Style over Substance

Ettemadis maatshirt: Eindresultaat

30 juni 2009 // 6 Reacties // Categorie: Foto // Tags: Fotografie, Kleding, Mode

Vorige donderdag was het dan eindelijk zover: na twee maanden (lange wachttijd voornamelijk veroorzaakt door mijn eigen laksheid) kon ik mijn maatshirt ophalen in Amersfoort. Over deze laatste sessie valt eigenlijk weinig te vertellen – ik kwam, ik zag en ik betaalde (Veni, Vidi, Visa ). Ik was tevreden, er hoefde niks meer te worden aangepast.

Om jullie een idee te geven heb ik twee spiegelfoto’s gemaakt – niet echt topwerk, maar ze laten prima zien hoe het shirt valt. De foto’s zijn met shirt uit de broek om de lengte te kunnen zien, maar dat hoort normaal natuurlijk niet

Ik heb een maatshirt laten bouwen omdat ik ontevreden was met off-the-rack shirts. Er waren altijd problemen, plekken waar zo’n shirt niet goed zat. De vraag is dan natuurlijk: is alles opgelost nu ik een maatshirt heb?

Oh yeah baby.

Even kort de belangrijkste punten aanstippen:

• Schouders. Stoppen perfect op de schouder, niet een paar centimeter ernaast. Nauwelijks een millimeter ernaast. Zat bij mij op normale shirts redelijk in de buurt, maar nooit zo perfect.
• Armgat. Begint daadwerkelijk onder bij m’n oksel in plaats van halverwege m’n arm – normale shirts, ook slimfit, gaan uit van een veel bredere borstkas.
• Schouderlijn. De lijn waar de voor- en achterkant van het shirt aan elkaar genaaid zijn hoort perfect met de lijn van je schouder mee te lopen, niet af te lopen naar voor of achter. Per persoon is dat verschillend en waarschijnlijk niet te regelen zonder maatwerk.
• Mouwen. Als je een (correct gesneden) jasje draagt hoor je nog een centimeter, misschien twee, van je manchetten te zien. Op normale shirts waren de mouwen zo lang dat je bij mij acht centimeter zag.
• Taille. Het maatshirt is slank genoeg gesneden om flatteus te zijn, maar niet zo extreem dat m’n toch aanwezige bierbuik duidelijk zichtbaar is. Normale shirts lukt het nooit zo’n fit te bereiken.
• Lengte. Shirts van het rek moeten soms echt onmogelijk ver m’n broek in, komen haast lager dan m’n boxers. Deze is volgens de normen wel weer wat kort, maar dat bevalt mij eigenlijk prima!

Zijn er dan nog nadelen? Nou… De fit is flink cut to the bone en dat merk je ook – dit shirt is gemaakt om er goed uit te zien, niet om handarbeid in te verrichten. De bewegingsvrijheid heeft flink moeten inboeten ten opzichte van de overhemden die ik voorheen kocht. Maar ja, die overhemden waren dus ook een beetje zoutzakken… Misschien dat ik in de toekomst ook ‘comfortabele’ shirts wil laten maken, maar ik ben in principe erg tevreden met deze trade-off.

145 euro blijft echt ontzettend prijzig, maar het eindresultaat mag er dan ook zijn. En je kunt je afvragen wat je liever hebt: één perfect passend shirt of drie van 50 euro die waardeloos zitten… Nog erger, vorig jaar heb ik nog zo’n modeshirt – type drieknoops kraag met contrastvoering op boord en manchetten en contraststik bij de knoopsgaten – gekocht voor 120 euro. Dat is al helemaal een misplaatste aankoop als je ziet dat je voor een paar tientjes meer dezelfde opties regelt, maar dan op maat. Aanrader dus!

Voor de fairness moet ik er wel bij zeggen dat dit m’n eerste maatshirt is, ik heb geen ervaring met andere winkels in Nederland die een niet-bespoke maatshirt service bieden. Het zou dus goed mogelijk kunnen zijn dat ik ook al tevreden zou zijn met een maatshirt van een goedkopere toko. Een eerlijke vergelijking zal op zich laten wachten tot ik weer genoeg geld bij elkaar gesprokkeld heb om een shirt bij een concurrent te laten bouwen

Update: Evan had zijn shirt al wat eerder binnen en daar foto’s van gemaakt, daar heb ik meteen maar even één van geleend:

Maatshirt bij Ettemadis: Tussenpas

29 mei 2009 // 4 Reacties // Categorie: Foto // Tags: Kleding, Mode

Eindelijk was het zover: na één afspraak waar ik afhaakte wegens extreme brakheid na ESK Stef, één keer random langskomen in de hoop dat m’n shirt er toevallig lag en één afspraak waarbij de NS dwars lag door de verbinding tussen Utrecht en Amersfoort optioneel te maken… had ik vandaag eindelijk de tussenpas van m’n maatshirt bij Ettemadis (Evan was na Stef minder brak en had daarom drie weken geleden zijn tussenpas al gehad).

