Style over Substance

Eerste test: Diana Lens

21 juli 2010 // 2 Reacties // Categorie: Foto, Journal // Tags: Fotografie, Gadgets

De bestelde Diana lens is gearriveerd!

Nu moet ik meteen zeggen: ‘adapter’ is een groot woord voor het stukje plastic dat je voor 12,50 krijgt. Aan de ene kant zit de juiste verbinding om op een Canon EF mount te draaien, aan de andere kant de juiste voor de Diana’s F+ mount. Ik had online al gelezen dat het tricky was om de adapter op de camera te zetten, dat was zeker geen grapje. Je moet zo hard draaien dat je denkt dat je de lens eraf breekt. Gelukkig zit er in de lens niet echt iets wat kapot kan.

De lens is, ook zoals verwacht, niet het meest hoogwaardige stuk apparatuur dat ik ooit vastgehouden heb. Niet alleen de lens is plastic, maar ook het omhulsel en de focusring – en zo voelt het ook. De 38mm rating van de Diana gaat overigens uit van een medium formaat camera. Omdat een Canon 350d een veel kleinere sensor heeft wordt een kleiner deel van het beeld gebruikt, de 38mm is daarom vergelijkbaar met een 50mm lens. Er is geen electronica, geen aanpassing mogelijk afgezien van handmatig focussen. Het diafragma is een simpel gat aan de achterkant van de lens en heeft daarom slechts één instelling.

Omdat het diafragma vaststaat wordt er online aangeraden om in Av mode te schieten. Dan wordt de belichting door de sluitertijd bepaalt, die de camera automatisch erbij kiest. Helaas werden alle foto’s die ik in Av nam hopeloos overbelicht, waardoor ik uiteindelijk in Manual mode zelf m’n sluitertijden koos. Eenmaal thuis bedacht ik me pas dat ik in Av natuurlijk de EV compensatie kan gebruiken om de belichting donkerder te maken

Mijn eerste bevindingen:

• Je hebt veel licht nodig om de meest herkenbare effecten te krijgen. Direct zonlicht is eigenlijk wel een pre. Testfoto’s die binnen genomen zijn leveren weinig resultaat op.
• Direct zonlicht laat ook meteen zien hoe beperkt het lichtbereik is – randen van objecten die naast een grote lichtbron als een heldere hemel staan worden onherroepelijk weggeblazen.
• Het zachte gevoel wordt veroorzaakt door een extra lichthalo die om alle objecten heen komt. Het is niet zozeer dat het object niet scherp op de foto wordt gezet, maar het lijkt alsof alle objecten van zichzelf een beetje gloeien.
• Dit zachte maakt het ook lastig om te zien of je foto ‘scherp’ is. Door de zoeker en op het scherm van je camera lijken alle foto’s sowieso bewogen.
• Als je fan bent van lensflare zit je hier goed, draai ook maar een beetje richting de zon en je hebt er al een.

Conclusie so far? Lens van het type niet teveel nadenken maar doen. Al je met pijn en moeite geleerde spiegelreflex gewoontes laten varen, op goed geluk focussen en op gevoel schieten. Niet teveel op je camera kijken of de foto wel gelukt is (dat kun je toch niet zien), dat komt thuis wel. Vreemd maar leuk nieuw speelgoed dus! Ben erg benieuwd hoe het eruit ziet als je hiermee mensen schiet.

Besteld: Dreamy Diana Lens kit

19 juli 2010 // Geen Reacties // Categorie: Foto, Journal // Tags: Fotografie, Gadgets

Al eeuwen op de wishlist, maar nu eindelijk besteld: een compleet waardeloze lens.

Een plastic stuk bagger, onmogelijk goed te focussen en minder scherp dan door een potje vaseline schieten.

En dat allemaal voor maar 45 euro

Ik heb vannacht eindelijk de Dreamy Diana Lens kit besteld. In de 60s was de Diana een supergoedkoop prul dat voor minder dan een dollar vanuit Hong Kong beschikbaar was. Een goedkope body die van ellende uit elkaar viel, een plastic lens waarvoor ‘wazig’ nog een compliment was. Door de inherente onvoorspelbaarheid dus perfect voor lomografie doeleinden. Vanwege de populariteit van de originele Lomo camera’s besloot men de oude Diana camera en lenzen ook te herintroduceren, samen met een adapter om deze lenzen op moderne spiegelreflexen van Canon en Nikon te plaatsen. En here we are…

In de kit zit een Diana 38mm F+ lens en de adapter om deze lens op mijn Canon 350d te zetten. Allereerst moet er meteen bij worden gezegd dat deze lens in combinatie met een moderne dSLR niet de stereotype lomo foto’s maakt die apps als Hipstamatic ons voorspiegelen. Om technische redenen is dat effect erg afhankelijk van het totaalpakket – lens EN camera EN film – en onze dSLR’s zijn eigenlijk gewoon te goed. Zie ook deze post op Flickr voor meer informatie.

