DIY Sous-Vide Machine (English translation)

An English translation of my sous-vide blog posts. Find out what sous-vide cooking is and how to build your own DIY sous-vide machine!

Though my blog is usually in Dutch, a request for an English version of my sous-vide posts was made as the Google Translate version was hilarious yet decidedly uninformative. I’ve compiled both parts into a single blogpost for your enjoyment. It starts off with some background on my own first experiences with sous-vide, so if you just want help creating your own Rex-C100 PID based sous-vide machine keep scrolling down until you hit the halfway point!

The problem of cooking large pieces of food in a pan is that heat is not transferred equally to every part. Everyone has had that strip of meat that is just the perfect medium-rare on the inside, but scorched black on the outside. Or the fish filet that has the perfect crust, but is still frozen solid when you cut it open. Sous-vide, French for ‘under vacuum’, is a method that tries to solve this problem. Using sous-vide your food is sealed in a vacuum bag and submerged in water. The water is set to a specific temperature and the food is kept there until it reaches that same temperature. Using this method your food reaches its perfect level of doneness without any burnt parts, while the vacuum bag keeps any of the taste from being lost to the water. According to some top chefs you’ll get the perfect steak if you leave it in a sous-vide machine for 2 hours at an ideal 55 degrees Centigrade.

Screenshot 2015-01-09 03.51.10

I’d tried something like that before: Timothy Ferris’ book 4 Hour Chef has a sous-vide recipe, where you spend one and a half hour next to a stove with a thermometer in a pan of water. The water contains a freezerbag filled with chicken that needs to be kept to 63 degrees Centigrade. If the temperature drops below 63, turn up the stove. If it rises above 63, turn it down. A great idea, until you spend the next one and a half hour being extremely OCD afflicted. Wasn’t planning on doing that again.

Anova_2013 0264_v1

Instead of staring at a stove you can pick a pre-built sous-vide machine, like the much praised Anova One. It doesn’t get simpler than this all-in-one device: fill a pan with water, put the Anova in, set the temperature – done! The Anova regulates everything without you ever having to touch it again. That ease just comes at a cost of about 200 dollars…


And that’s when I saw this article in the Volkskrant. Creating your own sous-vide machine by combining a PID (Proportional-Integral-Derivative) controller with a heatsource like a watercooker. The PID, an industrial thermostat, learns how turning the cooker on and off influences the temperature over time. For example, when you normally turn a cooker off the heating element will remain warm and keep heating the water for a while. The PID can learn from this overshoot behaviour and compensate for it in the future, turning the cooker off early so the remaining heat brings the water up to the desired temperature instead. By compensating constantly the PID can keep the temperature within a very precise band. And any heatsource can be used instead of a watercooker – rice cookers and deep fryers are popular too – as long as the PID learns to compensate for the specific behaviours of your setup.


The PID the Volkskrant uses is the Chinese Rex-C100, available at Amazon for 30 euro according to the newspaper. For that money you don’t just get the PID, it includes a thermocouple (the thermometer) and a solid state relay (the switch that turns your heatsource on and off) that are also necessary for the project. That might sound cheap, but it’s actually twice as much as they would’ve paid if they had just bought it directly from China: Banggood sells the same kit for 14 euro. So of course I had to try it out.

‘Try’ being the operative word, as it turned out to be a bit harder than I expected. What should’ve been a 1 hour project stretched to a few days I spent reading the indiscernible Chinese manual, trawling through conflicting online guides and scouring for a few missing parts. Suffice to say it was worth it, because my efforts resulted in this majestic creation:


Uh, yeah, so that’s a bit of an anticlimax. But believe me, it works better than it looks. The ugly plastic storage box still keeps the parts dry, which is kinda nice considering there’s 230 volts running through them, and because I used a standard outlet I can plug in any heatsource I want. Sure, I could have used an actual project box, I could have used a nice built-in power connector, but really – what would’ve been the fun of that?


So what’s the first thing we’re gonna try? Eggs!

Not just because that’s what the original Volkskrant article was about, but also because it’s a standard test for any DIY sous-vide machine. By setting it to the perfect temperature you can make eggs where the yolk has this custard structure – not hardboiled, not soft, something in between that’s not attainable in any other way. But it’s a very precise temperature, much more precise than in any other sous-vide recipe. If your sous-vide machine deviates from the set temperature too much you’ll get a regular hard or soft egg, which would be kind of shit for all the effort you put in. Serious Eats has a lengthy article that I would recommend to everyone.

I set the PID for 64 degrees Centigrade, because according to this video from a sous-vide machine brand that’s the perfect temperature to create custard eggs. After a brief heating period the cooker was at the desired temperature – but was the PID right? For an extra quick check I used my cooking thermometer.


Hmmm, 63, not bad. One degree lower than the PID says it is. Of course the problem is that I don’t know if my cooking thermometer is right either. And more importantly, both are rounding the temperature down to whole degrees. Maybe the cooking thermometer thinks it’s 62,5 degrees, while the PID thinks it’s 64,4. Or maybe the thermometer thinks it’s 63,4 degrees and the PID 63,5. No clue.

But that can wait. After the recommended 55 minutes I took out my egg, peeled it and cut it in half…


Okay, that was not what I expected. According to the online guides this should be safe to eat, even though it looks like liquid salmonella. After the first few cautious bites it turned out to be quite tasty, like an extremely soft egg. But not the custard egg I was promised.

Serious Eats says time is also a factor. Maybe 55 minutes in my DIY setup wasn’t long enough? To test that I kept the next egg in the cooker for 2 and a half hours. So after more waiting, peeling and cutting I got…


Better I guess, but still very liquid. Tasted good and the yolk was creamier, it could even be spread on toast like suggested in the video. But this still looks too much like liquid salmonella for my tastes.

I did one last attempt with an egg, but now at 66 degrees instead of 64. In the Serious Eats article that was the temperature at which the picture of their test eggs looked most like the description of a custard egg. 55 minutes later I cracked it open and…


Wow. It’s just 2 degrees of difference, but suddenly the yolk has this custard-like appearance and the white actually retains an egg-shape after cutting. This is kinda cool.


But a test with eggs is not a true test. Meat is the only true test! A nice piece of steak, to be exact. Serious Eats has another lengthy article you should read. According to them 45 minutes at 55 degrees should be sufficient to get the perfect medium-rare piece of cow on your plate. But because I’m becoming a bit wary of my PID, it might be reading higher temperatures than I’m actually getting, I decide to make it 1 hour at 57 degrees just in case.


