl de riempjes alleen bedoeld zijn om de klep te verstellen.

IMG_0988.jpg

IMG_0990.jpg

Van binnen heeft de Union Street verschillende padded compartimenten die je naar wens kunt instellen. De padding is superzacht en dik, dikker dan in mijn andere cameratassen, en je kunt je helemaal uitleven op de indeling. Als je wilt kun je ook alles verwijderen zodat je een volledig lege tas hebt, zonder laptop of cameravakken.

IMG_0994.jpg

Voorin zit nog een apart voorvak, gesloten met een rits, waar ruimte is voor wat losse spullen. Er zitten 4 SD-kaart vakjes in, 2 grotere vakken waar bijvoorbeeld visitekaarten kunnen, en een aantal pennenhouders. De grote vakken zijn stevig afgewerkt met leer zodat ze hun vorm blijven behouden.

IMG_1001.jpg

IMG_1000.jpg

Aan beide weerszijden zit onder het ONA logo een klein vakje waar bijvoorbeeld een flesje water in zou kunnen.

IMG_0985.jpg

De zijkanten zijn ook voorzien van extra flapjes die naar binnen vouwen als je de tas sluit; deze zorgen ervoor dat de regen buitengehouden wordt. Superhandig en eigenlijk heel raar dat dit niet op alle tassen zit.

IMG_0999.jpg

Om je een idee te geven van mijn dagelijkse indeling, dit is de tas leeg:

IMG_0992.jpg

En dit met vulling:

IMG_1006.jpg

Mijn EDC bestaat uit een 13″ Macbook Air, een Canon 60d met 24mm pancake lens, een Moleskine notebook met een Visconti Rembrandt pen in een HardGraft houder, een Western Digital USB3 externe HD, astma medicijnen en een busje deo, en verder wat kleine kabeltjes en losse spullen als een powerbank in het voorvak.

IMG_1004.jpg

Tot nu toe super tevreden mee. Ik zal over een paar maanden nog een update geven als ik er een tijdje mee heb rondgelopen, maar ik denk niet dat ik hier snel iets te klagen over zal hebben!

Boomcase v3

Oude spullen in een nieuw jasje; m’n nieuwste boomcase is een feit!

Boomcase v1 is dood, lang leve boomcase v3! V1 was mijn eerste speakerkoffer experiment, waar ik ook een hoop onderdelen in- en uitgebouwd heb om mee te testen. Dat heeft het koffertje geen goed gedaan, en het werd steeds lastiger om hem te repareren als er weer eens iets mis ging. Net voor ik hem mee zou nemen naar Frankrijk stopte opeens één van de speakers ermee en kreeg ik ‘m niet meer aan de praat. Toen was ik er klaar mee en besloot ik de onderdelen uit v1 opnieuw te gebruiken in een nieuwe, beter gebouwde koffer. Tada:

IMG_0607.jpg

Dat ziet er al een stuk strakker uit dan de vorige twee versies. Vintage leren koffers zien er geweldig uit, maar hebben als nadeel dat ze zacht zijn. Je moet een houten frame bouwen – die de hele koffer meteen twee keer zo zwaar maakt – om de speakers en andere onderdelen te dragen. Toen ik v1 bouwde was ik ook nog een totale noob op het gebied van houtbewerking, en dat zag je meteen. Niks past, alles staat schots en scheef, de halve koffer zakt steeds in. Not great.

Bij het bouwen van v2 ontdekte ik hoe handig vintage koffers van licht hout zijn, die uit zichzelf al genoeg stevigheid bieden om de speakers te dragen. Ik probeerde nog zo’n koffertje te vinden in de kringlopen in de buurt, maar die waren helemaal leeggekocht – blijkbaar ben ik niet meer de enige hipster die ze ombouwt. En toen kwam ik geheel willekeurig bij de Blokker dit koffertje tegen.

blokkerfolder

Okee, die wereldkaart is intens lelijk en het mist de echte vintage charme. Maar voor 2 tientjes heb je wel een stevig koffertje met de juiste afmetingen. Moeite van het proberen waard!

Afgelopen zaterdag begon ik om 2 uur ‘s middags met meten, plaatsen, aftekenen en zagen. In tegenstelling tot v1 wou ik nu de versterker aan een zijkant monteren in plaats van aan de voorkant, geïnspireerd door een aantal modellen op Instructables. Dat ziet er beduidend professioneler uit:

sideamp

Na 3 uur passen en meten zat de koffer vol met de juiste gaten en kon ik de oude onderdelen beginnen over te zetten. Deze koffer blijkt overigens niet van hout te zijn gemaakt; bij het boren kwam er een kartonachtige pulp uit. Maar de koffer is alsnog stevig genoeg om alles te dragen.

Untitled

De binnenkant is gevoerd met stof, die ik eigenlijk wou laten zitten. Maar de eerste keer dat ik gaten boorde in het deksel bleef de boorkop haken in de stof en anderhalve seconde later was alles uit de koffer gescheurd en om m’n boor gewikkeld. Dat had, bedacht ik me later, veel slechter en pijnlijker kunnen aflopen. Voortaan snij ik daarom de de voering eerst uit de koffer.

Untitled

Qua techniek is v3 nog steeds hetzelfde als v1: een 7200mAh 12v (scooter)accu met een accusafe regeling en ingebouwde lader, Lepai LP-2020A+ digitale versterker met ingebouwde adapter, en twee Pioneer autospeakers. Op normaal luistervolume verwacht ik met deze spullen makkelijk 20+ uur muziek te halen, op feestvermogen waarschijnlijk een uur of 10. Als ik na gebruik de accu weer wil opladen hoef ik de koffer alleen maar in een stopcontact te pluggen; de accusafe regelt verder dat de accu veilig opgeladen wordt.

IMG_0601.jpg

Na 3 uur onderdelen inbouwen, kabels afwerken en alle polariteit nog een keer checken was ik klaar. Bouwtijd is dus teruggebracht van dagenlang avondjes klussen naar 6 uur aan één stuk doorwerken. ‘Tis nog steeds niet iets wat ik winstgevend voor de verkoop zou kunnen doen, maar wel leuk om te zien hoe snel je beter wordt in dit soort geklus.