Een tussenpas is niet een verplichte stap in het proces maar wel een aanrader: de maten die tijdens de eerste afspraak zijn opgenomen zijn theoretisch correct, maar kunnen op het oog toch anders uitvallen. Tijdens de tussenpas wordt een ruwe vorm van het shirt – bestaand uit enkel voorkant, achterkant en één mouw – gepast om te zien of er voor het lichaam verder nog aanpassingen nodig zijn.

De heer Etemadi liet me mijn shirt zien, op dat moment eigenlijk nog nauwelijks als een overhemd te herkennen, en ik was meteen tevreden over mijn stofkeuze. Het is lastig om je in te beelden hoe een shirt eruit gaat zien van een stofje uit een stalenboek, maar het lichtblauwe visgraatje was geweldig. Het mocht dan ook de goedkeuring dragen van mevrouw Etemadi, die op dat moment ook in de winkel hielp.

Ik trok m’n polo uit en deed voorzichtig het ruwe shirt aan, Mehdi spelde het met beleid dicht…

Wow.

Voor m’n gevoel zat zelfs deze ruwe versie sowieso al 10x beter dan elk compleet overhemd wat ik ooit aangetrokken heb. Het was geweldig getailleerd, klopte rond de borst, schouders volgden de natuurlijke lijn van mijn lichaam, mouwgat zat bij m’n oksel in plaats van halverwege m’n arm, alle plekken waar het meestal mis gaat waren nu prima… Ik had wel eens eerder gelezen dat het een slecht idee is om als student maatshirts te laten maken, want daarna wil je nooit meer van het rek kopen. Ik heb nog niet eens een volledig shirt aangehad en ik snap het al.

(oef, ik ben niet echt een geschikt kledingmodel… Er is een reden waarom ik normaal achter de camera sta…)

Ik vond het nu misschien al prima, maar Mehdi Etemadi was nog geenszins tevreden. Het shirt was nog te breed bij m’n schouders (echt waar?), moest nog getailleerder zijn (oef), de mouwen en het mouwgat waren nog te wijd… met spelden en krijt werden zijn aanpassingen doorgevoerd. Nadat hij zich er van verzekerd had dat ik ook tevreden was – niet zo heel moeilijk, beginner op dit gebied als ik ben – ontdeed hij het shirt van de spelden en mocht ik het uittrekken.

IJverig werd het shirt op de werkbank gelegd en begon hij met een oranje krijt de aangestipte plekken verder uit te werken. Streepjes die aangaven waar een speld had gezeten werden volledige lijnen, een preview van de uiteindelijke vorm die het shirt zou gaan krijgen.

Nadat alle aanpassingen waren doorgevoerd werd de meetlint erbij gepakt en werden de nieuwe maten van het shirt opgenomen. De resultaten werden direct bijgeschreven op mijn overzicht en zullen uiteindelijk in mijn persoonlijke patroon verwerkt worden, in de toekomst kan een nieuw shirt dan al bij de tussenpas haast perfect zitten.

In totaal was ik met een half uurtje klaar. Zaterdag 6 juni staat de afspraak om het afgemaakte shirt te zien, ik kan niet wachten!

O-Flash ringflits

24 mei 2009 // Geen Reacties // Categorie: Foto // Tags: Fotografie, Gadgets, Mode

Een ringflits is een flitser die niet bovenop je camera zit, maar rond de hele lens. Dit zorgt voor een heel egaal licht met een hele zachte overgang naar schaduw aan de zijkanten van een object. Die look is heel populair bij modefotografie, vooral in de late jaren ’90 met iets te anorexische modellen, en is daarom heel gewild onder amateurfotografen.

Alienbees ringflits

Deze ringflitsen zijn alleen haast onbetaalbaar als arme student, een beetje studio ringflits kost al snel zo’n 1000 euro en is dan nog niet al te best. Een hoop mensen op internet zijn zelf gaan proberen een ringflits te doe-het-zelfen. De resultaten daarvan zijn aardig, maar de constructies zijn meestal erg fragiel. Twee bedrijven, Rayflash en Orbis, hebben een oplossing: een ringflits die werkt door het licht uit een normale hotshoe flits via glasvezels en prisma’s te weerkaatsen – de enthousiaste amateurfotograaf heeft toch al een hotshoe flits. Maar ze kosten nog steeds een paar honderd euro voor wat in principe een stuk plastic en wat spiegeltjes is. Gelukkig is de Chinese industrie ook druk bezig op fotografiegear gebied en bestaat er een goedkoop alternatief: de O-Flash.

