Style over Substance

Eerste test: Diana Lens

21 juli 2010 // 2 Reacties // Categorie: Foto, Journal // Tags: Fotografie, Gadgets

De bestelde Diana lens is gearriveerd!

Nu moet ik meteen zeggen: ‘adapter’ is een groot woord voor het stukje plastic dat je voor 12,50 krijgt. Aan de ene kant zit de juiste verbinding om op een Canon EF mount te draaien, aan de andere kant de juiste voor de Diana’s F+ mount. Ik had online al gelezen dat het tricky was om de adapter op de camera te zetten, dat was zeker geen grapje. Je moet zo hard draaien dat je denkt dat je de lens eraf breekt. Gelukkig zit er in de lens niet echt iets wat kapot kan.

De lens is, ook zoals verwacht, niet het meest hoogwaardige stuk apparatuur dat ik ooit vastgehouden heb. Niet alleen de lens is plastic, maar ook het omhulsel en de focusring – en zo voelt het ook. De 38mm rating van de Diana gaat overigens uit van een medium formaat camera. Omdat een Canon 350d een veel kleinere sensor heeft wordt een kleiner deel van het beeld gebruikt, de 38mm is daarom vergelijkbaar met een 50mm lens. Er is geen electronica, geen aanpassing mogelijk afgezien van handmatig focussen. Het diafragma is een simpel gat aan de achterkant van de lens en heeft daarom slechts één instelling.

Omdat het diafragma vaststaat wordt er online aangeraden om in Av mode te schieten. Dan wordt de belichting door de sluitertijd bepaalt, die de camera automatisch erbij kiest. Helaas werden alle foto’s die ik in Av nam hopeloos overbelicht, waardoor ik uiteindelijk in Manual mode zelf m’n sluitertijden koos. Eenmaal thuis bedacht ik me pas dat ik in Av natuurlijk de EV compensatie kan gebruiken om de belichting donkerder te maken

Mijn eerste bevindingen:

• Je hebt veel licht nodig om de meest herkenbare effecten te krijgen. Direct zonlicht is eigenlijk wel een pre. Testfoto’s die binnen genomen zijn leveren weinig resultaat op.
• Direct zonlicht laat ook meteen zien hoe beperkt het lichtbereik is – randen van objecten die naast een grote lichtbron als een heldere hemel staan worden onherroepelijk weggeblazen.
• Het zachte gevoel wordt veroorzaakt door een extra lichthalo die om alle objecten heen komt. Het is niet zozeer dat het object niet scherp op de foto wordt gezet, maar het lijkt alsof alle objecten van zichzelf een beetje gloeien.
• Dit zachte maakt het ook lastig om te zien of je foto ‘scherp’ is. Door de zoeker en op het scherm van je camera lijken alle foto’s sowieso bewogen.
• Als je fan bent van lensflare zit je hier goed, draai ook maar een beetje richting de zon en je hebt er al een.

Conclusie so far? Lens van het type niet teveel nadenken maar doen. Al je met pijn en moeite geleerde spiegelreflex gewoontes laten varen, op goed geluk focussen en op gevoel schieten. Niet teveel op je camera kijken of de foto wel gelukt is (dat kun je toch niet zien), dat komt thuis wel. Vreemd maar leuk nieuw speelgoed dus! Ben erg benieuwd hoe het eruit ziet als je hiermee mensen schiet.

Besteld: Dreamy Diana Lens kit

19 juli 2010 // Geen Reacties // Categorie: Foto, Journal // Tags: Fotografie, Gadgets

Al eeuwen op de wishlist, maar nu eindelijk besteld: een compleet waardeloze lens.

Een plastic stuk bagger, onmogelijk goed te focussen en minder scherp dan door een potje vaseline schieten.