Stiekem vind ik v3 veel mooier zonder het speakergaas erop, en de eerste paar uur heb ik ‘m dan ook zonder bewonderd. Maar het is echt niet veilig om zonder gaas zo’n koffer te gebruiken, ook al lijkt iedereen online dat zogenaamd te doen. Je hoeft maar één keer per ongeluk de hoek van een tafel verkeerd aan te stoten en er zit een scheur dwars door je speaker. Zonder gaas is misschien een optie als je koffer permanent op één veilige plek in je huis blijft staan. Maar deze gaat mee naar festivals, dus nee.

Untitled

Eén feature die volledig nieuw is in v3 is een USB aansluiting, met rubber dop om in het geval van regen niet kort te sluiten. Deze plug met 2 USB uitgangen, waaronder een 2A uitgang voor tablets, is eigenlijk bedoeld voor inbouw op een motorfiets. Hij maakt van de 12v waar de koffer op draait netjes de 5v die USB nodig heeft. Ik kan hiermee vanaf de boomcase accu ook mijn telefoon opladen – dat gaat superhandig zijn op Lowlands over een paar weken.

IMG_0604.jpg

Wat moet er nu nog gebeuren? Waar ik me nog echt zorgen om maak is het handvat. Het koffertje is zelf wel stevig genoeg om de 6 kilo aan spullen te dragen, maar datzelfde vertrouwen heb ik eigenlijk niet in het handvat. Vooral de manier waarop die aan de koffer is bevestigd lijkt de term ‘decoratiekoffer’ uit de Blokker folder nogal te benadrukken. Maar dat is op zich zo opgelost met een dremel en een verstevigde plaat om ‘m aan te monteren.

Ik heb nu nooit een flauw idee hoe leeg de accu al is. Het liefste zou je een smartphone-achtig indicatortje hebben met een volle tot lege accu, maar zo simpel werkt het helaas niet. Wat je wel kunt monteren is een voltmeter die aangeeft hoeveel spanning nog op de accu staat. Naarmate de accu leger wordt gaat de spanning namelijk ook naar beneden. Als de voltmeter bij de 11.5v komt is de accu zo ongeveer leeg.

voltmeter

Daarnaast zou ik het liefst toch weer bluetooth hebben in deze case, maar het BT bordje wat ik in v1 heb getest was verschrikkelijk. Minder dan één meter bereik en het in de hand houden van je telefoon is al genoeg om het signaal te verbreken. Maar het is mogelijk om BT antennes te vervangen, en dat zou natuurlijk weer een prima oplossing kunnen zijn om de ontvangst te verbeteren.

En eigenlijk ziet deze koffer er veel te nieuw uit. Ik heb al wat ideeën over hoe ik wat nep patina kan aanbrengen om toch het vintage effect te krijgen, en dan meteen die wereldkaart eraf te schuren. Deze guide van Mythbuster’s Adam, die laat zien hoe hij z’n props een oud uiterlijk geeft, geeft ook genoeg inspiratie:

Nog genoeg te doen dus! En wat gebeurt er met de restjes van v1? Tjah, ik kon het toch niet over m’n hart verkrijgen om die koffer nu weg te gooien. Dus misschien komt er daar toch ook weer een projectje uit…

Boomcase v2

Combineer een vintage danskoffertje, een versterkertje en accu uit China, een autospeaker en wat losse kabeltjes en onderdelen… en wat krijg je dan?

Vorig jaar heb ik, als leuk projectje voor in het park en op festivals, mijn eigen boomcase gemaakt. Een speakerkoffer met ingebouwde accu waarmee je een flink aantal uur op degelijk volume muziek kunt luisteren. Vergelijkbaar met die kleine Bluetooth speakertjes die nu populair zijn, maar dan wel met volume, accuduur en genoeg ademruimte om goede audio kwaliteit te leveren.

Een vriendin, die haar eigen theaterbureau begonnen is, keek het afgelopen jaar al een paar keer verlekkerd naar mijn creatie. Zoiets zou ze ook wel kunnen gebruiken als ze op locatie geluid nodig had, want zo’n koffer heeft een stuk creatievere vibe dan een standaard PA set. Met haar verjaardag in aantocht leek het me supertof om nog zo’n boomcase te bouwen en als cadeau te geven!

Maar mijn eigen koffer weegt, nu alles ingebouwd is, een ruime 8 kilo. Ik vind hem zelf eigenlijk al te zwaar om mee te nemen naar het park, laat staan als ik ‘m steeds voor m’n werk zou moeten meenemen naar verschillende locaties. In plaats daarvan werd het mijn doel om een zo licht mogelijke boomcase te bouwen. En nu, een paar weekjes later, ben ik best tevreden over het uiteindelijke resultaat!

IMG_0521.jpg

IMG_0523.jpg

Not too shabby. Of, eigenlijk, juist heel erg shabby en daarmee dus perfect de vintage look die ik zocht te pakken.

IMG_0552.jpg

Bij één van de lokale kringlopen vond ik een oud koffertje van leer en canvas over een dun houten binnenwerk, waar met legerstencils in het wit DANS op was geschilderd. Lekker licht, maar door het binnenwerk wel stevig genoeg dat ik zelf geen zware binnenkant meer hoefde te bouwen. Waarschijnlijk was de originele eigenaar leerling bij een dansschool en nam hij hierin zijn spullen mee? In ieder geval leek dit me perfect voor theaterworkshops, met een zeer gepast commando erop.

IMG_0555.jpg

Het prachtig verweerde canvas en het door ouderdom en gebruik aangetaste patina van het leer was ook exact wat ik in m’n hoofd had toen ik een koffertje zocht voor dit project. Ik had echt niet iets met meer karakter kunnen vinden.

IMG_0536.jpg

De handgreep is misschien het mooiste deel van deze koffer, gemaakt van leer gebonden om een kurkvorm. Het leer is door het jarenlang vasthouden een prachtig donker cognac tintje geworden. Ook het oude merkje – dit is original bagage van Giovanni – is een onmiskenbaar fraai detail.

IMG_0553.jpg

Bij het ijzerwerk zijn niet alle popnagels nog aanwezig, sommige zijn door de jaren heen al afgebroken. Ik heb zelf geen popnageltang dus heb met kleine schroeven deze onderdelen opnieuw vastgezet. Deze DIY reparaties vallen niet ontzettend op, en voegen wat mij betreft juist wat extra charme toe aan de koffer. Hij is daadwerkelijk zo oud dat niet alle delen meer origineel kunnen zijn.

