Style over Substance

Ettemadis maatshirt: Eindresultaat

30 juni 2009 // 6 Reacties // Categorie: Foto // Tags: Fotografie, Kleding, Mode

Vorige donderdag was het dan eindelijk zover: na twee maanden (lange wachttijd voornamelijk veroorzaakt door mijn eigen laksheid) kon ik mijn maatshirt ophalen in Amersfoort. Over deze laatste sessie valt eigenlijk weinig te vertellen – ik kwam, ik zag en ik betaalde (Veni, Vidi, Visa ). Ik was tevreden, er hoefde niks meer te worden aangepast.

Om jullie een idee te geven heb ik twee spiegelfoto’s gemaakt – niet echt topwerk, maar ze laten prima zien hoe het shirt valt. De foto’s zijn met shirt uit de broek om de lengte te kunnen zien, maar dat hoort normaal natuurlijk niet

Ik heb een maatshirt laten bouwen omdat ik ontevreden was met off-the-rack shirts. Er waren altijd problemen, plekken waar zo’n shirt niet goed zat. De vraag is dan natuurlijk: is alles opgelost nu ik een maatshirt heb?

Oh yeah baby.

Even kort de belangrijkste punten aanstippen:

• Schouders. Stoppen perfect op de schouder, niet een paar centimeter ernaast. Nauwelijks een millimeter ernaast. Zat bij mij op normale shirts redelijk in de buurt, maar nooit zo perfect.
• Armgat. Begint daadwerkelijk onder bij m’n oksel in plaats van halverwege m’n arm – normale shirts, ook slimfit, gaan uit van een veel bredere borstkas.
• Schouderlijn. De lijn waar de voor- en achterkant van het shirt aan elkaar genaaid zijn hoort perfect met de lijn van je schouder mee te lopen, niet af te lopen naar voor of achter. Per persoon is dat verschillend en waarschijnlijk niet te regelen zonder maatwerk.
• Mouwen. Als je een (correct gesneden) jasje draagt hoor je nog een centimeter, misschien twee, van je manchetten te zien. Op normale shirts waren de mouwen zo lang dat je bij mij acht centimeter zag.
• Taille. Het maatshirt is slank genoeg gesneden om flatteus te zijn, maar niet zo extreem dat m’n toch aanwezige bierbuik duidelijk zichtbaar is. Normale shirts lukt het nooit zo’n fit te bereiken.
• Lengte. Shirts van het rek moeten soms echt onmogelijk ver m’n broek in, komen haast lager dan m’n boxers. Deze is volgens de normen wel weer wat kort, maar dat bevalt mij eigenlijk prima!

Zijn er dan nog nadelen? Nou… De fit is flink cut to the bone en dat merk je ook – dit shirt is gemaakt om er goed uit te zien, niet om handarbeid in te verrichten. De bewegingsvrijheid heeft flink moeten inboeten ten opzichte van de overhemden die ik voorheen kocht. Maar ja, die overhemden waren dus ook een beetje zoutzakken… Misschien dat ik in de toekomst ook ‘comfortabele’ shirts wil laten maken, maar ik ben in principe erg tevreden met deze trade-off.

145 euro blijft echt ontzettend prijzig, maar het eindresultaat mag er dan ook zijn. En je kunt je afvragen wat je liever hebt: één perfect passend shirt of drie van 50 euro die waardeloos zitten… Nog erger, vorig jaar heb ik nog zo’n modeshirt – type drieknoops kraag met contrastvoering op boord en manchetten en contraststik bij de knoopsgaten – gekocht voor 120 euro. Dat is al helemaal een misplaatste aankoop als je ziet dat je voor een paar tientjes meer dezelfde opties regelt, maar dan op maat. Aanrader dus!