I had a piece of steak still lying in the freezer, and the plastic it was already vacuumsealed in was fine to use for sous-vide. This did mean that I couldn’t add salt and pepper or other spices to the steak, but it’d be fine for a first test. After defrosting in the fridge the steak went into the cooker and an hour later…


Okay, that doesn’t look very tempting, but hey, it’s a work in progress. Maybe it’s better if we take it out of the bag.


No. That’s definitely not better.


Luckily I’d read beforehand that you need to finish any sous-vide meat in the pan, so I knew what I was getting into. 1 minute at your highest scorching heat on both sides will give you enough maillard reaction to get you that nice traditional brown steak crust. After that I sliced it open to take a look…


Goddamn, nice. I’m drooling just seeing these pictures again.


So tender. So tasty. So unexpectedly good for a first test. So worth getting redflagged as a bombmaker on the internet over.

Now I bet you want to make your own sous-vide machine after seeing these pics.

I’m gonna start you off with a warning: if you’ve never played around with electricity before, find someone who has. This isn’t a hard project at all, but you’re still working with 230 volts. That’s kinda different than the 5 or 12 volts you’re used to fucking around with inside your computer. And because this machine will help you cook it’ll always be near large reservoirs of water. Water and electricity: not best friends.

Sous-vide machine van binnen. Don't mention the wiring...

I refrained from making an actual tutorial because my version takes a few shortcuts that would probably get noobs zapped. You can definitely build a safe version with the information I provide, but if you’re unsure ask someone with more experience. I am, after all, an electrical engineering dropout. You really shouldn’t trust me on this.

Also: I’m not responsible for any self-electrocution, house-burnings or other creative ways in which you’ll win a Darwin award. There are more stupid things to die over than the perfect steak, but I’m pretty sure it ranks up there.

Now that that’s out of the way…


The set you buy at Banggood contains a Rex-C100 PID, a type K thermocouple and a Fotek 40A solid state relay (SSR). Though the SSR and PID do not have ground connections you can set the rest of the wiring up with a ground, which would be a good idea considering the amount of water this thing will be near.


The SSR needs a fuse and a heatsink according to the specs to handle more than 5A, which are not supplied in the set. Fotek makes a fitting heatsink with the right dimensions and pre-drilled holes, but any heatsink with sufficient surface would be enough to handle the heat. So I just went to my local electronics shop and bought the first heatsink that was bigger than the SSR and had holes in the right places. Cleaned them up with some 96% cleaning alcohol and used thermal paste to connect the SSR to the sink. I kinda forgot about the fuse, you probably shouldn’t.


Yeah, the drilled holes weren’t quite in the right place for this SSR. Not optimal, but meh.


The thermocouple in this set is a type K and can be used to measure temperatures from 0 to 400 degrees Centigrade according to the specs. I was surprised to find that the thermocouple was actually waterproof and usable for my sous-vide project, though in the future it might make more sense to get a better thermometer. An RTD type for example could measure the temperature to a decimal. It’s important to know that you can’t extend thermocouple cables with any other wiring, because you’d be changing the voltage differential that’s used to measure temperatures. The maximum distance between your PID and your water reservoir is the length of the thermocouple cable.


The Rex PID series is officially a product of the Japanese RKC Instruments, but I have the feeling that this version from China is a cheap knockoff. On eBay you can get the cheapest version of the Rex for $1.99. No problem, knockoff or not, it still does what it’s supposed to. The manual you get in the set is in useless Chinese and the English manuals you find online are extremely confusing. There are multiple versions which differ per reseller, and they appear to be describing alternate versions of the C100 with different menus and settings. The only manual I found that seems to describe the C100 I have is this one. There’s a few strange translations in there, but for the most part it’s perfectly understandable.

The C100 has a sticker on the side that will tell you the specific model. Because there are many variants of the C100 and it’s unclear if Banggood always puts the same one in every set it’s actually quite important to check this number. The meaning of every symbol is explained in the previously linked manual. My C100 is model REX-C100FK02-V*NN, where the -V is the important part. If you have an -M instead of a -V model the C100 has an internal relay built into the PID. The problem is that this internal relay can’t handle the power we’ll be running through it and is bound to fail, sooner rather than later. That’s why we use the external SSR with a -V model. If you accidentally acquired an -M model, you can modify it yourself.

Interesting detail: all of the online manuals, except the one I linked, have a wrong pinout. The pinout on the sticker on the side of your C100 is correct. The manuals tell you to hook up the power to pin 6 and 7, while in reality it needs to go on pin 1 and 2. Pin 6 and 7 are alarm pins and hooking up 230 volts to it would be a fine way to blow up your PID. Luckily, my version of the C100 has no alarm and has no pin 6 or 7, so I really couldn’t make that mistake.

As a heatsource I’m using a watercooker, so my heatsource and my water reservoir are combined, which would also be the case with a rice cooker or a deep fryer. But you could also use an immersion heater, or several of them in parallel, in a separate reservoir. Some people use immersion heaters and insulated iceboxes to retain as much heat as possible.

Wire it all up like this:

Wiring diagram Rex-C100 PID for sous vide use

Considering I’m not using a metal case I’m grounding the heatsink in this build, as it’s the only metal object I might accidentally touch. But if you’re using a metal case, I’d just bolt the heatsink to that (for better heat dissipation too) and ground the case instead.

Plug in the device and the PID will boot – you’ll see the the type of thermometer, the min and max temperature, followed by the standard PV/SV view. The upper number, the PV, is the measured temperature. If this says Err, oooo or uuuu something is wrong with (the wiring of) your thermocouple. The lower number, the SV, is your desired temperature value. The four buttons beneath that are the SET, SHIFT, DOWN and UP buttons. Press SET once to change the SV value. Use SHIFT to pick the number to change with UP and DOWN. Press SET again to save this value. That’s important: the PID will not save any changed settings, here or in the menus, until you hit SET again. If you picked an SV higher than your current PV the PID will start trying to turn on the heatsource. You’ll see OUT1 light up on the PID and the red relay light on the SSR turn on.

Screenshot 2015-01-19 23.12.35

The other settings of the PID are spread over 3 menus: the Parameters menu you get when you hold SET down for 3 seconds, the Functions menu (COD 0) that you get when you hold down SET and SHIFT both for 3 seconds, and the Constants menu (COD 1) that you get when you change COD to 0001 in the Functions menu. According to the manual there should be a COD 2 menu too, but that one is missing on my C100. It’s possible that you can’t enter the COD menus on your C100 at first. In that case you need to switch the data lock function, LCK in the Parameters menu. Set it to 1000 to access all menus.