IMG_0541.jpg

Links en rechts zitten stoffen riempjes om ervoor te zorgen dat de koffer niet te ver open kan klappen. Deze waren beide kapot gescheurd, maar heb ik opnieuw vastgezet met een boutje en een moertje.

IMG_0544.jpg

En dan komt natuurlijk ook nog de technische kant van het verhaal, al valt zoals je hier kunt zien het heel erg mee hoeveel werk daar in zit.

IMG_0550.jpg

Ten eerste de accu. Mijn eigen boomcase draait op een gelaccu die eigenlijk bedoeld is voor scooters, maar dat ding is verschrikkelijk zwaar en vereist extra electronica en een ingebouwde druppellader om er veilig gebruik van te maken. Een veel lichter alternatief zijn deze blauwe lithium-ion accu’s uit China. Het voordeel is dat ze betaalbaar en makkelijk in gebruik zijn. Het nadeel is dat het Chinees spul is: het werkt, zolang het werkt. Garanties bestaan niet en de beloofde capaciteit mag je sowieso door drie delen. Maar voor het doel, een zo licht mogelijke koffer, vond ik dat een acceptabele afweging.

IMG_0530.jpg

Door de laadaansluiting te verplaatsen naar de buitenkant kan de accu ook opgeladen worden zonder dat je kabels in de koffer zelf hoeft te pluggen.

IMG_0545.jpg

Om vervolgens met die stroom ook daadwerkelijk muziek te maken heb je een versterker nodig. Populair voor dit doel zijn deze Chinese TA2024 versterkers. Het is een simpele, lichte class D versterker die met vrij weinig vermogen al veel en kwalitatief acceptabel geluid weet te produceren. Om goed te werken met zwakke bronnen als telefoons en mp3 spelers moet je nog wel een kleine aanpassing maken door er 2 extra weerstanden op te solderen.

IMG_0542.jpg

Naast de versterker moet je speakers hebben om geluid te maken. Mijn keuze viel op een Pioneer autospeaker. Autospeakers zijn gecombineerde speakers – naast een woofer voor midden en lage tonen hebben ze in het midden ook een tweeter voor hoge tonen zitten. In een normale speaker zijn dit 2 aparte onderdelen, met extra electronica om het juiste signaal naar elk deel te sturen. Een autospeaker is door de combinatie een stuk simpeler voor zo’n koffer dan een normale speakerset. Door ook maar één autospeaker te gebruiken wordt het gewicht weer gehalveerd. De koffer is toch niet zo breed, waardoor er geen overtuigend stereobeeld kan worden neergezet. Mono is dan prima voor dit doel.

IMG_0557.jpg

Met twee speakers wil je een stereo signaal, maar met slechts één speaker heb ik een mono signaal nodig. De nette manier om dat te doen is door zowel het linker als rechter signaal met elkaar te combineren, te ‘summen’. Daarom soldeerde ik van een paar weerstandjes een hele simpele stereo-mono summer. Dat zit verborgen in de blauwe krimpkous van de minijack aansluiting.

n109fig2

IMG_0547.jpg

Ook de minijack aansluiting is naar de buitenkant van de koffer geplaatst. Op deze manier kun je met een standaard koptelefoonkabel een telefoon, mp3speler of andere geluidsbron aansluiten zonder dat de koffer open hoeft.

IMG_0540.jpg

Door de binnencirkel van de kap af te tekenen op het deksel van de koffer had ik een goede lijn om te volgen met de decoupeerzaag. Ik maakte me hier nog zorgen om, want dit ging een paar keer mis bij mijn originele boomcase, maar nu ging het meteen goed. Na het uitzagen van de cirkel paste de speaker zonder enig probleem in het gat.

IMG_0532.jpg

De origineel zwarte kap spoot ik perfect wit om beter te matchen met de witte DANS letters. Maar het pure wit blijkt helemaal niet te passen bij de verweerde looks van de koffer. Met wat schuurpapier maakte ik daarom de verflaag grover, spoot er een lichte zwarte waas over voor textuur en gebruikte koude koffie (!!!) om een aantal bruine vegen toe te voegen. Het resultaat lijkt misschien wat viezig, maar past daardoor veel beter bij de rest van de koffer.

IMG_0531.jpg

Om de kap helemaal af te maken wou ik het logo van haar theaterbureau op de plek hebben waar origineel het Pioneer logo zat. Door het logo op transferpapier te printen kreeg ik een decal, zo’n watersticker die je misschien nog wel kent van de plastic modelbouwkitjes uit je jeugd. Na de decal vochtig te maken kun je hem – als je een beetje behendig bent – zo van het papier schuiven op het plastic. Ik ben helaas niet zo behendig, dus had 12 pogingen nodig voor het een beetje wilde lukken. Maar een paar lagen blanke lak later zit de decal nu fraai en onzichtbaar op de kap.

IMG_0563.jpg

En toen was ie al af! Ook dit keer had ik het niet kunnen doen zonder de hulp van de GoT leden die in het Krat- en Kistradio topic posten. Als je nog getwijfeld hebt over het zelf maken van zo’n speakerkoffer na het zien van mijn vorige post, laat die twijfel dan varen: het hoeft helemaal niet zo moeilijk te zijn. Zoals je in deze post kunt zien kun je ook met weinig onderdelen een simpele en lichte, maar nog steeds erg gave, boomcase bouwen!

Nieuwe avatar in low-polygon style

Een nieuw jaar, dus ook een nieuwe look…

Na een jaar lang m’n Polaroid selfie als avatar te gebruiken moest ik weer eens een nieuwe hebben. Normaal betekent dat een paar uurtjes met flitsers en m’n spiegelreflex kloten, maar ik was eigenlijk toe aan iets creatievers dan een usual headshot.

Toen ik dit effect van Polygon zag was ik meteen verkocht. Polygon is een gamingwebsite die op z’n about pagina profielfoto’s van alle schrijvers heeft in, hoe toepasselijk, low-polygon style. Polygons zijn tweedimensionale figuren zoals vierkantjes en driehoekjes; karakters in computerspellen worden gemaakt met 3d modellen die uit een mozaïek van polygons bestaan. Oude 3d spellen hadden nog niet zoveel rekenkracht ter beschikking en konden daarom maar weinig polygons gebruiken: daar komt de typische low-poly look vandaan. Gaming retro, maar ook weer niet zo retro als de 8-bit look dus.