Voor de fairness moet ik er wel bij zeggen dat dit m’n eerste maatshirt is, ik heb geen ervaring met andere winkels in Nederland die een niet-bespoke maatshirt service bieden. Het zou dus goed mogelijk kunnen zijn dat ik ook al tevreden zou zijn met een maatshirt van een goedkopere toko. Een eerlijke vergelijking zal op zich laten wachten tot ik weer genoeg geld bij elkaar gesprokkeld heb om een shirt bij een concurrent te laten bouwen

Update: Evan had zijn shirt al wat eerder binnen en daar foto’s van gemaakt, daar heb ik meteen maar even één van geleend:

Maatshirt bij Ettemadis: Tussenpas

29 mei 2009 // 4 Reacties // Categorie: Foto // Tags: Kleding, Mode

Eindelijk was het zover: na één afspraak waar ik afhaakte wegens extreme brakheid na ESK Stef, één keer random langskomen in de hoop dat m’n shirt er toevallig lag en één afspraak waarbij de NS dwars lag door de verbinding tussen Utrecht en Amersfoort optioneel te maken… had ik vandaag eindelijk de tussenpas van m’n maatshirt bij Ettemadis (Evan was na Stef minder brak en had daarom drie weken geleden zijn tussenpas al gehad).

Een tussenpas is niet een verplichte stap in het proces maar wel een aanrader: de maten die tijdens de eerste afspraak zijn opgenomen zijn theoretisch correct, maar kunnen op het oog toch anders uitvallen. Tijdens de tussenpas wordt een ruwe vorm van het shirt – bestaand uit enkel voorkant, achterkant en één mouw – gepast om te zien of er voor het lichaam verder nog aanpassingen nodig zijn.

De heer Etemadi liet me mijn shirt zien, op dat moment eigenlijk nog nauwelijks als een overhemd te herkennen, en ik was meteen tevreden over mijn stofkeuze. Het is lastig om je in te beelden hoe een shirt eruit gaat zien van een stofje uit een stalenboek, maar het lichtblauwe visgraatje was geweldig. Het mocht dan ook de goedkeuring dragen van mevrouw Etemadi, die op dat moment ook in de winkel hielp.

Ik trok m’n polo uit en deed voorzichtig het ruwe shirt aan, Mehdi spelde het met beleid dicht…

Wow.

Voor m’n gevoel zat zelfs deze ruwe versie sowieso al 10x beter dan elk compleet overhemd wat ik ooit aangetrokken heb. Het was geweldig getailleerd, klopte rond de borst, schouders volgden de natuurlijke lijn van mijn lichaam, mouwgat zat bij m’n oksel in plaats van halverwege m’n arm, alle plekken waar het meestal mis gaat waren nu prima… Ik had wel eens eerder gelezen dat het een slecht idee is om als student maatshirts te laten maken, want daarna wil je nooit meer van het rek kopen. Ik heb nog niet eens een volledig shirt aangehad en ik snap het al.

(oef, ik ben niet echt een geschikt kledingmodel… Er is een reden waarom ik normaal achter de camera sta…)

Ik vond het nu misschien al prima, maar Mehdi Etemadi was nog geenszins tevreden. Het shirt was nog te breed bij m’n schouders (echt waar?), moest nog getailleerder zijn (oef), de mouwen en het mouwgat waren nog te wijd… met spelden en krijt werden zijn aanpassingen doorgevoerd. Nadat hij zich er van verzekerd had dat ik ook tevreden was – niet zo heel moeilijk, beginner op dit gebied als ik ben – ontdeed hij het shirt van de spelden en mocht ik het uittrekken.

IJverig werd het shirt op de werkbank gelegd en begon hij met een oranje krijt de aangestipte plekken verder uit te werken. Streepjes die aangaven waar een speld had gezeten werden volledige lijnen, een preview van de uiteindelijke vorm die het shirt zou gaan krijgen.

Nadat alle aanpassingen waren doorgevoerd werd de meetlint erbij gepakt en werden de nieuwe maten van het shirt opgenomen. De resultaten werden direct bijgeschreven op mijn overzicht en zullen uiteindelijk in mijn persoonlijke patroon verwerkt worden, in de toekomst kan een nieuw shirt dan al bij de tussenpas haast perfect zitten.

In totaal was ik met een half uurtje klaar. Zaterdag 6 juni staat de afspraak om het afgemaakte shirt te zien, ik kan niet wachten!

Nieuwe aanwinsten april 2009

20 april 2009 // 3 Reacties // Categorie: Foto // Tags: Fotografie, Gadgets, Kleding, Mode

En natuurlijk wil ik dolgraag weer delen waar ik deze maand mijn geld aan verspild heb. M’n nieuwe speeltjes voor april:

M’n Troika Eiszeit is binnen! Helaas is het kleurtje toch meer turqouise (zeg maar, Quenouille blauw) dan ik had gehoopt, waardoor ik er enigszins over nadenk toch de Laguna te kopen. Maar over de kwaliteit valt niet te klagen. Prima nieuwe portemonnee.