Dus met de Diana maak ik straks geen typische lomo shots… Wat blijft er dan over? Nou, zoiets:

Wat we tegenwoordig wazig zouden noemen is met een andere bril op heerlijk zacht en dromerig. Een effect dat ik ook wel met een preset in Lightroom kan bereiken, maar dan toch half zo cool niet is. Hij zou deze week binnen moeten komen dus ben erg benieuwd! Ga er meteen mee aan de slag als ik ‘m heb.

PS. Ik heb de kit niet bij PhotoJojo besteld, hoewel ze een fijne store met geweldige selectie hebben. Internationale verzendkosten zijn me echter te gortig en even googlen leerde me dat ik de kit ook in onderdelen bij Digital Warehouse kon bestellen. Daar hebben ze ook 3 andere Diana lensen op voorraad (20mm, 55mm, 110mm), mocht je er geen genoeg van kunnen krijgen!

Dagje foto’s schieten in Den Haag

18 juli 2010 // Geen Reacties // Categorie: Journal // Tags: Fotografie

M’n arme camera is een beetje genegeerd geweest de laatste maanden, ik had weinig inspiratie en motivatie. Dat is nog niet echt veranderd, maar afgelopen zaterdag ben ik samen met Sanne en twee van haar vriendinnen (Dagmara en Sophie) naar Den Haag en Scheveningen geweest om wat te fotograferen. Beetje stoeien met de camera zonder een echt doel te hebben, gewoon kijken of je wat moois tegenkomt. ‘Tis zo lang geleden sinds ik dat laatst gedaan heb… Uiteindelijk zijn het niet veel foto’s geworden – leuk experimenteren met een reflectorscherm en springen op het strand schoten we met Dagmara’s superieure Canon 40D – maar voel me er wel lekker bij dat ik weer eens de camera afgestofd heb.

Lambency diffuser

16 november 2009 // 1 Reactie // Categorie: Foto // Tags: Fotografie, Gadgets

Jeuj, nieuwe speeltjes tijd! Om het licht van een flits zachter te maken gebruiken we vaak een omnibounce, een klein stukje plastic dat op de flits schuift. Door de omni wordt het licht uit de flits niet als één harde straal weggezet maar zachtjes over de hele omgeving verspreid. Nu liet Thomas me ooit foto’s zien gemaakt met een Gary Fong Lightsphere, een omnibounce met een aparte bouw: de onderkant is komvormig en veel groter en de bovenkant is niet plat maar hol. Door deze vorm wordt het licht binnen anders weerkaatst en, volgens het verhaal, nog zachter en diffuser verspreid. Nu zijn de echte Lightspheres, net als echte Omnibounces, belachelijk duur. Gelukkig wist Thomas ook een cheap alternatief voor de Lightsphere, de Lambency diffuser van DealExtreme. En die heb ik nu binnen!

Hopen dat dit nieuwe speeltje me binnenkort weer eens motiveert om foto’s te maken, het valt de laatste tijd nogal tegen om daar de goede vibe voor te vinden. Ik kan wel de schuld geven aan druk zijn met werken, maar ook daarvoor was ik al niet bijster productief op fotografie gebied… Toch tijd om daar weer eens serieus time en effort in te steken.

WUS fotowedstrijd

27 augustus 2009 // 1 Reactie // Categorie: Foto // Tags: Design, Fotografie, Horloges

Ik heb teveel horloges. En met m’n één in, één uit beleid moesten sommige het veld ruimen. Nu kun je ze verkopen, maar sommige zijn zo weinig waard dat het niet echt iets oplevert. In plaats daarvan leek het me cool om m’n Alpha Planet Ocean via een fotowedstrijd aan een nieuwe eigenaar te helpen. Het doel van de wedstrijd op WatchUSeek was simpel: leg een goedkoop mechanisch horloge zo kick-ass mogelijk op een actiefoto vast.

Ik verwachte niet zoveel, omdat horloge fans meestal geen fotografen zijn. Maar dat leverde toch nog leuke plaatjes op! De hoogtepunten:

Als een horloge tegen water kan, kan het vast ook wel tegen hete koffie…

Het merk van dit horloge is een Bagelsport. En dat is een bageltoaster. 1 + 1 = …

Een creatieve manier om je horloges opgewonden te houden…

Even op de optimale temperatuur brengen

Maar definitely de winnaar…

Een horloge aan een honkbalknuppel binden en dan net zo vaak ballen slaan tot je er een perfect op de foto krijgt. Kick-ass rating behaald

De Alpha Planet Ocean is dus in een pakketje op weg naar Amerika!