Polygon About

Het effect zag er tof uit en kon niet zo heel lastig te bereiken zijn. Ik wou het eerst helemaal met de hand doen, maar gelukkig vond ik al snel de Triangulate Image app op Behance. Laad een foto in de app, zet puntjes op alle plekken waar een hoekpunt moet komen, en de app genereert automatisch een gekleurde mesh. Een stuk handiger dan elk driehoekje met de hand moeten maken in Illustrator.

b181f1784e305197b85d2feb64449c31

Als foto nam ik een ava van vorig jaar die ik niet zo heel lang gebruikt heb, en na een uurtje puntjes klikken was ik al een heel eind gekomen:
workinprogress-part1

Je ziet hier goed waar veel detail terechtkomt: rond ogen, neus, mond en oor staan veel meer puntjes dan de rest van mijn gezicht. Dat is niet helemaal in de spirit van low-poly zoals het vroeger echt was, maar als je op deze plekken te weinig polygons gebruikt ben je als persoon niet meer herkenbaar. Die loze puntjes in de achtergrond waren geplaatst om de mesh minder lelijk te maken, zodat ik iets makkelijker in de volgende stap kon zien hoe het resultaat ging worden.

De mesh op basis van die puntjes en het gekleurde resultaat:
workinprogress-part2

De kleuren worden door de app automatisch bepaald door de gemiddelde kleur te nemen van alle pixels in een vlakje; op sommige plekken zie je dat best wel mis gaan. De plukken haar op m’n voorhoofd bijvoorbeeld kleuren een volledig driehoekje donker. De gekleurde mesh ging daarom nog even door Illustrator heen voor wat kleuraanpassingen en het gebroken Polygon effectje:

illustrator

En werd als laatste in Photoshop nog gecombineerd met een gradient van de oude huisstijl kleuren van Style over Substance (linksonder een zachte cyaan tint, rechtsboven een zachte magenta tint), en voila:

avatar-2015-medium-size-1000

Mijn nieuwe ava voor dit jaar is af!

DIY BoomCase speakerkoffer

Wat doe je als je wat autospeakers, een goedkoop versterkertje en een vintage koffer over hebt? Nou…

Soms heb je van die ideeën die voortkomen uit het gevoel dat je iets voor een paar tientjes ook wel zelf kunt maken.

Meestal heb je dan ongelijk :)

Ik had op Tumblr en Pinterest al vaker BoomCases voorbij zien komen; omgebouwde vintage koffers waar een volledig speakersysteem met accu’s was ingebouwd (Boombox + Suitcase, je weet).

leviboomcaseweb

Supertof leken die me, voor chillen in het park in de zomer, of om mee te nemen naar Lowlands of elk ander festival voor op de camping. Maar die BoomCases zijn meer bedoeld als art project dan als puur functionele gadget, en daar is de prijs dan ook naar – zo’n BoomCase kost makkelijk $1000. En hoewel er een hoop winkels bij zijn gekomen die hetzelfde voor minder geld maken blijft de prijs toch vaak op vele honderden euro’s steken.

Toen ik erover nadacht leek me dat eigenlijk een beetje belachelijk. Een vintage koffer, een stel speakers, versterkertje en een accu – en klaar. Zelfs als je alles nieuw kocht zou je makkelijk onder de 100 euro moeten blijven. Nu had ik ook nog autospeakers liggen uit m’n vorige wagen en een klein Chinees versterkertje van een ander project dat niet doorging… dan was ik al halverwege!

Zo googlend vond ik meer bewijs dat het niet zo moeilijk kon zijn. Op Instructables zag ik een goede guide en op Tweakers was er een ontzettend actief Krat- en KistRadio topic waar ook veel mensen koffers hadden gebruikt als alternatief voor een leeg krat bier.

Bij het inlezen bleek eigenlijk al dat het toch wat gecompliceerder zou zijn dan ik eerst dacht, maar ik was nu zo betrokken bij m’n DIY idee dat stoppen geen optie meer was :D

Een trip langs de kringloop en ik was een klein, rood leren koffertje rijker. Snel keek ik of de rest van de spullen er ongeveer in zouden passen.

Not too bad. Met karton maakte ik een mal voor de speakers en sneed ik alvast stukken uit de leren voorkant van de koffer.

Zou die het doen?

Sweet.

Een decoupeerzaag en een plaat 6mm dik MDF later en de kartonnen mal was omgezet tot een lelijke, maar degelijke voor- en achterkant van de koffer.
Experiment 1 met de decoupeerzaag. Not bad.

De aansluiting om je iPod in te pluggen zit ook al meteen aan de buitenkant.
Boomcase project is weer stapje verder: minijack ingang verplaatst naar buitenkant.

Met de accu erbij kunnen we nu voor het eerst testen zonder netsnoer!
Wiring setup.

Ziet er goed uit…
BoomCase V1 is een feit!

… en er komt zelfs geluid uit!

De volgende stap is de AccuSafe inbouwen. Dit circuit maakt de koffer zo ‘intelligent’ dat automatisch de accu gaat opladen en de versterker aan de voeding wordt gehangen als je een netsnoer aansluit. Als je die vervolgens afkoppelt kun je gewoon weer vanaf de accu doorspelen. Ook schakelt de koffer automatisch uit als de accu te leeg wordt en lui zou worden als er nog meer stroom werd verbruikt. Superhandig!
Laatste onderdeel van de BoomCase - een AccuSafe circuit - is binnen!

Daarna het status LEDje ingebouwd.
Aan/uit LEDje gemonteerd :D

Toen de aan/uit knoppen.
Aan/uit knoppen aan de buitenkant gemaakt. V1.5 is bijna klaar!

Als laatste de aansluiting voor een netsnoer.
En af. Voeding aansluiting zit nu ook buiten, koffer hoeft niet meer open!

Opeens is het een stuk meer spaghetti in de koffer geworden. Ik voegde ook een aantal stokken toe om het inzakken van het zachte leer tegen te gaan.
Final wiring setup van BoomCase v1.5!

En dan heb je ook wat!
Af!