En dat allemaal voor maar 45 euro

Ik heb vannacht eindelijk de Dreamy Diana Lens kit besteld. In de 60s was de Diana een supergoedkoop prul dat voor minder dan een dollar vanuit Hong Kong beschikbaar was. Een goedkope body die van ellende uit elkaar viel, een plastic lens waarvoor ‘wazig’ nog een compliment was. Door de inherente onvoorspelbaarheid dus perfect voor lomografie doeleinden. Vanwege de populariteit van de originele Lomo camera’s besloot men de oude Diana camera en lenzen ook te herintroduceren, samen met een adapter om deze lenzen op moderne spiegelreflexen van Canon en Nikon te plaatsen. En here we are…

In de kit zit een Diana 38mm F+ lens en de adapter om deze lens op mijn Canon 350d te zetten. Allereerst moet er meteen bij worden gezegd dat deze lens in combinatie met een moderne dSLR niet de stereotype lomo foto’s maakt die apps als Hipstamatic ons voorspiegelen. Om technische redenen is dat effect erg afhankelijk van het totaalpakket – lens EN camera EN film – en onze dSLR’s zijn eigenlijk gewoon te goed. Zie ook deze post op Flickr voor meer informatie.

Dus met de Diana maak ik straks geen typische lomo shots… Wat blijft er dan over? Nou, zoiets:

Wat we tegenwoordig wazig zouden noemen is met een andere bril op heerlijk zacht en dromerig. Een effect dat ik ook wel met een preset in Lightroom kan bereiken, maar dan toch half zo cool niet is. Hij zou deze week binnen moeten komen dus ben erg benieuwd! Ga er meteen mee aan de slag als ik ‘m heb.

PS. Ik heb de kit niet bij PhotoJojo besteld, hoewel ze een fijne store met geweldige selectie hebben. Internationale verzendkosten zijn me echter te gortig en even googlen leerde me dat ik de kit ook in onderdelen bij Digital Warehouse kon bestellen. Daar hebben ze ook 3 andere Diana lensen op voorraad (20mm, 55mm, 110mm), mocht je er geen genoeg van kunnen krijgen!

MacNetbook Dell Mini 10v

6 december 2009 // Geen Reacties // Categorie: Foto // Tags: Afstuderen, Computers, Design, Gadgets

Werken in m’n eigen kamer is nooit zo’n succes. Als ik niet de 360 aanzet weet ik nog wel een leuke serie om te kijken, of vind ik het nodig om m’n basgitaar te pakken en weer eens keihard lawaai te maken. Van alles, behalve hard aan de slag gaan. Daarom probeer ik zoveel mogelijk buiten de deur te doen – op een fauteuil in de Coffee Company met gratis wifi, bijvoorbeeld. Maar de Jewel laptop uit 2004 die ik gebruik begon zo langzamerhand uit elkaar te vallen. Letterlijk – ik ben her en der al wat stukjes plastic kwijt en sommige kabels kunnen nu probleemloos contact maken met de buitenwereld. Tijd voor vervanging.

Het liefst natuurlijk een Macbook (Pro!) – maar dan moet je minstens 900 euro vrij te besteden hebben. Dat ging geen succes worden. Maar m’n eerste loonstrookje was wel binnen en daar kon een goedkoper alternatief mee geregeld worden: een Dell Mini 10v netbook.

Niet dat ik van plan was om standaard Windows op een Dell te draaien – één van de meest zuigende combinaties mogelijk – maar toevallig kan zo’n Mini 10v met wat aanpassingen gewoon OSX draaien (tegen de wensen van Apple in, overigens)! Voor zo’n 300 euro heb je dan een soort MacNetbook… voor 1/3de van de prijs van een officiële Mac. En als je er toch alleen op gaat internetten en typen hoeft ie ook niet even snel te zijn.

Anderhalve week geleden bestelde ik ‘m op de Dell site, met een grote 6 cell batterij en een witte (toch een beetje Apple style) bovenkant. De specs zijn als netbook natuurlijk niet geweldig – 1.6ghz Atom CPU, 1gb geheugen, 160gb schijf, 1024×600 scherm – maar het pluspunt is dat ie daardoor makkelijk 5 uurtjes op z’n batterij kan draaien. Dat doet geen Macbook hem na Volgens Elger kan elke Macbook dat, ohwell . Vrijdag kwam hij eindelijk en een middagje installeerwerk volgde…

Lief he? Ik gebruikte de Gizmodo guide, waarna ik de nieuwste NetBookInstaller gebruikte om te updaten naar 10.6.2. Apple wou namelijk roet in het eten gooien: de laatste update 10.6.2 controleert of het systeem draait op een Atom CPU. Gelukkig was dit snel opgelost: met een kleine patch doet de processor nu alsof ie een Intel Core Solo is en draait ook Snow Leopard 10.6.2 prima:

Een paar andere laatste probleempjes (geluid deed het eerst niet, na sleep wou hij niet meer opstarten, etc) werden simpel opgelost door het forum op MyDellMini over de 10v even na te zoeken, vooral het samenvattingstopic.