Check and set the following values in the COD menus:

Define input as a type K thermocouple.
COD0 menu, SL1 set to 0000

Define input unit as degrees Celcius.
COD0 menu, SL2 set to 0000

Turn off all alarm functions.
COD0 menu, SL4 set to 0000
COD0 menu, SL5 set to 0000
COD0 menu, SL7 set to 0000

Set function to heating.
COD0 menu, SL6 set to 0001

Set max temperature to 400.
COD1 menu, SLH set to 0400

Set min temperature to 0.
COD1 menu, SLL set to 0000

Turn off Digital Filtering.
COD1 menu, DF set to 0000

This is important: the purpose of Digital Filtering is to remove small fluctuations from the measured temperature, but the function is built so badly in the C100 that it actually filters out large temperature deviations. Once reached the PV temperature shown will remain equal to the desired SV temperature, even though the actual temperature of the water is unstable. This means the system looks perfectly accurate when in fact you’ll be drifting many degrees. That’s unacceptable for sous-vide cooking, of course.


Finally you need to let the PID automatically tune itself for your setup, which needs to be repeated any time you change heatsource or water reservoir. By using the autotune procedure the PID will turn your heatsource on and off repeatedly, so it can learn how your setup warms up and cools down over time. When it’s done the options in the Parameters menu will be automatically set. If you’re unhappy with the results you can override the parameters manually, but it worked perfectly for me. And I have no clue what the PID parameters actually do, so there’s that.

To start the autotune procedure: fill your reservoir with water, turn on the heatsource and place the thermocouple in the water. Set the SV to a sous-vide temperature like 60 degrees Centigrade. Go to the Parameters menu and set ATU to 0001. This will start the procedure when you exit the menu. The AT light will start blinking while tuning, the length of the procedure depends on your heatsource and reservoir. For me the PID was done in 15 minutes while using a 1,7 liter watercooker. When the procedure is finished the AT light will go out and the PV and SV should be at the same temperature. Congratulations, your DIY sous-vide machine is ready for use! Better start here to find out what you’ll be cooking tonight :D

DIY sous-vide koken, deel 2

Hoe maak je zelf nou zo’n goedkoop sous-vide apparaat?

Dit is deel 2 van mijn posts over sous-vide koken. In het eerste deel heb ik uitgelegd wat sous-vide is en verteld over mijn eerste ervaringen met een DIY sous-vide apparaat. In dit deel leg ik uit hoe je zo’n apparaat bouwt.

Laat ik deze post meteen even openen met een waarschuwing: als je niet vaker aan electra gesleuteld hebt, haal er dan iemand bij die meer ervaring heeft. Het is in principe helemaal geen lastig projectje en je bent er zo klaar mee, maar je bouwt wel een intelligente 230 volt schakelaar. Netstroom voor je kiezen krijgen is even wat anders dan de 5 of 12 volt die je maximaal kunt pakken als je even een computer uit elkaar haalt of een ander thuis-hobby-projectje doet. En omdat het hier gaat om een apparaat dat je helpt bij het koken zal er altijd een grote hoeveelheid water binnen handbereik staan. Water en elektriciteit samen is niet tof.

Sous-vide machine van binnen. Don't mention the wiring...

De door mij gebouwde versie bevat een aantal shortcuts die in principe niet netjes zijn – hangende kroonsteentjes, niet standaard draadkleuren, etc – en daarom heb ik er geen stappenplan voor echte beginners van gemaakt. Als je een beetje weet wat je doet heb je aan onderstaande informatie genoeg om een veilige versie te bouwen. Zo niet, vraag dan iemand om hulp die dat wel kan.

En uiteraard: ik ben er niet verantwoordelijk voor als je jezelf elektrocuteert, je huis affikt of je op andere creatieve wijze een Darwin award wint. Of zoals Laurens op Stijlforum poste:


Don’t become that guy.

Anyway, na die flinke disclaimer…


Je kunt bij Banggood een setje kopen met een Rex-C100 PID, een merkloze type K thermokoppel en een Fotek 40A solid state relais (SSR). Hoewel de SSR en de PID niet geaard zijn kun je de schakeling verder wel geaard uitvoeren en aangezien er aardig wat water in de buurt zal zijn zou ik dat zeker aanraden.


De SSR moet volgens de specificaties gezekerd worden en op een heatsink gemonteerd om meer dan 5A aan te kunnen. Fotek maakt een bijpassende heatsink met de juiste afmetingen en gaten, maar elke heatsink met voldoende oppervlak zou genoeg moeten zijn om de hitte af te voeren. Ik ben daarom naar de lokale electroboer gegaan en heb de eerste de beste heatsink gekocht die groot genoeg was en qua voorgeboorde gaten op de SSR paste. Met wat 96% schoonmaak-alcohol zijn beide delen netjes ontvet en met een tube koelpasta is de aansluiting van de SSR op de heatsink gegarandeerd. In mijn build is de SSR nog niet gezekerd.


Zoals je ziet waren de voorgeboorde gaten niet helemaal recht voor deze SSR. Nee, dat is inderdaad niet optimaal.


De thermokoppel uit deze set is een type K en dit exemplaar kan volgens de productbeschrijving van 0 tot 400 graden Celcius meten, in hele graden. Tot mijn eigen verbazing blijkt deze thermokoppel toch wel waterdicht en dus prima te gebruiken voor sous-vide (In de toekomst kan het alsnog handig zijn om een betere thermometer aan te sluiten. In tegenstelling tot een thermokoppel kan een RTD bijvoorbeeld de temperatuur wel tot één decimaal meten). Belangrijk om te weten is dat je de kabel van een thermokoppel niet zomaar mag verlengen, want daarmee verandert het spanningsverschil dat gemeten wordt en daarmee ook de gemeten temperatuur. De maximale afstand van dit apparaat tot je waterbad is dus zo lang als de thermokoppel is.


De Rex serie PID’s is officieel van het Japanse electronicabedrijf RKC Instruments, maar ik heb zo het gevoel dat deze versie die je uit China haalt een schaamteloze kopie is. Op eBay kun je de goedkoopste versie namelijk al voor $1.99 krijgen. No problem, kopie of niet, hij doet nog steeds wat ie moet doen. De bijgeleverde handleiding van de C100 is in onleesbaar Chinees en er zijn online meerdere verschillende Engelse handleidingen te vinden, maar afhankelijk van de reseller kan het gaan om een afwijkende versie van de C100 met andere menu’s en instelmogelijkheden. Sommige handleidingen spreken elkaar zelfs direct tegen. De enige handleiding die grotendeels overeen lijkt te komen met het gedrag van mijn C100 heb ik hier beschikbaar gemaakt. De tekst heeft last van wat rare vertalingen, maar is op zich prima te begrijpen.