Ettemadis maatshirt: Eindresultaat

30 juni 2009 // 6 Reacties // Categorie: Foto // Tags: Fotografie, Kleding, Mode

Vorige donderdag was het dan eindelijk zover: na twee maanden (lange wachttijd voornamelijk veroorzaakt door mijn eigen laksheid) kon ik mijn maatshirt ophalen in Amersfoort. Over deze laatste sessie valt eigenlijk weinig te vertellen – ik kwam, ik zag en ik betaalde (Veni, Vidi, Visa ). Ik was tevreden, er hoefde niks meer te worden aangepast.

Om jullie een idee te geven heb ik twee spiegelfoto’s gemaakt – niet echt topwerk, maar ze laten prima zien hoe het shirt valt. De foto’s zijn met shirt uit de broek om de lengte te kunnen zien, maar dat hoort normaal natuurlijk niet

Ik heb een maatshirt laten bouwen omdat ik ontevreden was met off-the-rack shirts. Er waren altijd problemen, plekken waar zo’n shirt niet goed zat. De vraag is dan natuurlijk: is alles opgelost nu ik een maatshirt heb?

Oh yeah baby.

Even kort de belangrijkste punten aanstippen:

• Schouders. Stoppen perfect op de schouder, niet een paar centimeter ernaast. Nauwelijks een millimeter ernaast. Zat bij mij op normale shirts redelijk in de buurt, maar nooit zo perfect.
• Armgat. Begint daadwerkelijk onder bij m’n oksel in plaats van halverwege m’n arm – normale shirts, ook slimfit, gaan uit van een veel bredere borstkas.
• Schouderlijn. De lijn waar de voor- en achterkant van het shirt aan elkaar genaaid zijn hoort perfect met de lijn van je schouder mee te lopen, niet af te lopen naar voor of achter. Per persoon is dat verschillend en waarschijnlijk niet te regelen zonder maatwerk.
• Mouwen. Als je een (correct gesneden) jasje draagt hoor je nog een centimeter, misschien twee, van je manchetten te zien. Op normale shirts waren de mouwen zo lang dat je bij mij acht centimeter zag.
• Taille. Het maatshirt is slank genoeg gesneden om flatteus te zijn, maar niet zo extreem dat m’n toch aanwezige bierbuik duidelijk zichtbaar is. Normale shirts lukt het nooit zo’n fit te bereiken.
• Lengte. Shirts van het rek moeten soms echt onmogelijk ver m’n broek in, komen haast lager dan m’n boxers. Deze is volgens de normen wel weer wat kort, maar dat bevalt mij eigenlijk prima!

Zijn er dan nog nadelen? Nou… De fit is flink cut to the bone en dat merk je ook – dit shirt is gemaakt om er goed uit te zien, niet om handarbeid in te verrichten. De bewegingsvrijheid heeft flink moeten inboeten ten opzichte van de overhemden die ik voorheen kocht. Maar ja, die overhemden waren dus ook een beetje zoutzakken… Misschien dat ik in de toekomst ook ‘comfortabele’ shirts wil laten maken, maar ik ben in principe erg tevreden met deze trade-off.

145 euro blijft echt ontzettend prijzig, maar het eindresultaat mag er dan ook zijn. En je kunt je afvragen wat je liever hebt: één perfect passend shirt of drie van 50 euro die waardeloos zitten… Nog erger, vorig jaar heb ik nog zo’n modeshirt – type drieknoops kraag met contrastvoering op boord en manchetten en contraststik bij de knoopsgaten – gekocht voor 120 euro. Dat is al helemaal een misplaatste aankoop als je ziet dat je voor een paar tientjes meer dezelfde opties regelt, maar dan op maat. Aanrader dus!