De koffer weegt uiteindelijk een flinke 7 kilo, wat toch wel een stuk zwaarder is dan ik origineel voor ogen had. Ook een stuk zwaarder dan het gemiddelde iPod dock wat je naar het park zou meenemen. Maar goed, hier zit dan ook een volwaardig speakersysteem in en genoeg accu om ruim 10 uur op feestvolume door te kunnen spelen. Dat lukt je niet met een dockje.

Maar hoeveel heeft dit projectje me dan nou uiteindelijk gekost? Ik dacht snel en goedkoop klaar te kunnen zijn, maar uiteindelijk moesten er allemaal dingen bij komen. Zo’n AccuSafe bijvoorbeeld, met bijbehorende lader en voeding. Maar ook een decoupeerzaag, die ik nog niet had, en veel klein electronica spul zoals kabels, faston connectors en krimpkous moesten in huis gehaald worden. Als je alles bij elkaar optelt zit ik toch dichter bij de 150 euro dan bij die paar tientjes die ik voor ogen had…

Oh well :D zo gaat dat meestal met mijn projectjes.

In m’n hoofd ben ik alweer bezig met een v2 van het project. Een mooiere vintage koffer gecombineerd met speakers met een ouderwets uiterlijk zouden het helemaal af maken, zoals de mooiste BoomCases die me origineel inspireerden.

atest

Maar laat ik eerst maar eens dit seizoen mijn rode speeltje gaan uitproberen, met een biertje in de hand genietend van de ondergaande zon, m’n eigen zomer playlist keihard door het park heen schallend :D

Vintage Huguenin horloge

Na mijn afstuderen stelden mijn ouders voor om me als cadeau – binnen een bepaald budget – zelf een horloge uit te laten zoeken. Dat leek me ontzettend tof en na wat wikken en wegen besloot ik dat ik graag een vintage gouden dresswatch wou. Ik heb zat casual en sportieve horloges, maar geen echt net, formeel klokje. Vintage is wat vriendelijker voor het budget, en symbolisch tof – het heeft al historie, een eigen verhaal bij elke kras en vlek, waar ik een paar hoofdstukken aan toe mag voegen voor ik het ook doorgeef aan een volgende generatie.

Maar in de afgelopen maanden heb ik nog niks gevonden wat ik durfde te kopen, want horloges zijn een stuk groter geworden in de afgelopen decennia. Waar vroeger een horloge van 35mm breed al een flink mannenmodel was, zit de norm nu meer rond de 42mm. Vintage dresswatches zijn een beetje te vinden in de 32 tot 36mm range, terwijl er in mijn horlogekist niks onder de 39mm voorkomt. Het zou zonde zijn om zo’n horloge voor veel geld te kopen en er dan pas achter te komen dat het me helemaal niet staat, of toch mijn smaak niet is – vooral omdat je een afstudeercadeau niet zomaar even verkoopt.

En toen kwam afgelopen week deze Huguenin op een forum tevoorschijn.

Huguenin Vintage Watch - patina on dial

Huguenin is een oud, maar verder niet prestigieus, Zwitsers merk. Het klokje is een mechanische handwinder, stamt uit de jaren ’60, heeft een 34mm brede vergulde kast en is lekker netjes en minimaal; er zit zelfs geen datum op. De wijzerplaat is voorzien van een fraaie laag patina die bewijst dat het horloge al een tijdje leeft. Als het een vintage IWC of Omega was geweest, met bijbehorende kwaliteit uurwerk en volledig gouden kast, zou zoiets minstens 1000 euro kosten. Deze Huguenin? Een paar tientjes.

Huguenin Vintage Watch - watch movement

De Huguenin had dus wel de looks waar ik naar benieuwd was, maar niet de kosten. Perfect als testhorloge dus. Door hier een tijdje mee rond te lopen merk ik vanzelf of zo’n goudkleurig, klein horloge wel mijn ding is. Tot nu toe ben ik in ieder geval prima tevreden over de looks en de maatvoering:

Huguenin Vintage Watch - wristshot

DIY Waxcanvas Cameratas: deel 1

Als ik nu €300 aan onbesteed geld op de rekening had staan dat ik nergens anders voor nodig had weet ik zeker waar het heen zou gaan. Dat werd gepaypald naar de VS om een van deze twee cameratassen te bestellen:


ONA Union Street


ONA Brixton

Ik vind de meeste normale cameratassen verschrikkelijk lelijk. Het zijn net laptoptassen; zwarte nylon gedrochten, functioneel gemaakt om een bepaald object van plek A naar plek B te slepen, zonder enige aandacht voor hoe het eruit ziet. De paar merken die wel aandacht aan het uiterlijk besteden zijn op hun beurt weer diefstalgevoelig; elke dief weet dat er uit een Crumpler tas waarschijnlijk een hoop geld te halen valt. Daarnaast moet het moderne, synthetische uiterlijk van Crumpler je ook maar net bevallen.

ONA pakt het anders aan. Van binnen zijn deze tassen net zo functioneel als elke andere goede cameratas, maar van buiten wekt de tas niet de indruk dat er een dure camera in zit. Het lijkt een ‘gewone’ messengerbag met een wat ouderwets uiterlijk. Je ziet er dan ook geen grammetje nylon of plastic aan – het doek is gemaakt van waxcanvas, de trim is van volnerf leder, het metaalwerk is van koper. Precies mijn smaak dus.

Waxcanvas is een oude methode uit de jaren ’20 om stof waterafstotend te maken door het met een wasmengsel te behandelen. Het idee was de eeuw daarvoor ontwikkeld voor zeilen op schepen, maar het werd toen opgepikt door bedrijven als Barbour, Filson en Belstaff om kleding en tassen te maken die bestand waren tegen het vochtige buitenleven. Zo werd waxcanvas al snel geassocieerd met activiteiten als jagen en motorrijden. De was maakt de stof stugger en geeft het een heel typerend uiterlijk, dat net als leer er mooier uit gaat zien naarmate het meer doorleefd en gebruikt wordt. Waxcanvas is daardoor nu opnieuw populair bij merken die een stijlvol heritage tintje aan hun producten willen geven. Maar omdat men het tegenwoordig nog maar weinig gebruikt – er zijn ondertussen functioneel betere synthetische oplossingen ontdekt – wordt er niet meer op grote schaal waxcanvas geproduceerd. Het proces om canvas te waxen is ook niet geautomatiseerd en het is lastiger om gewaxte stoffen te verwerken tot het eindproduct, waardoor er veel handwerk in zit. Dat drijft de prijs van producten met waxcanvas flink op.