De C100 heeft een sticker op de zijkant waar het modelnummer op staat. Omdat verschillende varianten van de C100 bestaan moet je even controleren of het modelnummer klopt, de betekenis van elk karakter staat in de handleiding beschreven. Mijn C100 is model REX-C100FK02-V*NN, waarbij het belangrijkste stuk de -V is. Heb je een -M in plaats van een -V, dan zit er al een relais in de PID gebouwd. Deze is helaas te zwak voor het bedoelde gebruik en gaat op een bepaald moment falen. Daarom gebruiken wij een externe SSR met een -V model. Je kunt de -M zelf ombouwen als dat nodig blijkt.

Leuk detail: in alle online handleidingen, behalve de door mij gelinkte, klopt de pinout niet. Volg daarom sowieso de pinout die op de zijkant van de C100 is geplakt. In de verkeerde handleidingen willen ze voeding op pin 6 en 7 hebben, maar in de realiteit moet het op pin 1 en 2 staan want 6 en 7 is een alarmcircuit. Nu wil het geluk dat mijn model C100 geen alarm en dus geen pin 6 of 7 heeft, dat kon niet mis gaan, maar mocht je onverhoopt een variant hebben die wel een alarm heeft dan zou je hiermee de PID opblazen.

Als hittebron heb ik een waterkoker gebruikt, waardoor zowel hittebron als waterbak bij mij één object waren. Je kunt ook een dompelaar, of meerdere dompelaars parallel, gebruiken in een losse waterbak. Sommige mensen gebruiken bijvoorbeeld dompelaars met geïsoleerde koelboxen.

Sluit de onderdelen als volgt aan:


Bij gebrek aan een metalen behuizing waar het apparaat in gebouwd is aard ik in deze build ook de heatsink, als enige andere metalen object dat je per ongeluk kunt vastpakken. Als je een metalen behuizing gebruikt zou ik de heatsink daaraan vastmaken en de behuizing aarden.

Plug het apparaat in en de PID start op – je ziet dan eerst het type thermometer dat is ingesteld, vervolgens de min en max temperatuur die hij kan meten, en daarna het standaard PV/SV scherm. Het bovenste getal, de PV, is de gemeten temperatuur. Als je hier nu de melding Err, oooo of uuuu krijgt is er iets mis met (de aansluiting van) je thermokoppel. Het onderste getal, de SV, is de door jou ingestelde gewenste temperatuur. De vier knoppen daaronder zijn SET, SHIFT, DOWN en UP. Druk éénmaal op SET om de SV waarde te veranderen. Met SHIFT kies je welk getal je via UP en DOWN wilt veranderen. Druk nogmaals op SET om de nieuwe instelling op te slaan. De PID onthoudt hier en in de menu’s geen veranderde instellingen totdat je ze via SET opslaat. Als je een SV kiest die hoger is dan je huidige PV gaat de PID al proberen om de hittebron in te schakelen, je ziet dan op de PID het OUT1 lampje branden en op de SSR het rode relais lampje.

Screenshot 2015-01-19 23.12.35

De overige instellingen van de PID zijn verspreid over 3 menu’s: het Parameters menu dat je krijg als je SET 3 seconden ingedrukt houdt, het Functions menu (COD 0) dat je krijgt als je SET en SHIFT beide 3 seconden ingedrukt houdt, en het Constants menu (COD 1) dat je krijgt als je in het Functions menu de instelling van COD op 0001 zet. Volgens deze handleiding zou er ook nog een COD 2 menu moeten zijn, maar die heeft mijn C100 niet. Het kan zijn dat in het begin de COD menu’s niet beschikbaar zijn. Dit heeft te maken met de data lock functie, LCK in het Parameters menu. Deze moet op 1000 staan om alle menu’s toegankelijk te maken.

Ik heb de volgende instellingen in de COD menu’s aangepast/gecontroleerd:

Input definiëren als Thermokoppel type K.
COD0 menu, SL1 op 0000

Input eenheid definiëren als graden Celcius.
COD0 menu, SL2 op 0000

Alarmfuncties uitzetten.
COD0 menu, SL4 op 0000
COD0 menu, SL5 op 0000
COD0 menu, SL7 op 0000

Functie instellen op Verwarmen.
COD0 menu, SL6 op 0001

Hoogst meetbare temperatuur instellen op 400.
COD1 menu, SLH op 0400

Laagst meetbare temperatuur instellen op 0.
COD1 menu, SLL op 0000

Digital Filtering uitzetten.
COD1 menu, DF op 0000

Het doel van Digital Filtering is om ruis uit de temperatuurmeting te halen, maar deze functie is zo absurd slecht geïmplementeerd in de C100 dat het filter ook grote temperatuurverschillen kan verbergen. De getoonde PV temperatuur blijft dan gelijk aan de gewenste SV temperatuur, ondanks temperatuurschommelingen in het water. Hierdoor lijkt het alsof je systeem perfect nauwkeurig is, maar ondertussen wijk je al een aantal graden af! Dat is onacceptabel bij sous-vide koken en moet daarom uitgezet worden.


Als laatste moet de PID zichzelf instellen voor jouw setup, dit moet ook elke keer dat je verandert van hittebron of waterbad opnieuw. Via de autotune procedure gaat de PID een aantal keer je hittebron aan- en uitzetten, om zo te leren wat in dit geval het opwarm- en afkoelgedrag is. Aan het eind worden de opties uit het Parameters menu automatisch correct ingesteld.

Maak voor de autotune je opstelling klaar: zet genoeg water in de waterbak, plaats daar de hittebron en de thermokoppel in, en stel de SV in op een reguliere sous-vide temperatuur zoals 60 graden Celcius. Ga nu naar het Parameters menu en stel ATU in op 0001 om de autotuning te starten. Het AT lampje gaat knipperen gedurende het proces, hoe lang het duurt hangt onder andere af van wat je gebruikt als hittebron en waterbak. Bij mij was de PID in een kwartier klaar met een 1,7 liter waterkoker. Als de autotune klaar is dooft het lampje en op dat moment zouden de getoonde PV en SV gelijk moeten zijn. Gefeliciteerd, je sous-vide machine is klaar voor gebruik! Begin hier maar vast wat inspiratie op te doen :D

DIY sous-vide koken, deel 1

De perfecte manier om je biefstukje voor te bereiden…

Het probleem van grote stukken eten klaarmaken in een pan is dat de hitte nogal ongelijk wordt verdeeld. Iedereen kent wel dat lapje vlees dat van binnen net lekker rosé is, maar van buiten al zwartgeblakerd eruitziet. Of dat stukje vis dat al het perfecte korstje heeft, maar van binnen nog als de diepvries aanvoelt. Sous-vide, Frans voor ‘onder vacuum’, is een manier van koken die dat probleem oplost. Bij sous-vide laat je het eten onder water, in een vacuumverpakking, op een specifieke temperatuur langzaam warm worden. Hierdoor krijgt het hele stuk uiteindelijk dezelfde egale temperatuur, terwijl de vacuumverpakking ervoor zorgt dat er niks van de smaak verloren kan gaan aan het water. Volgens sommige topchefs krijg je bijvoorbeeld de perfecte biefstuk als je die 2 uur lang op een ideale 55 graden Celcius sous-vide laat garen.