Vanaf deze week ben ik dus 100% Mac gebruiker. Misschien niet helemaal legaal, maar dat kan de pret niet drukken

Lambency diffuser

16 november 2009 // 1 Reactie // Categorie: Foto // Tags: Fotografie, Gadgets

Jeuj, nieuwe speeltjes tijd! Om het licht van een flits zachter te maken gebruiken we vaak een omnibounce, een klein stukje plastic dat op de flits schuift. Door de omni wordt het licht uit de flits niet als één harde straal weggezet maar zachtjes over de hele omgeving verspreid. Nu liet Thomas me ooit foto’s zien gemaakt met een Gary Fong Lightsphere, een omnibounce met een aparte bouw: de onderkant is komvormig en veel groter en de bovenkant is niet plat maar hol. Door deze vorm wordt het licht binnen anders weerkaatst en, volgens het verhaal, nog zachter en diffuser verspreid. Nu zijn de echte Lightspheres, net als echte Omnibounces, belachelijk duur. Gelukkig wist Thomas ook een cheap alternatief voor de Lightsphere, de Lambency diffuser van DealExtreme. En die heb ik nu binnen!

Hopen dat dit nieuwe speeltje me binnenkort weer eens motiveert om foto’s te maken, het valt de laatste tijd nogal tegen om daar de goede vibe voor te vinden. Ik kan wel de schuld geven aan druk zijn met werken, maar ook daarvoor was ik al niet bijster productief op fotografie gebied… Toch tijd om daar weer eens serieus time en effort in te steken.

Muziek luisteren – draaitafel

21 oktober 2009 // 1 Reactie // Categorie: Foto // Tags: Gadgets, Muziek

Vroeger hadden m’n ouders een flinke audio-installatie in de woonkamer staan. B&W DM7 speakers, een Wega all-in-one audio oplossing zo groot als een tafel. Ik vond het van kleins af aan al leuk om aan dingen met knopjes te zitten en dit apparaat had veel knopjes. En als je de goede indrukte en er voorzichtig een LP op legde kwam er muziek uit! Hoe vet! Zo groeide ik dus op met platen van the Beatles, Elvis Presley, Beach Boys, en nog veel meer muziek uit de jeugd van m’n ouders.

Nu is het tegenwoordig weer cool om vinyl te draaien en ik vroeg me al een tijdje af of het iets voor mij zou zijn. Vroeger had ik een flinke CD collectie waar ik trots op was, maar naarmate ik alles omzette naar MP3 werden ze niet meer gebruikt en zaten die CD’s me eigenlijk alleen maar in de weg. Ze gingen allemaal de deur uit, maar al snel miste ik toch die muur aan albums. De muziek die je luisterde was een teken van je identiteit toen ik opgroeide, en ik miste al die hoesjes die dat lieten zien aan bezoekers… Zou vinyl de oplossing zijn? Een collectie MP3′s voor het normale luisteren, en dan de vinyl albums kopen van de bands die ik echt heel goed vind. Ik geloof niet automatisch in het ‘warme, meer dynamische geluid’ wat zogenaamd bij vinyl hoort, maar als dat er ook nog eens in blijkt te zitten hoor je mij natuurlijk niet klagen. En aangezien m’n ouders toch nooit meer naar hun platen luisteren kan ik die collectie sowieso leegroven Ik ging op zoek naar een goedkope draaitafel om het eens uit te proberen!

Nieuwe draaitafels worden meestal gemaakt voor DJ’s om mee te mixen en door de audiofielen sterk op neergekeken, terwijl de draaitafels met acceptabel geluid volgens hun pas rond de 300 euro beginnen. Voor veel minder geld kun je, zeggen zij, een betere tafel kopen als je kijkt naar vintage modellen van de dure oude merken. Nu vertoon ik met vlagen ook vervelende audiofiele trekjes dus dat leek me een interessante oplossing. Uiteindelijk vond ik op marktplaats voor 77 euro een aangepaste Thorens TD-166 met een Linn K5 element, toen ter tijd een degelijk maar niet heel speciale draaitafel. Interessant was echter dat de aanpassingen door Audio Design (high-end hifi shop in Utrecht) zijn gedaan in de jaren ’90.