Zo’n ONA is dus helaas buiten mijn huidige financiele bereik. Maar toen werd ik via Stijlforum op het volgende idee gebracht:

  • Je kunt door middel van een padded insert van elke normale tas een geschikte cameratas maken.
  • Webshop ASOS heeft een aantal goedkope tassen – slechts 20 euro – die oppervlakkig gezien best veel lijken op zo’n ONA, van katoen canvas en met splitlederen trim en koperkleurige gespjes.
  • Je kunt zelf canvas waxen, ook als het al in een eindproduct is verwerkt.

Vooral dat laatste punt was een openbaring. Na wat googlen bleek dat het jarenlang voor scouts, survivalists en kampeerders de normaalste zaak van de wereld was om hun eigen spullen als tenten en rugzakken te behandelen met wax. En heel lastig lijkt het niet te zijn, als je de videos op YouTube zo bekijkt. Een tas in ONA stijl ligt dus wel binnen bereik! En aangezien ik altijd hou van niet helemaal goed doordachte doe-het-zelf plannen…

De ASOS tas is verkrijgbaar in zwart, blauw en mosterdgeel (origineel ook in olijfgroen, nu helaas niet meer). Omdat ik de blauwe versie het mooiste vond heb ik deze besteld, maar later realiseerde ik me dat gewaxte stof donkerder van kleur wordt en dat het mosterdgele model na het waxen waarschijnlijk precies de tint bruin was geworden die ONA ‘Ranger Tan’ noemt. Als het eindresultaat bevalt koop ik de mosterdgele ook wel, voor het geld hoef je het niet te laten.

Ik heb nog een padded insert van het merk Tenba liggen. Toevallig heeft Marijn dezelfde ASOS tas (wel in olijfgroen) met dezelfde insert getest – zie foto hierboven – waardoor ik weet dat dit model in ieder geval perfect past. Misschien koop ik, als het wax-experiment goed verloopt, er nog wel een mooiere insert voor op eBay. Bijvoorbeeld de Puleme, die ook voorzien is van een flap aan de bovenkant om de compartimenten mee af te sluiten.

Zelf wax maken bleek simpel, het basisrecept is een mengsel van paraffinewas (waxinelichtjes) met bijenwas. Toevoegen van olie of thinner is ook mogelijk voor andere eigenschappen van de wax, maar niet noodzakelijk. Maar hoewel dit de goedkoopste optie was had ik eigenlijk helemaal geen zin in het zelf omsmelten en mengen van wax. Ik wil eerst zien of het resultaat uberhaupt de moeite waard is voor ik een paar kilo kaars ga omsmelten, dus moest een wax kopen die al klaar voor gebruik was.

Aankoop 1 voor project waxed canvas cameratas is binnen! #otterwax

Mijn keuze voor deze eerste poging viel op OtterWax. In tegenstelling tot reguliere wax bevat OtterWax geen paraffine en is daardoor 100% natuurlijk, hoewel dat mij natuurlijk weinig kan schelen. Het belangrijkste voordeel van Otterwax is namelijk dat het niet gesmolten hoeft te worden, het blok wax (ter grootte van een stuk zeep) kan direct op de stof worden uitgewreven. Barbour, Filson, en andere bedrijven die waxcanvas producten maken leveren ook eigen wax, maar die moet eerst boven een vuurtje gesmolten worden voor het met een kwast of roller op het object gesmeerd wordt. OtterWax leek mij de minste moeite te gaan kosten.

De OtterWax is al binnen, want besteld bij de Nederlandse webshop Warenmagazijn, de ASOS tas komt overvliegen uit Engeland en laat nog even op zich wachten. Zodra die er ook is ga ik het meteen proberen, dan volgt ook een deel 2 bericht met uitgebreide fotoshoot van het proces en hopelijk het succesvolle resultaat!

Update: Deel 2 staat nu ook online!

Alpha Paul Newman watch review

[Door de jaren heen heb ik een aantal Engelstalige horloge reviews geschreven die op de relevante fora werden gepost en vooral daar verspreid werden. Ik merk nu dat het door verplichte account registratie en andere zaken steeds lastiger wordt om naar mijn eigen werk te linken, daarom plaats ik ook een kopie op mijn eigen site. Deze review stamt uit 27 juli, 2009. – Guy]

Alpha Daytona Paul Newman
The Alpha Paul Newman (on an Alpha Planet Ocean bracelet)

The Alpha Paul Newman may be one of the most popular homages around. It certainly seems to be one of the most tolerated homages by the more elite watchophiles, as the original Rolex Daytona Paul Newman hasn’t been made in decades and the rarity of the watch means few people can afford one. It’s difficult to accuse the Alpha of stealing revenue from Rolex under these circumstances. And while almost everyone must merely dream of owning a real Rolex Paul Newman, for a fraction of the price you can at least get part of the feeling with Alpha’s homage.

Original
So let’s take a short history tour of the Rolex Daytona Paul Newman model. For a limited time Rolex offered a special dial on their Daytona chronograph, the so-called exotic dial, which had square markers in the subdials, a red outer track around the dial and a 15/30/45/60 layout for the minute totalizer (as opposed to 20/30/60). It was not a popular option back in those days and relatively few of them were ordered. But after they stopped making the exotic dial the popularity of this model rose spectacularly, especially in Italy. It’s unclear how exactly the Paul Newman name was connected to this dial – Newman himself wore a regular Daytona given to him by his wife – but it is now irreversibly attached to this watch model. Due to this popularity and the few Daytona’s made with an exotic dial, the Paul Newman has become a sort of holy grail for many collectors of watches in general.

Rolex Paul Newman and Alpha Paul Newman comparison
A comparison between a Rolex Daytona Paul Newman and the Alpha Paul Newman

Homage
Alpha, a Hong Kong based firm that also sells original designs but is mainly successful due to their variety of homages, has been selling an homage to the Paul Newman for many years now. It currently retails for $132 from their website, which includes shipping and handling to any destination in the world. The watch is not sterile but marked Alpha on both dial and crown. I bought mine in December of 2007 for $115 – the first watch I bought as a proper mechanical watch enthusiast – and have worn it in regular rotation ever since. It can sometimes be won for sub-$100 bids in auctions on sites like eBay. Alpha offers three exotic dial variations: a white dial with black subdials (as pictured in this review, usually referred to as the panda dial), a black dial with white subdials and a new (as of july 2009) red dial with white subdials. They also have a non-exotic panda dial and sell several combinations of this and the exotic dials with cases that have a steel or black bezel at the same price. Alpha also sells some quartz chrono’s that look similar – look carefully!