Voor de fairness moet ik er wel bij zeggen dat dit m’n eerste maatshirt is, ik heb geen ervaring met andere winkels in Nederland die een niet-bespoke maatshirt service bieden. Het zou dus goed mogelijk kunnen zijn dat ik ook al tevreden zou zijn met een maatshirt van een goedkopere toko. Een eerlijke vergelijking zal op zich laten wachten tot ik weer genoeg geld bij elkaar gesprokkeld heb om een shirt bij een concurrent te laten bouwen

Update: Evan had zijn shirt al wat eerder binnen en daar foto’s van gemaakt, daar heb ik meteen maar even één van geleend:

Strobist Boot Camp II – opdracht 1

17 juni 2009 // 2 Reacties // Categorie: Foto // Tags: Fotografie, Strobist

Strobist’s Boot Camp II is begonnen! De eerste opdracht was meteen een gezellige inhaker op de recessie: er moest een portretfoto gemaakt worden van iemand die nu werkloos is en een nette headshot goed kan gebruiken voor z’n CV. Gelukkig zijn Thomas en ik allebei werkloos dus was het voor ons beiden niet zo lastig om een geschikt model te vinden

Thomas wil in de reclame werken en daarom leek het me leuk om een wat creatieve, originele, niet zo standaard headshot te maken. Iets gebaseerd op Jill Greenberg’s setup leek me wel wat. Haar werk resulteert in nogal gestyleerde foto’s die haast getekend lijken – de End Times foto’s van baby’s die huilen omdat Bush opnieuw president werd zijn een goed voorbeeld. Maar volgens een filmpje op Strobist had ik voor zo’n setup minstens zeven studioflitsers nodig…
Ach, hoeveel van die lichten zouden nou echt noodzakelijk zijn, dat kan best prima met vier speedlights, gewoon lekker proberen!

Pffffft.

Drie uur ‘lekker proberen’ later gaf ik het volledig op en koos ik voor een traditionele belichting: twee lichtparaplu’s, één hoog linksvoor en één laag rechtsachter. Niet heel origineel, niet heel creatief, zelfs een beetje standaard.

Maar wel een prima headshot. Opdracht ingekopt! Nu was het Thomas z’n beurt. Hij liet zich inspireren door de posters van de huidige AIDS voorlichtingscampagne:

Een zwart doek hing aan de woonkamermuur en hij gebruikte twee flitsers schuin van achter om het licht op de zijkant van mijn gezicht te krijgen. Eén lichtparaplu van voren zorgde voor genoeg zacht licht om geen vervelende schaduwen te krijgen. Het resultaat kwam toch erg aardig in de buurt van de posters:

Onze eerste opdracht voor Strobist Boot Camp II is dus officieel af, op naar de volgende! Ik ben erg benieuwd of we verder nog kritiek en suggesties krijgen van de andere Strobist deelnemers. Dat is ook deel van de lol – samen leren beter foto’s te schieten.

P.S. ik moet definitely naar de kapper. Zie er op dit moment namelijk echt onacceptabel emoboy uit:

Almanak – Hebzucht making of

15 juni 2009 // 4 Reacties // Categorie: Foto // Tags: Auto's, Enschede, Fotografie, Strobist, Studentikoos

De almanak is klaar en gedrukt en de foto’s die Evan en ik geschoten hebben staan erin! We zijn super tevreden met het eindresultaat en blij dat de erg leuke, maar wel ontzettend vermoeiende fotoshoot die dag alle moeite waard was. Die foto’s, elk een van de zeven zonden, komen nu ook één voor één op m’n fotoblog terecht, maar ik wou deze making of shot toch ook even laten zien:

We zijn hier druk bezig de foto voor Hebzucht te maken. Om Fons en Evy netjes uit te lichten wilden we een lichtparaplu dicht bij hun gezicht houden, maar het statief en de paraplu mochten natuurlijk niet in beeld zijn. Daarom moest ik het volledig uitgeklapte lichtstatief met daaraan een flits en lichtparaplu schuin houden. Boven hun hoofd. En dus ook boven de auto.

En niet zomaar een auto.

Een Aston Martin DBS.

Nieuwprijs: 250.000 dollar.

Dan gaat er toch een stemmetje achterin je hoofd heel snel, heel hard praten… heb ik de paraplu en flits wel goed vastgedraaid? Kan het lichtstatief er tegen als ik ‘m zo schuin houdt? Zijn m’n handen te zweterig aan het worden om grip te houden op het gladde aluminium? Ben ik eigenlijk verzekerd als ik per ongeluk een deuk in deze auto sla?

Gelukkig ging er niks mis en konden we snel door naar de volgende foto die die dag geschoten moest worden. Ter vergelijking, wat er uit de camera kwam:

En wat er na bewerking in de almanak stond:

Static: Pulse timelapse

26 mei 2009 // Geen Reacties // Categorie: Foto, Video // Tags: Fotografie

Nu we toch met timelapse filmpjes bezig zijn… Static: Pulse is een HD timelapse van de skyline en straten van Tokyo door Samuel Cockedey. Absoluut prachtig om te zien! Zijn vorige filmpje, remanence: variance is rustiger en erg fijn om bij weg te dromen…