Het is wel heel duidelijk dat er echt maar 2 pasjes per vakje passen (en nu hij nog nieuw is toch best een klus om ze er weer uit te krijgen). De visitekaartjes houder op de voorkant kan ook een pasje bevatten, maar pas wel op dat de kleur van je pasje een beetje goed match met de kleur van de creditcardhouder. De gele NS voordeelurenkaart was namelijk niet een heel fraai gezicht op deze plek, het blauwgroene van een ABN bankpas doet het al een stuk beter.

Daarnaast heb ik de op Stijlforum al veel geziene witte H&M skinny broek gekocht. Er staat Model: Very Slim op het etiket en daar is geen woord van gelogen. Het eerste exemplaar dat ik probeerde kreeg ik niet eens langs m’n dijbeen omhoog. Maatje 30 bleek als gegoten te zitten, hoewel ik dan een centimeter of 5 broekspijp teveel heb – even korter laten maken. Een poging om (na een dagje Amsterdam, dus al wat gekreukt) een foto van deze broek te nemen via de spiegel werd helaas niet beter dan dit:

Last but not least: vorige week ontving ik de Sigma EF-500 DG Super flits, mijn tweede flits voor Strobist fotografie. Qua sterkte vergelijkbaar met de officiële Canon 5xx serie flitsen, maar voor een fractie van de prijs – vooral zo tweedehands. Op Strobist had ik al gelezen dat het lastig was om deze te gebruiken met flash triggers vanwege een speciale stand waar de flits op moest worden ingesteld, maar dit exemplaar heeft daar blijkbaar geen last van. Gewoon op M stand zetten, in de CTR-301s pluggen en knallen maar.

Maatshirt aangemeten bij Ettemadis

19 april 2009 // 11 Reacties // Categorie: Foto, Journal // Tags: Kleding, Mode

Overhemden uit de winkel zijn voor mijn lichaam nooit echt een succes. Met boordmaat 38 zijn mijn manchetten te lang, ligt de aanzet van de mouw ergens halverwege mijn bovenarm en kan ik met gemak nog een kilo of 30 aankomen voor ik niet meer in het shirt zwem. Slim-fit overhemden lossen dit deels op, maar nog steeds moet ik met deze shirts naar de kleermaker om ze in te laten nemen en verkorten. De ironie wil dat een goed slim-fit overhemd van het rek plus de kosten voor het vermaken samen redelijk dicht in de buurt van een goedkoop maatshirt komen. Toen Evan mailde dat hij naar een kleermaker in Amersfoort wou gaan voor maatshirts koste het dus weinig moeite om mij ook over te halen.

De gemiddelde Suit Supply-achtige toko in Nederland neemt alleen je maten op en stuurt ze door naar China, waar een standaardpatroon lichtjes voor jou wordt aangepast. Het resultaat komt 2 maanden later teruggevlogen, waarna de kleermakers van de toko de laatste aanpassingen uitvoeren. Daar is in principe niks mis mee, want draagt nog steeds veel beter dan een shirt van het rek, maar op Stijlforum las Evan dat Ettemadis voor een vergelijkbare prijs maatshirts aanbiedt die bespoke zijn – de volgende stap na ’simpel’ maatwerk. In plaats van een standaardpatroon te gebruiken meet de kleermaker zelf de klant op en schetst vervolgens een persoonlijk patroon dat specifiek voor hem gemaakt is. Daarnaast kan een shirt van Ettemadis binnen 3 weken klaar zijn omdat hij ze zelf in hun eigen atelier maakt. Een prima verkoopverhaal, tijd om het van dichtbij te zien!

Met het oog op een bezoek aan de nieuwe Drie Gezusters in Enschede op donderdagavond leek het ons een goed idee om de trip naar Amersfoort tot zaterdag uit te stellen. Dat was maar goed ook, want de winkel blijkt enkel op koopavond en zaterdag open te zijn zonder afspraak. Helaas hadden we niet voorzien dat we donderdag direct na de Drie in Asterion zouden naborrelen, waarna ook vrijdag weer maximaal genoten werd van het studentenleven. Er stonden dus alsnog twee brakke apen op zaterdagmiddag voor de deur van de uit Iran afkomstige kleermaker Mehdi Etemadi.