Zondag heb ik ‘m opgehaald en vandaag kon ik, in verband met werk, pas naar een platenzaak (Da Capo in Utrecht) toe om wat vinyl te kopen. Ik heb nu twee oude Greatest Hits LP’s, één van de Beach Boys en één van de Supremes, voor 2,50 per stuk meegenomen en een nieuwe LP van het eerste album van de Arctic Monkeys. Die ken ik echt volledig uit m’n hoofd en zou een goede kwaliteitsvergelijking zijn.

Ik gooide eerst de Beach Boys LP erop en het gekraak van deze gehavende plaat was me eigenlijk net te veel, maar het bracht wel meteen de gevoelens van vroeger naar boven toen ik zo’n zelfde LP als 7 jarig jochie beluisterde. Toen de Supremes erop – een veel schonere en recentere plaat, met een minimum aan snaps en pops. Het klonk over de harman/kardon en de B&W DM220s eigenlijk nauwelijks anders dan de geremasterde Supremes greatest hits CD die ik als MP3 heb. Nice!

En toen natuurlijk de test met het Arctic Monkeys album. Een gloednieuwe plaat zonder krasjes of andere defecten, over een 30 jaar oude draaitafel waarvan ik niks weet over de componenten of afstellingen. Tot m’n verbazing klonk het geweldig! Ik zal niet gaan lopen doen alsof de LP nou magisch warmer, dynamischer of beter klonk dan de MP3s die ik normaal luister – maar het deed sowieso er niet voor onder.

M’n eerste vinyl ervaring is dus een succes! Tijd om op internet eens op zoek te gaan naar goede handleidingen om ‘m af te stellen en dan eens een wishlist maken van albums die ik als LP wil hebben…

Conditieverbetering poging – Start2Run

7 augustus 2009 // 1 Reactie // Categorie: Journal // Tags: Afvallen, Gadgets

Het is weer eens zo ver, ik ga een poging doen om m’n conditie wat op te krikken. Vorige week bij mijn ouders m’n oude Nike+ kit voor m’n iPod Nano opgehaald, de hele Start2Run podcast met Evy Gruyaert erop gezet – aangeraden door iedereen die ook geen conditie heeft – en gisteren langs de Run2Day gegaan voor hardloopschoentjes. Ik heb platvoeten en dat zorgde de vorige keer voor een nogal abrupt einde aan het hardlopen toen m’n knieën er geen zin meer in hadden. Deze keer leek het me goed om eerst even advies in te winnen en correcte schoenen te kopen. Vanwege de goede ervaringen van Sanne ging ik naar de Run2Day, waar ze met behulp van videocamera’s je renbeweging analyseren en daar je schoenkeuze op aanpassen.

Dat was eigenlijk wel een beetje een deceptie, want de ‘cameras’ waren een stel webcam niveau handycams en de analyse ging niet veel verder dan ‘je enkel draait hier naar binnen, dat komt inderdaad omdat je platvoeten hebt, dan moeten we een stevigere schoen voor je regelen’. Wel zei ze dat de zachte Nike schoenen die ik hiervoor gebruikt had inderdaad ongeschikt waren voor mijn voeten – leuk om dat bevestigd te horen. Uiteindelijk kreeg ik de keuze uit een stel Sauconys, Asics en Mizunos die geschikt zouden zijn. De Mizunos voelden heerlijk comfortabel zacht, maar ik had het idee dat ze m’n voet nog steeds te weinig ondersteunden – ze waren net zo lekker als de Nike’s. De Asics waren ontzettend raar – alsof ze voor een volledig andere vorm voet waren gemaakt, met veel ruimte over bij het ene eind van m’n voet en veels te weinig aan het andere. Dus dan blijft er ééntje over…

Het zijn Saucony Progrid Ride 2 in een afschuwelijk zilver/goud kleurenschema geworden. Ik neig er haast naar een neppe goud/stalen kamper Rolex te kopen om ermee te matchen:

Bling, baby, bling. Helaas hadden ze geen ander kleurtje voor me. Vanavond als de temperatuur wat gedaald is maar eens een sportbroek en een shirtje aantrekken, de iPod opzetten en een rondje door Lombok rennen!