Screenshot 2015-01-09 03.51.10

Zoiets had ik al eens eerder met de hand geprobeerd: in Timothy Ferriss z’n boek 4 Hour Chef staat ook een sous-vide recept, waarin je anderhalf uur naast een fornuis staat om met een thermometer een pan water in de gaten te houden. In het water zit een diepvrieszak met kip die op 63 graden moet blijven. Duikt de temperatuur onder de 63 graden? Fornuis hoger zetten. Komt de temperatuur boven de 63 graden uit? Fornuis lager zetten. Een leuk idee, tot je anderhalf uur neurotisch naar een thermometer zit te staren. Dat was niet voor herhaling vatbaar.

Anova_2013 0264_v1

In plaats van naar een fornuis staren kun je ook kiezen voor een voorgebouwde sous-vide optie, zoals de veel geprezen Anova One. Dit alles-in-één apparaat kan niet simpeler zijn: je vult een pan met water, hangt de Anova in de pan, stelt de gewenste temperatuur in – klaar! De Anova regelt zonder dat je verder iets hoeft te doen de perfecte temperatuur van het water. Dat gemak kost je alleen een flinke 200 dollar…


En toen werd op Stijlforum dit artikel uit de Volkskrant geplaatst. Zelf een sous-vide apparaat maken door een PID (Proportional-Integral-Derivative) controller met een hittebron zoals een waterkoker te combineren. De PID, een soort industriële thermostaat, leert hoe het aan- en uitzetten van de waterkoker zorgt voor afwijkingen in de temperatuur. Als je bijvoorbeeld een waterkoker normaal uitzet blijft het verwarmingselement nog een tijdje heet, waardoor het water warmer blijft worden, ook al staat het apparaat al uit. De PID meet dit effect en houdt er daarna rekening mee: voortaan zal de PID de waterkoker eerder uitzetten, zodat de restwarmte het water juist naar de gewenste temperatuur brengt. Door te compenseren voor al die afwijkingen van de waterkoker kan de PID heel nauwkeurig de temperatuur vasthouden. In plaats van een waterkoker zou je ook bijvoorbeeld een rijstkoker, frituurpan of dompelaar kunnen gebruiken – de PID hoeft alleen maar zichzelf in te stellen op de afwijkingen van het nieuwe apparaat.


De PID die de Volkskrant gebruikt is de Chinese Rex-C100, volgens het artikel kant en klaar al voor 30 euro bij Amazon te krijgen. Dan krijg je niet alleen de PID, maar ook een bekabelde thermocouple (de thermometer) en een solid state relay (de schakelaar die de hittebron aan- en uitzet) die je nodig hebt voor dit project. Dat klinkt al goedkoop, maar bij de Volkskrant hebben ze dan nog ruimschoots teveel betaald: Banggood verkoopt deze PID met dezelfde set voor 14 euro. Voor die prijs kan ik zo’n projectje niet laten schieten, dus meteen besteld. Een paar dagen geleden belde de postbode aan met m’n pakje. Tijd om te spelen!

Nou ja, spelen, het bleek achteraf toch iets meer gedoe te zijn dan ik had verwacht toen ik het setje bestelde. Wat een projectje van één uur had moeten zijn werd uitgerekt naar een paar dagen door onleesbare Chinese handleidingen, elkaar tegensprekende online instructies en ook nog een paar missende onderdelen. Ik zal in een volgend deel iets meer toelichten hoe dit ding gebouwd werd, maar voor nu hoef je alleen maar het geweldige resultaat te aanschouwen:


Uh, okee, beetje een anticlimax… Maar geloof me, hij werkt beter dan ie eruit ziet. De lelijke plastic opbergdoos houdt de verschillende onderdelen, waar wel gewoon 230 volt op staat, uit de buurt van enig gemorst water en dankzij het opbouwstopcontact kan ik makkelijk een upgrade maken naar een andere hittebron. Ja, de electroboer verkoopt ook plastic behuizingen die wel voor dit soort projecten bedoeld zijn en ja, de electroboer verkoopt ook aansluitingen die er niet uit zien alsof ze van de muur van een willekeurige achterstandsflat zijn gerukt. Maar wat zou daar nou de lol van zijn?


En wat is dan het eerste waarmee dit apparaat getest gaat worden? Eitjes!

Niet alleen omdat het originele Volkskrant artikel over eieren ging, maar ook omdat dit een soort lakmoesproef is voor een zelfgebouwde sous-vide machine. Door op de perfecte temperatuur te zitten kun je een eitje maken waarvan het eigeel een pudding-achtige structuur heeft – niet zachtgekookt, niet hardgekookt, maar iets er tussen in wat je normaal nooit op je bord krijgt. Maar het luistert erg nauw, veel nauwer dan bij andere sous-vide recepten. Heeft je sous-vide machine teveel uitschieters in de temperatuur? Dan krijg je na al die moeite ‘gewoon’ een hard- of zachtgekookt eitje. Serious Eats heeft er een uitgebreid achtergrondartikel over geschreven dat ik iedereen aanraad te lezen.

Ik stelde de PID in op 64 graden, volgens deze video van een sous-vide machinemaker absoluut de perfecte temperatuur voor de zogenaamde ‘custard eggs’. Na even opwarmen zat de waterkoker al snel precies op de gekozen temperatuur – maar zou die ook kloppen? Als extra controle gooide ik m’n kookthermometer in het water.


Hmmm, 63, not bad. Wel één graad lager dan het volgens de PID is. Het probleem is natuurlijk dat ik ook niet weet of mijn keukenthermometer wel nauwkeurig is. En misschien nog belangrijker, beide thermometers ronden af naar een hele graad. Misschien is het water volgens de keukenthermometer wel 62,5 graden, terwijl het volgens de PID 64,4 graden is. Anderzijds, misschien is het volgens de keukenthermometer wel 63,4 graden, terwijl het volgens de PID 63,5 graden is. Geen flauw idee.