De winkel is lastig te vinden als je niet weet dat hij bestaat, verborgen in een onopvallende winkelpassage aan de Utrechtsestraat in Amersfoort. Enkel een klein uithangbord onthult dat een shirtmaker in de passage gevestigd is, de tekst op het sandwichbord eronder doet zelfs eerder denken aan een dorpskleermaker die de gesprongen ritsen van iets te voluptueuze huisvrouwen repareert. Gelukkig blijkt in de passage een utilitair ingerichte winkel te zitten, waar een muur vol overhemden overduidelijk maakt wat hier precies gebeurt. We werden gastvrij onthaald door de kleermaker zelf en zijn twee zoons, Arjan en Amir. Zij tweeën hielpen ons met de keuzes en opties voor onze shirts, terwijl de oude heer zelf rustig verder werkte op de naaimachine voorin de ruimte. Door de week zat hij niet hier, vertelden zijn zonen ons, maar in hun atelier waar het merendeel van het werk verricht wordt.

Nadat we plaatsnamen op de stoelen werden de boeken voor ons opengeslagen en begon één van de mooiste luxeproblemen: er was teveel keuze. Tientallen stalenboeken van verschillende stoffenhuizen lagen naar ons te lonken en honderden stoffen hadden we, zelfs op het laagste prijsniveau, tot onze beschikking. Na enige flinke deliberatie koos Evan voor een lichtroze visgraatje van Cotonificio Albini (op de foto hierboven te zien), ik verkoos een lichtblauw visgraatje van Thomas Mason. Amir bleef ons hierbij helpen en adviseren en liet verschillende prachtige stoffen, ook uit de hogere prijsklassen, zien.

Nu een keuze qua stof was gemaakt was het tijd om onze maten te laten opmeten. Voor mij een volledig nieuwe ervaring; Evan had al eerder een Borelli shirt laten opmeten. Met vaste hand werd het meetlint door de oude kleermaker om onze lichamen geklemd en verschillende getallen luid en duidelijk geconstateerd zodat Amir ze zorgvuldig op kon schrijven. Aangekomen bij buik en arm bedacht ik me dat ik misschien maar weer wat extra moest gaan sporten want het waren geen fraaie getallen… hmmm… maar wat als ik dan niet meer in m’n maatshirt pas? Ai, dilemma

Nu stofkeuze en onze maten waren vastgesteld was het tijd voor de opties. Boord, manchetten, knoopjes, bij bespoke kun je in principe alles laten maken zoals het jou uitkomt. Evan en ik hielden het hier toch nog vrij rustig en gingen voor de standaard mogelijkheden. Evan wou Napolitaanse manchetten en een hoge full-cutaway boord met handwerk, zelf koos ik voor Franse ronde manchetten en een witte twee-knoops half-cutaway contrastboord – beide shirts uiteraard voorzien van dikke parelmoer knopen. Handwerk is een leuke toevoeging waarbij de verschillende delen zoals mouwen en schouders niet met een naaimachine maar met de hand aan elkaar worden genaaid. Dit zorgt voor een fraaie en vooral opvallende afwerking die vaak als teken van kwaliteit wordt gezien. Omdat het mij voornamelijk erom ging eindelijk eens een shirt te kopen met goede pasvorm lagen mijn prioriteiten nu even anders en vond ik de extra 85 euro nog niet de moeite waard. Als het eindproduct bevalt is dat zeker een mooie toevoeging voor de volgende aankoop.

Na vooruitbetaling van de halve factuur (in mijn geval dus de helft van 145 euro) was het een done deal en zijn onze shirts officieel besteld. Over een week of twee worden we gebeld voor een tussenpas om de ruwe vorm van het overhemd te zien; aanpassingen kunnen dan nog doorgevoerd worden tot we helemaal tevreden zijn. Ook dit bevalt mij ten zeerste, aangezien ik gehoord heb dat dit niet veel voorkomt bij andere shirtmakers – hun producten komt in principe volledig afgemaakt uit China (of waar dan ook) aan.