Bergeon 6111-style springbar tool

6 augustus 2009 // 5 Reacties // Categorie: Journal // Tags: Gadgets, Horloges

Horlogebandjes zitten met springbars vast aan een horloge. Zo’n springbar is een metalen staafje met verende uiteindes die in gaatjes in de horlogekast klikken. Een springbar tool is een metalen vork die een uiteinde van zo’n springbar kan vastpakken en terug kan trekken, waardoor hij los komt van de horlogekast. Op dezelfde manier kan zo’n springbar, met een nieuw bandje, ook weer teruggezet worden.

Ik had al een willekeurige springbar tool ooit voor een tientje plus verzendkosten online gekocht. Deed z’n ding, maar niet heel ergonomisch en je had het gevaar dat de springbar los kon schieten en een kras op je horloge kon veroorzaken. Als ik een beetje onderzoek had gedaan had ik echter geweten dat de beste springbar tool de Bergeon 6111 is – en dat de Chinezen daar natuurlijk ook kopieën van gemaakt hebben.

De Bergeon 6111 heeft een koevoet uiteinde dat het veel makkelijker maakt om kracht te zetten en de springbar niet los te laten schieten. Een normale springbar tool heeft alleen het vork uiteinde dat de 6111 aan de andere kant heeft zitten.

Een Bergeon 6111 kost 32 dollar; niet heel duur maar nog steeds best veel geld voor een stukje metaal en dan moet het nog hier naar toe gestuurd worden. De Chinese kopie? Tien dollar. Inclusief verzendkosten.

Heb ‘m vandaag binnen gehad en meteen op wat horloges uitgeprobeerd, ‘t is echt verbazend hoeveel beter deze 6111 kloon is dan m’n oude (duurdere!) springbar tool. Aanrader dus, ook als je slechts sporadisch een horlogebandje wisselt. Voor het geld hoef je het sowieso niet te laten. Acetimer op eBay verkoopt ze.

O-Flash ringflits

24 mei 2009 // Geen Reacties // Categorie: Foto // Tags: Fotografie, Gadgets, Mode

Een ringflits is een flitser die niet bovenop je camera zit, maar rond de hele lens. Dit zorgt voor een heel egaal licht met een hele zachte overgang naar schaduw aan de zijkanten van een object. Die look is heel populair bij modefotografie, vooral in de late jaren ’90 met iets te anorexische modellen, en is daarom heel gewild onder amateurfotografen.

Alienbees ringflits

Deze ringflitsen zijn alleen haast onbetaalbaar als arme student, een beetje studio ringflits kost al snel zo’n 1000 euro en is dan nog niet al te best. Een hoop mensen op internet zijn zelf gaan proberen een ringflits te doe-het-zelfen. De resultaten daarvan zijn aardig, maar de constructies zijn meestal erg fragiel. Twee bedrijven, Rayflash en Orbis, hebben een oplossing: een ringflits die werkt door het licht uit een normale hotshoe flits via glasvezels en prisma’s te weerkaatsen – de enthousiaste amateurfotograaf heeft toch al een hotshoe flits. Maar ze kosten nog steeds een paar honderd euro voor wat in principe een stuk plastic en wat spiegeltjes is. Gelukkig is de Chinese industrie ook druk bezig op fotografiegear gebied en bestaat er een goedkoop alternatief: de O-Flash.