Movement
The Alpha runs on a handwound non-hacking Sea-Gull ST19 column wheel chronograph movement, specifically the ST1903 variant. The ST19 is also known as the Venus 175 movement; the Swiss sold their machines and tooling to the Chinese for their air-force chronographs in the ’60s. Some small improvements such as a higher beat rate (21600bph) and Incabloc shock protection were added by Sea-Gull, though many parts are still said to be interchangeable between the designs. The ST1903 differs from the regular bicompax ST1901 by adding a 24h subdial at the 6 ‘o clock position. The subdial at 9 ‘o clock is for running seconds, the subdial at 3 ‘o clock is a 30 minute totalizer (for comparison the original Rolex design had the 60 minute totalizer at 9 ‘o clock, the hour totalizer at 3 ‘o clock and the running seconds at 6 ‘o clock) and the center sweep seconds runs the chronograph. Alpha says the ST1903 has about 42 hours of power reserve, I have not timed the reserve on my piece. Optically the ST19 is an intriguing design with many visible gears made even more beguiling with some simple but nice pearlage, Geneva striping and (chemically) blued screws.


The ST1903 movement

The ST19 has in general proven to be a reliable and accurate movement, while also being one of the cheapest mechanical chrono movements on the market. Its popularity in homages in the cheaper mechanical watch segment is not surprising. There has been some debate as to how many jewels are in the ST19 movement, some brands advertise it as a 17 (Alpha), 19 or 21 jewel movement. Lysanderxiii was however surprised to find a total of 23 (!!!) jewels inside the ST19 during a teardown of the movement.

Macro ST-19 shot (60d wireless flash test)
Close-up of the movement through the caseback

Case
The case is a solid piece of stainless steel, relatively small in this day and age at 39mm (without crown). It has a pleasing mirror polish on most of the case except for a brushed finish between the lugs, on the back of the main case and on the middle of the caseback. There are no sharp edges on the case itself. Though not particularly heavy (128g), the watch does not feel cheap compared to some replica’s and other homages I’ve handled. The bezel is black with the tachymeter scale printed in silver on it. For the 3 ATM of water resistance stated by Alpha both the crown (which has the Alpha logo embossed on the side) and the pushers are screw-down. Though correct when compared to later Rolex models, this is actually a bit of a nuisance. The ST19 movement is handwound and the crown needs to be screwed out and in on a regular basis to keep the watch functional – with the added risk of cross-threading the crown. Destroy the thread and you’ll have an exposed crown and no water resistance for the rest of the watch’s (short) life. Much to everyone’s surprise the watch also has a solid caseback, which means you can’t actually see that beautiful ST19 movement. D’oh.

Dial
The panda dial is a pleasant cream white with black subdials and an outer red-on-black track. The Alpha logo is applied in a raised silver letter with 1993 MECHANICAL CHRONOMETER in nice crisp lettering underneath. This implies that the watch has passed COSC testing, which it obviously has not as testing the movement would cost more than the entire watch. It’s a common occurence on cheap homages, so we’ll let this one slide. Just above the 6 ‘o clock subdial it says CHRONOGRAPH in red text, where the Rolex would have had said DAYTONA. The subdials have a very appealing raised concentric circle design that give them a nice depth when they catch the light just right. Next to each applied silver 5 minute marker is a small lume dot that sadly doesn’t appear to do anything related to visibility in the dark. The outer red-on-black track is difficult to see in normal light unless viewed up close and in most situations will just look entirely black.

Alpha Daytona Paul Newman dial macro #2
Dial close-up

Early runs of this watch used a different dial (and a different variant of the movement) that has a 12h subdial at 6 ‘o clock that just copied the hour hand the entire day. This subdial is entirely useless and was only added to copy the Rolex design more faithfully. The 24h subdial that is now featured on the watch is not that much more useful, but can at least be used to tell day and night apart for those who are daylight-impaired or regularly have hangovers that necessitate such guidance. Also, some watches have been reported to have a black printed Alpha logo as opposed to this silver one.

Hands
The thin steel hands are elegant and have a classic, almost vintage feel to them. The chronograph’s sweep center seconds is nicely shaped with an arrow head and a vane. Only the hour and minute hand are lumed and even this is more a symbolic gesture than a functional one. The thin strip of lume, combined with the appalling quality of the lume used, means the hands remain basically invisible in the dark.

Crystal
I couldn’t confirm this anywhere but I think the Paul Newman has a slightly domed, raised acrylic crystal. The crystal has picked up some miniscule scratches over time that I have only confirmed with a macro lens on my dSLR – they’re invisible to the naked eye. As usual I would have preferred sapphire, but at this price point you just can’t complain.

Bracelet
Though some disagree I personally found the bracelet on this watch simply too horrible to wear. It is stiff and sharp on the edges (though a proper cleaning and light sanding would make it more comfortable) and has hollow endlinks and a tinny stamped friction clasp – though it does have the possibility for fine adjustment. Considering the quality of the bracelets on the Alpha Planet Ocean and especially Seamaster homages it is surprising that their Oyster bracelet is this bad. Suffice to say, I hated the bracelet enough that I almost immediately removed it and over time put it on a variety of leather and NATO straps (the watch takes 20mm straps). The black and white main colours of the watch are easily matched to a variety of strap colours, while the red track and lettering makes for a interesting secondary colour to reflect in the stitching, for example.

Alpha Paul Newman #2
Alpha Paul Newman on a brown faux-croco strap

Usage
When the crown is unscrewed the watch can be wound. It is not protected against overwinding but when the spring is fully wound it is almost impossible to accidentally push the crown any further, the resistance is so high. Pull it out and the time can be set. When the pushers are unscrewed the top pusher starts and stops the chronograph, while the bottom pusher resets it to zero. It’s not healthy for a mechanical chronograph to reset while it is still running so try not to do that. The feel of the pushers is nice, light and crisp – an advantage of the column wheel movement. For every lap of the chronograph’s center seconds hand the subdial at 3 ‘o clock increases by 1, up to a total of 30 minutes. As the subdial at 6 ‘o clock is not a totalizer 30 minutes is the maximum time this chronograph can measure.