Maar dat zijn problemen voor later. Na de aangeraden 55 minuten haalde ik het eerst eitje eruit, pelde ik ‘m en sneed ik ‘m doormidden…


Hmmm, dat was niet helemaal de verwachting. Volgens de online voorschriften zou dit wel veilig te eten moeten zijn, ondanks dat het lijkt op vloeibare salmonella. Na de eerste paar voorzichtige happen bleek het ook best lekker te zijn, een soort extreem zachtgekookt eitje. Maar niet het beloofde ‘custard egg’ effect.

Volgens Serious Eats was tijd ook een factor. Misschien was 55 minuten in mijn DIY setup gewoon niet lang genoeg? Om dat te testen liet ik het volgende eitje 2 en een half uur in het water zitten. Dus na wachten, pellen en snijden kreeg ik…


Iets beter, maar nog steeds wel erg vloeibaar. Smaakte prima en het eigeel was nu wel romiger, zou misschien ook al uitgesmeerd kunnen worden op toast zoals in het filmpje gesuggereerd. Maar ook dit kwakje blijft de vloeibare salmonella vibe toch iets meer houden dan ik fijn vind.

Ik deed nog één poging met een eitje, maar nu op 66 graden in plaats van 64. In het Serious Eats artikel was dat namelijk de temperatuur waarbij het plaatje van een ei het meeste leek op de omschrijving van een ‘custard egg’. Weer 55 minuten later tikte ik ‘m open en…


Wauw. Het is maar 2 graden verschil, maar opeens heeft het eigeel inderdaad die pudding-achtige consistentie en blijft het eiwit ook een ei-vorm behouden na het doorsnijden. De textuur is onverwacht anders dan een normaal halfzacht eitje, en geheel consistent door het hele ei heen. Best wel tof dit.


Maar een test met alleen eitjes is natuurlijk geen test om trots op te zijn. Vlees willen we! Een lekker biefstukje, om precies te zijn. Ook hier heeft Serious Eats een flink achtergrondartikel over gemaakt. 45 minuten op 55 graden zou voldoende moeten zijn om een perfect medium-rare stuk koe op je bord te krijgen. Omdat ik ondertussen twijfel of de PID misschien een afwijking naar boven heeft besluit ik er 1 uur op 57 graden van te maken, dan zit ik in ieder geval goed.


Ik had toevallig nog een lapje biefstuk in de diepvries liggen, en het plastic waar die in gesealed zit is ook prima te gebruiken als vacuumverpakking. Het nadeel hiervan is dat ik nu geen peper en zout of kruiden bij het vlees kan gooien, wat je normaal wel zou doen voordat je ‘m vacuum zuigt. Maar prima, dit is dan ook een eerste test. Eerst even ontdooien in de koelkast, dan in de waterkoker en een uurtje wachten later…


Okee, zo ziet de inhoud van de verpakking er niet geweldig tempting uit, maar hee, ’tis nog een work in progress. Misschien wordt het beter als we ‘m uit de verpakking halen.


Nee. Definitely not.


Gelukkig wist ik van tevoren al dat je na het sous-vide bereiden beide kanten van de biefstuk nog even moet aanbakken in de koekenpan. 1 minuutje aan elke kant zorgt voor genoeg maillard reactie om een lekker bruin tintje en dat heerlijke biefstuk gevoel te krijgen (Ja, ik weet dat dat een verschrikkelijke pan is – een van de dingen die je accepteert aan een gedeeld huis). En daarna even doormidden snijden om te kijken wat het resultaat is…


Goddamn, nice. Het kwijl loopt opnieuw in m’n mond bij het zien van de foto’s.


Zo mals. Zo lekker. Zo onverwacht goed voor een eerste test. Jep, ik ga heel, heel, heel veel plezier beleven aan dit apparaat.

Update: Deel 2 van deze post is nu ook beschikbaar.

Gaggia Classic Espressomachine

Hoe dankzij twee vrienden de zoektocht naar het perfecte kopje espresso begonnen is…

Het is allemaal de schuld van Paul en Thijs. Vorig jaar kochten zij allebei espressomachines, van die flinke degelijke apparaten zoals je ze ook in een goed café ziet. Op mijn aanrecht stond nog steeds een Krups Nespresso apparaat, het goedkoopste model dat met kerst bijna gratis in je handen wordt geduwd om je maar aan die cups verslaafd te krijgen.

Tijdens een gezamenlijk weekendje Parijs kreeg ik van beide heren continu te horen dat ik als koffieverslaafde mijn mannelijkheid zo ongeveer mocht inleveren, omdat ik nog steeds die stomme cups dronk. Echte espresso komt voort uit met zorg geselecteerde, versgemalen bonen, die door bekwame handen worden aangedrukt om vervolgens onder optimale temperatuur en druk met de perfecte hoeveelheid water blablabla…

Dat lijkt voor buitenstaanders een vrij onzinnige discussie om te voeren, maar ik ben nogal beïnvloedbaar – en dat weten ze. Het idee dat ik iets minderwaardigs bezit, terwijl hoge klasse eigenlijk binnen handbereik is, bezorgt me meteen slapeloze nachten.


En zo zat ik opeens wekenlang mezelf in te lezen op espressomachines. Heat exchangers, E61 drukgroepen, boilers van messing, digitale PID’s, allemaal dingen waarvan ik nooit wist dat ik ze wou hebben maar waarvan het nu volledig zeker was dat mijn leven niet compleet zou zijn zonder. En toen ik midden in de nacht de specs van een Vibiemme Domobar Super zat door te bladeren, om die het liefst te combineren met een Mazzer Super Jolly maler, en dan ook nog een hele lijst aan andere accessoires verzameld had die absoluut nodig waren om een lekkere espresso te zetten… realiseerde ik me dat we het over meer dan 3000 euro aan gear hadden.

Eén reality check later ging ik op zoek naar een machine die beter bij mijn budget past.


Aan de onderkant van de – volgens online puristen – lijst aan acceptabele espressomachines zit de Gaggia Classic. Deze machine, ontworpen in 1991 en sindsdien eigenlijk onveranderd, is een halfautomaat en kwalitatief goed maar zo kaal als het maar kan. Waar een volautomaat met één druk op de knop voor jou de bonen maalt en een kopje koffie zet moet je met een halfautomaat zelf de bonen malen, afmeten, aanstampen, in de machine zetten en de juiste hoeveelheid water erdoorheen laten lopen. De Classic doet ook niks voor jou om dat enigszins makkelijker te maken. De allergoedkoopste acceptabele optie, die meestal voor net onder de 300 euro te verkrijgen is. Hmmm. 300 euro is nog steeds niet echt goedkoop eigenlijk. Ik hou inderdaad zielsveel van koffie, maar is het me dat wel waard? Gelukkig hebben we marktplaats. Een weekje jagen later werd een bod van 75 euro geaccepteerd en was ik de bezitter van een tweedehandse Classic!