Evan nam meteen de trein terug naar Enschede, ik dacht nog even te gaan shoppen in Amersfoort. Helaas was mijn nog steeds brakke hoofd niet in staat om de lokale bevolking, die vanwege de combinatie mooi weer en smartlappenfestival (!!!) in grote getale aanwezig was, te trotseren. Na een half uur kwam ik terug bij Ettemadis en vroeg ik of ik even kon bijkomen door wat extra sfeerfoto’s voor deze post te schieten. Gelukkig vonden ze het niet erg om een brakke student met een fotocamera een uurtje extra in de winkel te tolereren en kreeg ik zelfs een kijkje achter de schermen bij een spoedklus: een klant had voor zijn bruiloft over twee dagen nog een shirt nodig Een uitstapje naar het atelier voor achtergrondfoto’s was helaas niet meer mogelijk, geen van de drie heren ging daar vandaag nog naar toe.

Al met al dus een mooie show. Volgende keer ben ik er wel echt nuchter en neem ik de rest van m’n fotogear mee om foto’s van wat hogere kwaliteit te schieten. En om m’n shirt te passen, natuurlijk

Update: Verslag van de tussenpas.

Troika Eiszeit creditcardhouder en geldclip

12 april 2009 // 15 Reacties // Categorie: Foto // Tags: Design, Kleding

Ik draag al een jaar of drie geen normale portemonnee meer, omdat ik de slechte gewoonte heb die maximaal te gebruiken. En met maximaal bedoel ik gevuld tot het punt van ontploffen: alles van oude bioscoopkaartjes, tientallen euro’s aan muntgeld en willekeurige bonnetjes tot elke kortingskaart ooit bedacht. Rondlopen met zo’n gezwel in je broek is verre van charmant. In plaats daarvan kocht ik de dunste creditcardhouder die ik kon vinden (een modelletje van Claudio Ferrici) en overleef ik sindsdien op een vijftal pasjes en briefgeld. Muntgeld wordt los in de achterzak gestoken en zo snel mogelijk uitgegeven of gewisseld.

Helaas is die creditcardhouder nu aan het doorscheuren en moest er snel en goedkoop een vervanger komen. Op Stijlforum werd de Troika creditcardetui met geldclip van creditcardhouder.nl al eerder getipt als betaalbare mogelijkheid en toen ik tijdens de Almanak fotoshoot de Troika van Evan zag was ik om. Hopelijk ontvang ik deze week dus dit model Troika in de kleur Eiszeit:

Zomerhorloge 2009

8 april 2009 // 2 Reacties // Categorie: Foto // Tags: Design, Gadgets, Horloges, Kleding, Mode

Ik maak er geen geheim van dat bijna al mijn horloges sterk lijken op de modellen van onbetaalbare merken waar ik alleen van kan dromen. Maar ik heb mezelf altijd voorgehouden dat ik niet zo’n loser ben die met een nep Rolex stoer loopt te doen in de kroeg. Ik draag een horloge omdat ik het model mooi vindt en het goed bij m’n outfit past, niet omdat ik het merkje zo groot mogelijk in iemand z’n gezicht wil duwen. Ik wil dus geen replica – een horloge dat ook het merk kopieert.

Nu heb ik al eerder over de Chanel J12 geschreven, een keramisch wit horloge dat een prima zomerhorloge zou kunnen zijn a’la deze foto van Kanye West. Onbetaalbaar natuurlijk. Op eBay ontdekte ik een merkloze kopie van dit horloge:

Prima optie om de zomer mee door te komen, dus gekocht. Maar wat kreeg ik vandaag in de post?

Hmmm. Daar staat toch heel duidelijk Chanel J12 dat was niet de bedoeling. Het blijkt een standaard replica dus. Terugsturen ging me weer geld kosten, als ik ‘m hield kreeg ik een gedeeltelijke refund van de verkoper… tjah. Ik zal me deze zomer even over m’n ‘ethische’ bezwaren heen zetten en rondlopen met een nepper.

Extra ironie waarde: gisteren ontdekte ik dat Kanye West op z’n eigen site een horloge showt met precies de look waar ik eigenlijk naar op zoek was, de Nixon Time Teller White:

Wel een quartz in plaats van mechanisch, maar voor slechts $55… Zucht…

Skull & Crossbones manchetknopen

12 maart 2009 // 2 Reacties // Categorie: Foto // Tags: Design, Gadgets, Kleding, Mode, Studentikoos

Weet je nog dat ik een maand of 2 geleden een gesp voor één van m’n Marina Militare horloges had gekocht met zo’n logotje erop?