O-Flash ringflits

Voor ongeveer 50 euro inc verzendkosten krijg je een Rayflash achtige constructie die op je flits en camera past. Er zijn meerdere modellen die eigenlijk alleen verschillen in afmeting – de afstand tussen flits en lens moet precies overeenkomen met de lengte van de O-Flash. Natuurlijk is zo’n spiegelconstructie nooit even sterk als een echte ringflits die voor dat doel gebouwd is, maar ik hoop dat er met een wat hogere ISO en wat gespeel met de flitssterkte wel wat mooie foto’s uit kunnen komen. Flickr gebruiker NellyPro heeft de O-Flash en de Rayflash al met elkaar vergeleken:

De O-Flash is volgens hem minder goed dan de Rayflash uitvoering, vooral doordat hij minder lichtsterk is en omdat de ring niet overal evenveel licht oplevert waardoor schaduwen toch sterker zullen zijn aan één kant van het model. Maar hij kost ook slechts 1/6de van de Rayflash (en al helemaal een fractie van een echte ringflits)… Dat spreekt erg voor de prijs/kwaliteit verhouding. Ik heb ‘m besteld en zal eens een aardige testshoot houden als ie binnen is!

Ticino Big Pilot horloge

6 mei 2009 // 15 Reacties // Categorie: Foto // Tags: Design, Fotografie, Gadgets, Horloges, Mode

Noem het een uit de hand gelopen hobby, of noem het een… nou ja, dat eigenlijk wel. Maar goed, ik heb er dus weer een horloge bij!

M’n nieuwe speeltje: de Ticino Big Pilot

Eigenlijk had ik deze blogpost al een paar dagen af, maar nu wil het toeval dat deze Ticino Big Pilot een homage is aan een model dat B-uhr wordt genoemd. In de tweede wereldoorlog vlogen de Luftwaffe piloten met deze horloges, B-uhr staat voor Beobachtungs-uhr: observatie horloge. Ze werden gebruikt om te navigeren en moesten daarom simpel afleesbaar en zeer nauwkeurig zijn, maar ook tegen de klappen van een luchtgevecht kunnen. Nu heb ik zo m’n tactloze momenten, maar om een homage aan een Duits oorlogshorloge op 4 of 5 mei te posten gaat mij toch ook net te ver

Origineel WO2 B-uhr horloge van IWC

De B-uhrs hebben een simpel, maar daardoor heel elegant ontwerp met een zeer interessante historie. Alleen zijn die originele B-uhr’s tegenwoordig niet alleen onbetaalbaar, maar kunnen ze ook niet normaal om de pols: ze waren 55mm breed en werden over de mouw van een flightsuit gedragen.

Nieuwe 55mm B-uhr van Laco zoals piloten hem droegen

Nieuwe 55mm B-uhr van Laco op een normale pols

Maar verschillende bedrijven, waaronder een aantal van de originele fabrieken, maken tegenwoordig kleinere versies van de B-uhr’s. De Airman Original van originele fabrikant Stowa is mijn favoriet, maar deze is nog wat hoog gegrepen voor een student met een prijs die begint bij 990 euro (overigens hebben ze ook een versie die ‘slechts’ 590 euro kost. Die staat hoog op de lijst als afstudeercadeau voor mezelf).

Stowa Airman Original

Gelukkig zijn er ook goedkope opties en qua prijs/kwaliteit springt de Ticino meteen in het oog. Voor net geen 100 euro wel de B-uhr look, inclusief steriele wijzerplaat en blauwe wijzers, maar dan draaiend op een (overigens zeer betrouwbaar) Japans mechanisch uurwerk in plaats van authentiek Zwitsers. Geen krasbestendig saffierglas of andere luxe, maar dat kan ook haast niet voor die prijs. Het enige echte nadeel: de kast is 47mm breed, wat hem eigenlijk alleen geschikt maakt voor vrij grote jongens. En met mijn 15 cm pols omtrek ben ik er daar niet een van…

De Ticino weer, in zwart/wit om te verbloemen dat deze shot niet zo goed was

Toch kon ik het niet laten en bestelde ik de Ticino met korting via WatchUSeek. Toen hij eenmaal binnen kwam bleek ik toch gelijk te hebben: 47mm is eigenlijk te groot voor mijn pols. Gelukkig is de trend om steeds grotere horloges te dragen nog niet afgenomen (hoewel de verwachting is dat de recessie het conspicuous consumption patroon de komende tijd nog flink zal verbreken) en kan ik er nog net in casual gebruik mee wegkomen. Het bandje wat erbij zat was – zoals altijd bij goedkope horloges – waardeloos, dus werd een nieuw flieger-stijl bandje van Steinhart besteld. Die komt hopelijk een van de komende dagen aan, dan komt er uiteraard weer een volledige fotosessie.