Maar ik was er nog niet. Met de Gaggia kun je al espresso zetten, maar als je dat met voorgemalen bonen doet had je net zo goed bij de Nespresso cups kunnen blijven. Want de puristen zeggen: bonen moeten vers gemalen worden en meteen gebruikt om geen smaak te verliezen. Gelukkig kon ik tegelijkertijd van een forumgenoot zijn oude, maar degelijke, maler overnemen. Top, want malers zijn net zo duur als (of zelf nog duurder dan) de espressomachines! Voor een vriendenprijsje was ik een Demoka M203 rijker en kon ik aan de slag.

Espresso machine setup

Helaas is goedkoop nog wel eens duurkoop. Na een paar eerste testkopjes te zetten besloot ik de Gaggia eens grondig schoon te maken. De buitenkant was geen probleem, de binnenkant daarentegen… Met een schroevendraaier en een imbus-sleuteltje trek je zonder moeite de kop waar het water uit komt van het apparaat en kun je zien wat erachter verscholen ligt. Ik wist dat daar best wel veel kalk- en koffieresten te vinden zouden zijn, dat is normaal, maar wat ik niet had verwacht was dat het aluminium half weggevroten was.

Ieuw. Ieuw ieuw ieuw. Brewgroup in de Gaggia vervangen.

Ieuw. Ieuw, ieuw, ieuw, ieuw, IEUW. Daar had ik dus al koffie uit gedronken. Waarschijnlijk was dit onderdeel in de afgelopen 10 jaar nog nooit schoongemaakt. Ik deed nog een laatste poging, maar het werd al snel duidelijk dat dit een verloren zaak was. De oude onderdelen gingen richting de vuilnisbak en een snel tripje naar de lokale espressomachine-boer later had ik een aantal nieuwe, zware, messing onderdelen gekocht die nooit zouden vergaan. Onderdelen die natuurlijk weer een stuk duurder waren dan de normale aluminium reserve-onderdelen.

So far, so good. Maar een schone machine en een maler zijn nog maar het beginpunt van deze queeste voor het perfecte kopje espresso. In een volgende blogpost zal ik jullie verblijden met alle andere accessoires die gekocht moesten worden, alleen maar omdat Paul en Thijs het niet konden laten om me te pesten over mijn Nespresso apparaat. Thanks guys. Mijn bankrekening haat jullie :D

Modifast Intensive week 4 update: finish bereikt

Het was de bedoeling om na de derde week op Modifast alvast een update te geven, maar uiteindelijk had ik toen nog niet zoveel te melden. En de laatste week, waarin je twee zakjes per dag mag vervangen met een maaltijd, vloog echt razendsnel voorbij. Het is verrassend hoe je eetpatroon invloed kan hebben op je perceptie van tijd. Die eerste twee weken alleen op zakjes leken echt eindeloos te zijn…

Ik begon op maandag 4 juni met 70,8kg aan gewicht. Ik eindigde gister op zondag 1 juli met 63kg gewicht. Dat is een verschil van 7,8kg – niet de 10 waar ik op gehoopt had, maar nog steeds een vrij aanzienlijke hoeveelheid voor 4 weken (bijna 2kg per week!). En waarschijnlijk dipt mijn gewicht langzaam nog wat verder de komende weken terwijl ik me weer aanpas aan een normaal eetritme.

Wat mag je eten van Modifast in de derde en vierde week? Verrassend genoeg best wel lekkere dingen. Er staan verschillende goedgekeurde recepten op hun site. Wat daar vooral opvalt is dat je in principe alles mag eten, er lijken weinig restricties te zijn over het soort vlees of de hoeveelheid vet of koolhydraten die er in zitten. Wel zijn de hoeveelheden erg beperkt. Ik at de meeste recepten daarom een aantal dagen achter elkaar, omdat de supermarkt niet berekend is op zo’n dieet. Als je maar 100gr krieltjes mag in je maaltijd en 600gr is de kleinste verpakking die de supermarkt heeft… tjah. Dan eet je een week krieltjes :)

Een grillpan is wel je beste vriend als je in week drie en vier van dit dieet zit. Je wilt alles zo droog mogelijk bakken, want olie blijkt echt vervelend veel calorieen te bevatten, en dat werkt nou eenmaal het beste in een grillpan. Ik heb die van mij al jaren, maar ik heb hem nu haast dagelijks gebruikt.

Een greep uit wat ik gegeten heb:

Eerste vaste maaltijd na 2 weken Modifast poeder!
Gegrilde entrecote met oreganosaus, krieltjes en broccoli

Deze is een aanrader. De simpele marinade van olijfolie, knoflook, oregano, peper en zout trekt goed in het vlees en geeft het een onverwacht lekkere smaak. Negeer alleen de griltijd die erbij staat, als je dun gesneden rundvlees echt 1 a 2 minuten aan elke kant bakt heb je het grondig verneukt. Gewoon de stukjes vlees een voor een op de hete grillplan leggen, zodra de laatste erop ligt de eerste beginnen te keren. Als je weer bij de laatste bent begin je ze van de grillplan af te halen en op het bord te leggen.

W3 op Modifast: kabeljauw in parmaham met pesto. Could be worse! :)
Kabeljauw in parmaham met gnocchi krieltjes en roerbakgroente

Erg lekker! De parmaham met rode pesto eronder voegt veel smaak toe aan de toch verder niet zo boeiende kabeljauw. Ik dacht helaas slim te zijn en bakte meteen alle vis die ik gekocht had in een keer, zodat ik de volgende dag alleen maar zo’n pakketje hoefde op te warmen in de magnetron. Opnieuw opgewarmde vis uit de magnetron: bah. Niet doen.

Yum: Zalm met aardappel in schil en broccolicreme #modifast
Zalm met aardappel in de schil en broccolicreme

Zalm op huid: heerlijk. Maar goed, daar kun je in principe ook niet echt iets aan verkloten. De broccolicreme was ik minder over te spreken. Veel gedoe, staafmixer goed smerig, voor een goedje wat uiteindelijk niet eens zoveel toevoegde aan de maaltijd. Supermarktbroccoli vind ik vooral lekker door de textuur, qua smaak is het gepureerd net een soort babyvoeding. Misschien had ik er niet genoeg kruiden en zout bijgegooid, waardoor het een beetje smaakloos bleef. Maar ik heb de volgende dag de broccoli gewoon heel gelaten en de aardappel in schil een lekkere lading zout gegeven – duidelijk betere keuze.