Daar heb ik nu bijpassende zilveren manchetknopen voor

En die staan me zo:

Meer foto’s in deze set. Wil je zien wat voor detail ik kan schieten met m’n nieuwe fotogear? Bekijk dan deze niet verkleinde foto, waarop je elk krasje en putje in het zilver kunt zien – terwijl het voor het blote oog gewoon vlak lijkt.

Schoenen poetsen

24 januari 2009 // 1 Reactie // Categorie: Foto // Tags: Kleding

Je leest in lifestyle bladen altijd dat een goed paar schoenen je hele leven meegaat, zolang je ze goed onderhoudt. Nu poets ik m’n schoenen wel eens, maar dat betekent zoveel als een kleurloze crème kopen bij de schoenenboer en daar tien seconden lafjes mee over m’n schoenen aaien. Een halve dag glimmen ze weer en daarna ben je terug bij af.

M’n huidige schoenen zijn een setje Floris van Bommels die flink te lijden hebben gehad: te vaak mee de kroeg in – door het bier, zweet, vilt en kots heen banjeren – in de winter door de sneeuw en het zout en als klap op de vuurpijl mee naar Santander. Ze zien er dan ook niet al te fraai meer uit:

Dat kan een beetje kleurloos niet meer oplossen. Toch maar een keer uitzoeken hoe je überhaupt schoenen poetst. Gelukkig kun je alles op internet leren…

… alleen jammer dat het weer zo fout Amerikaans moet. Maakt niet uit, gewoon aan de slag: even bij de schoenenboer langs en voor nog geen tientje had ik borstels en bruine leercrème. Na een half uurtje smeren, poetsen en borstelen had ik er één af en het verschil was al duidelijk te merken:

En na nog drie kwartier doorbijten alsof ik zo’n zwart schoenpoetskindje uit een ouwe Amerikaanse film was zag het eindresultaat er zo uit:

Ze waren al te gehavend om er blinkend nieuw uit te komen, maar toch geen slecht resultaat voor een beetje SOG. Bij m’n volgende paar gewoon vanaf het begin beter bijhouden en dan kan ik er misschien echt oneindig mee blijven rondlopen.

Marina Militare Skeleton te koop

1 mei 2008 // 2 Reacties // Categorie: Geen categorie // Tags: Gadgets, Horloges, Kleding

Vorige maand kwam ik op eBay een interessant horloge tegen, een Marina Militare skeleton model. Skeleton horloges hebben geen wijzerplaat, waardoor het uurwerk altijd zichtbaar is. Bij deze skeleton is het uurwerk ook aangepast en de achterkant vervangen met glas; je kunt elk radertje zien en zo door het horloge heen kijken. Enkele foto’s (grote versie hier):

Ik kon het niet laten en bood op het horloge. Maar ik heb ‘m nu bijna een maand in huis en heb het horloge in die tijd niet één keer gedragen. Ik wou hem als ‘dress’ horloge gebruiken voor bij een pak, maar in de praktijk heb ik die sinds m’n bestuursjaar bijna nooit meer aan. Ik voorzie daar ook niet veel verandering in komen. Een horloge ongebruikt in z’n doos laten liggen is ook nutteloos, dus gaat hij in de verkoop.

De specs:

• Naam: Marina Militare skeleton
• Uurwerk: Aziatische Unitas 6497 handwinder (skeletonised), kleine secondewijzer op 6 uur
• Kast: Gepolijst roestvrij staal, 44mm breed zonder kroon
• Hoogte: 14.5mm
• Bandaanzet: 24mm
• Glas: Krasvast mineraal, beide kanten
• Band: Zwart nepkroko met witte stik en Panerai stijl gesp, ongedragen

Je krijgt de originele houten cadeaudoos met kussentje erbij. Geen papieren beschikbaar. Richtprijs is 100 euro. Mail me met een bod op guy@guysie.nl als je geïnteresseerd bent.

Update: Zo, dat ging snel! Verkocht via Tweakers.