Defects
Sadly, my model was not without faults. When I received the watch I was new to the world of watches and did not understand how tachymeter scales worked, nor did I really care. But when I looked them up on Wikipedia I was disappointed to learn that my bezel was not mounted straight! Instead of having the number 60 at the 12h mark, my bezel was rotated 2 ticks to the right. I had owned the watch for more than 6 months by then and it could not be replaced under warranty. Though removing and gluing the bezel back on straight would probably be a minor operation, I’m not comfortable with DIYing my watches after some… unfortunate… prior experiments. The screw down crown and pushers turned out to be largely for show – after about 18 months I was caught in a heavy downpour. When I returned home I found that the crystal had fogged up, though everything was screwed down and the caseback had never been opened before. I now actually check the sky for clouds when wearing the watch, just in case. The crown has also become rather delicate, needing a bit of attention so as not to cross the threads while screwing it in – this appears to be a common problem.

Dress wristshot - Alpha Paul Newman
Wristshot of the Alpha Paul Newman with formal attire

Conclusion
So by now you may be thinking: crap bracelet, wrong caseback, lack of lume, near useless 24h dial and the other defects in my particular watch… Why buy this?

Well, even with those things going against it I still think this is one of the most beautiful homages available at this time. It may even have the best price/performance ratio around. The colours of the dial and bezel, matched with the polished case, go well with any outfit on any strap. The chronograph is functional and so much fun to play around with – you’ll be starting, stopping and resetting the watch for hours on end. It’s cheap, it’s cheerful, it tries so hard to be like the classic Rolex Paul Newman… At this price point I can accept the negatives and just concentrate on all that positive.

In fact, I like it so much I’m planning on replacing my old model with a new, more QC’d one from the new US distributors of Alpha. They’ve not only announced plans to visually inspect their watches prior to sending them out but have also presented modified Alpha Paul Newman watches with display casebacks! Finally, the beautiful ST19 movement will be properly revealed. If you already own a regular Alpha Paul Newman they will also sell you just the display caseback. It is still unclear what the final sales price of this modified Paul Newman or the caseback will be though.

Update
In the end I did buy another Newman from Alpha USA (which has since stopped operating), but this one had a so-so movement with the chrono often refusing to start or stop. I got rid of it but kept the see-through caseback for use on my original Alpha HK Newman. A while later the acrylic glass came off entirely. It’s now sitting in my watchbox collecting dust. Considering the rise in cost to get one of these from Alpha HK ($172 at time of writing) I’m on the fence whether or not this is still a watch to recommend to people. I really like it, but the bang-for-buck ratio just isn’t that good anymore.

Wereldkaart desktop

Je lacht er altijd om: opnames van domme Amerikanen op TV die, als hen wordt gevraagd waar ze op dat moment op vakantie zijn, doodleuk en bloedserieus de ocean aanwijzen. Maar zo heel veel beter is mijn eigen topografische kennis eigenlijk niet. Europa is niet zo’n probleem, maar Afrika? Azië? Zuid-Amerika? De grote landen lukken nog net, maar verder…

Schandalig natuurlijk. Daarom leek het me niet onaardig om een wereldkaart als achtergrond op m’n iMac desktop te zetten. Ik merk wel vaker dat het herhaaldelijk onbewust zien van dingen op de desktop ervoor zorgt dat ik ze ga onthouden, dus waarom niet? Leuk experiment voor 2011. Wel moest het een beetje leuke kaart zijn. In m’n hoofd had ik zo’n grote kaart voor ogen zoals je die in films ziet – waarin de kapitein van het piratenschip een gigantische, half vergane rol perkament uitrolt. Jammer genoeg bleek, na flink googlen, zoiets nog niet echt bestaan. De kaarten waren of niet van de hele wereld, of ze waren te erg versimpeld, of ze waren simpelweg lelijk…

Uiteindelijk heb ik het zelf even quick & dirty opgelost. Een CIA Factbook kaart gelayerd over een perkament texture bestandje en voila: een wereldkaart die ik als achtergrond kan gebruiken. Mocht je ook geïnteresseerd zijn heb ik deze wallpaper op Flickr gezet. Je kunt hem hier in 1920×1200 downloaden.

Update: Zoals terecht opgemerkt was dit een oude kaart uit 2006 die ik gebruikt heb waar onder andere Montenegro en Kosovo niet op stonden. Nu nieuwe versies met de 2010 CIA Factbook kaart! In 2560×1440 en 1920×1200.

G-Shock Zombie Slayer

M’n nieuwste horloge aanwinst: de Casio G-Shock DW-6900CS-1, een speciale editie uit de Crazy Colors lijn van Casio. Onofficieel bekend als de Zombie Slayer, vanwege de poison green / glossy black kleurstelling die doet denken aan jaren ’80 monsterspeelgoed. Ik weet niet zo goed of het de vette kleuren of de bijnaam zijn die me overgehaald hebben om een G-Shock te kopen – een horloge dat ik voorheen echt niet serieus nam – maar blij ben ik er zeker mee! Ook handig om alvast een gepast klokje te hebben voor de komende zombie apocalypse.

Het is de eerste serieuze quartz aankoop sinds ik begonnen ben aan deze horloge hobby en hij bevalt eigenlijk best prima. Een horloge niet meer dagelijks hoeven opwinden, ingebouwde verlichting, 200m waterdicht, eeuwige kalender, beschikken over een alarm-, stopwatch- en aftelmodus, allemaal toch best wel handig. Je kunt ‘m absoluut niet aan bij een stijlvolle gelegenheid maar voor casual gebruik is het eigenlijk beter dan mijn overige nette horloges.

Herkenningspuntje: het is hetzelfde type horloge dat Kid Cudi droeg in Day ‘N’ Nite :)

Walls Are Dancing

Voor het Let’s Colour Project – een campagne van een verfmerk om onze vergrijsde steden meer kleur te geven – is deze vrolijke combinatie van stopmotion en timelapse video geschoten. Muren in Lyon, Marseille en Parijs werden beschilderd en 700.000 foto’s werden van dit proces gemaakt. Deze vervolgens mooi monteren op een hip muziekje, en voila… Check ook de behind-the-scenes voor meer info.