Ik ontdekte op de EatingWell site ook een aardige lijst met 500 calorie recepten die als inspiratie kunnen dienen. Ik was heel erg te spreken over hun ‘Spicy Beef with Shrimp & Bok Choy’:

Yum. Het was ook alweer heel lang geleden sinds ik zelf een bamigerecht had gemaakt, aangezien elk vorige dieet een lowcarb/paleo variant was. Toch fijn om weer eens te eten!

Zoals je op de chart helemaal bovenin ziet zitten er pieken en dalen in de metingen. Om die ruis eruit te filteren gebruiken we trendlijnen in dit soort diagrammen. Door gebruik te maken van zo’n ‘exponentially smoothed weighted moving average’ verdwijnen de pieken en dalen, zodat die geen demotiverende werking kunnen hebben tijdens het dieet.

FatWatch, de app van de chart hierboven, draait op iOS terwijl PhysicsDiet, waarvan je de chart hier beneden ziet, een webdienst is. Beide gebruiken in principe dezelfde trendlijnen zoals voorgeschreven in Hacker’s Diet.

Volgens beide trendlijnen ligt mijn ‘echte’ gewicht nog ergens rond de 65kg – dat is de lag die je standaard krijgt met een trendlijn – maar dat zal vanzelf stabiliseren als ik de komende tijd meer richting een vast gewicht ga. Boeiend aan de analyse in PhysicsDiet is dat er ook een regressielijn berekend wordt, en op basis daarvan gemiddeld gewichtsverlies en calorietekort. Bijna 1700 calorieen per dag te weinig; belachelijk maar ergens ook niet verrassend. Je krijgt maar 500 calorieen binnen als je alleen maar Modifast zakjes eet, met die 1700 missende calorieen erbij zit je op 2200 totaal. Vrij normaal voor een volwassen man.

En nu, de grote vraag: kan ik anderen zo’n crashdieet als Modifast Intensive aanraden?

Nee. Niet zonder goede reden, anyway.

Het was voor mijzelf eigenlijk gewoon een slecht idee. Ik vind mezelf misschien flink te dik, maar ik ben rationeel gezien niet obees (BMI was 23,7 en is nu 21) of op een andere manier in de bedoelde doelgroep van Modifast Intensive. Normale dieten slaan bij mij eigenlijk prima aan. Het was dan ook voornamelijk nieuwsgierigheid en uitdaging die mij ertoe gezet hebben om dit te doen. Ben ik tevreden over de resultaten? Zeker. Maar als je BMI niet boven de 25 ligt kun je misschien beter eerst eens kijken naar gezondere alternatieven. Een crashdieet kost je ook spiermassa – het is niet alleen vet wat verdwijnt. Dat gebeurt bij elk dieet, maar bij een crashdieet wordt dit effect nog eens extra versterkt omdat je zo bizar weinig eet. Je lichaam gaat dan automatisch in starvation, een evolutionair slim bedacht mechanisme: als er te weinig voeding is blijf je langer overleven als je juist efficienter vet opslaat en de hoeveelheid energieverslindende spieren gaat afbouwen. Minder handig als je juist van die vetmassa af wilt.

Anderzijds, als je wel besluit Modifast Intensive te gaan doen? Het is echt prima haalbaar en verdomd effectief. Laat je er in ieder geval niet van weerhouden door het geklaag op online dieetfora, als ik het kan is het echt voor iedereen haalbaar. De eerste twee weken zijn vervelend, maar tegelijkertijd ook erg makkelijk. Je eet alleen uit zakjes dus je kunt simpelweg geen foute beslissingen nemen die je dieet negatief beinvloeden. En je weet precies wanneer die twee weken eindigen, dus je hebt een doel om naartoe te leven. Na die twee weken mag je weer vast voedsel en dan is het einde van het dieet echt in no time bereikt.

Overigens, als iemand anders van plan is Modifast Intensive te gaan doen, ik heb nog een flinke lading over. Mijn buren namen toen ik niet thuis was mijn perfect uitgerekende, online bestelde pakket Modifast aan terwijl ze daarna meteen op vakantie gingen. Ik moest ruim een week extra zakjes bijkopen tot ze terug waren (en bedankt…). Ik heb nog:
Verkocht! Bedankt aan iedereen die interesse getoond heeft.

Watermeloen en Feta salade

Gisteren hebben Roy en ik weer eens heerlijk gekookt en gegeten. Het helpt toch een hoop als je geen rekening hoeft te houden met huisgenoten die niks lusten, dan kun je gewoon naar hartenlust maken waar je zin in hebt.

We gingen voor een tonijnsteak in coriander en basilicum marinade, a’la Jamie Oliver, met gepofte aardappelen en zelfgemaakte kruidenboter. Dat was al lekker, maar het kwam niet eens in de buurt van de salade die we erbij hadden: Watermeloen met feta.
Klinkt als een idiote combinatie, maar de smaken gaan zo perfect in elkaar over! Om het frisse zomerse gevoel nog meer nadruk te geven gaat er in de salade ook nog een handvol munt en rode ui gedrenkt in limoensap. Dat laatste is ook een onverwacht geweldig duo!

Zeker een aanrader dus voor bij je volgende BBQ.

Varkensfilet met pesto en parmaham

Heerlijk gegeten vandaag… In een poging wat variatie in onze wekelijkse maaltijden te krijgen hebben Roy en ik weer eens samen wat nieuws gekookt. Vroeger deden we dat vaker, tegenwoordig koken we vaak de maaltijden die we uit ons hoofd kunnen. Het gerecht van vandaag bleek echter verrassend simpel:
Varkensfilet met pesto en parmaham. Neem een filetrollade van ongeveer een kilo, snijd deze vervolgens een aantal maal diep in en vul de sneden met pesto. Dan bedek je de buitenkant ook met pesto en omwikkel je het vlees volledig met parmaham. Stop het geheel in aluminiumfolie en gooi het 20 minuten in een voorverwarmde oven op 200 graden. Daarna het folie openmaken en het vlees nog 15 minuten in de oven laten, zodat de buitenkant lekker krokant wordt. Warm in de tussentijd ook nog een aardappelvariant en groenten naar keuze op en voila! Klaar.

Was alles bij elkaar minder werk dan een maaltijd roerbakken voor 4 personen, het duurde alleen langer. Definitely op de lijst van vaker te maken gerechten.