O-Flash ringflits

Voor ongeveer 50 euro inc verzendkosten krijg je een Rayflash achtige constructie die op je flits en camera past. Er zijn meerdere modellen die eigenlijk alleen verschillen in afmeting – de afstand tussen flits en lens moet precies overeenkomen met de lengte van de O-Flash. Natuurlijk is zo’n spiegelconstructie nooit even sterk als een echte ringflits die voor dat doel gebouwd is, maar ik hoop dat er met een wat hogere ISO en wat gespeel met de flitssterkte wel wat mooie foto’s uit kunnen komen. Flickr gebruiker NellyPro heeft de O-Flash en de Rayflash al met elkaar vergeleken:

De O-Flash is volgens hem minder goed dan de Rayflash uitvoering, vooral doordat hij minder lichtsterk is en omdat de ring niet overal evenveel licht oplevert waardoor schaduwen toch sterker zullen zijn aan één kant van het model. Maar hij kost ook slechts 1/6de van de Rayflash (en al helemaal een fractie van een echte ringflits)… Dat spreekt erg voor de prijs/kwaliteit verhouding. Ik heb ‘m besteld en zal eens een aardige testshoot houden als ie binnen is!

Audrey Tautou in Chanel No.5 reclame

6 mei 2009 // Geen Reacties // Categorie: Video // Tags: Marketing, Mode, Reclame

Audrey Tautou, ons het meest bekend als Amélie uit Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain, is de nieuwe celeb die voor Chanel hun No.5 parfum gaat pluggen. Dat komt erg handig uit, want Audrey speelt Coco Chanel in een nieuwe film over haar leven. Om dat nog even een extra marketingzetje te geven speelt Audrey ook in deze nieuwe twee en een halve minuut durende reclamespot voor No.5, geregisseerd door Jean Pierre Jeunet.
Herinneren we ons nog de heerlijk overdreven vorige No.5 reclame, geregisseerd door Baz Luhrman met Nicole Kidman? Die vond ik zelf erg mooi in al z’n Luhrman style-over-substance Moulin Rouge glitter, maar deze reclame is precies het omgekeerde… Ingetogen. Dromerig. Verlegen. En daardoor misschien nog wel veel charmanter. Een (veel mooiere) hoge resolutie versie kun je op Chanel’s site bekijken.

Bonus: Deze was al eerder een bonus, maar goed… Nog steeds vind ik dit de parfumreclame:

Chanel Egoiste.

Ticino Big Pilot horloge

6 mei 2009 // 15 Reacties // Categorie: Foto // Tags: Design, Fotografie, Gadgets, Horloges, Mode

Noem het een uit de hand gelopen hobby, of noem het een… nou ja, dat eigenlijk wel. Maar goed, ik heb er dus weer een horloge bij!

M’n nieuwe speeltje: de Ticino Big Pilot

Eigenlijk had ik deze blogpost al een paar dagen af, maar nu wil het toeval dat deze Ticino Big Pilot een homage is aan een model dat B-uhr wordt genoemd. In de tweede wereldoorlog vlogen de Luftwaffe piloten met deze horloges, B-uhr staat voor Beobachtungs-uhr: observatie horloge. Ze werden gebruikt om te navigeren en moesten daarom simpel afleesbaar en zeer nauwkeurig zijn, maar ook tegen de klappen van een luchtgevecht kunnen. Nu heb ik zo m’n tactloze momenten, maar om een homage aan een Duits oorlogshorloge op 4 of 5 mei te posten gaat mij toch ook net te ver

Origineel WO2 B-uhr horloge van IWC

De B-uhrs hebben een simpel, maar daardoor heel elegant ontwerp met een zeer interessante historie. Alleen zijn die originele B-uhr’s tegenwoordig niet alleen onbetaalbaar, maar kunnen ze ook niet normaal om de pols: ze waren 55mm breed en werden over de mouw van een flightsuit gedragen.

Nieuwe 55mm B-uhr van Laco zoals piloten hem droegen

Nieuwe 55mm B-uhr van Laco op een normale pols

Maar verschillende bedrijven, waaronder een aantal van de originele fabrieken, maken tegenwoordig kleinere versies van de B-uhr’s. De Airman Original van originele fabrikant Stowa is mijn favoriet, maar deze is nog wat hoog gegrepen voor een student met een prijs die begint bij 990 euro (overigens hebben ze ook een versie die ‘slechts’ 590 euro kost. Die staat hoog op de lijst als afstudeercadeau voor mezelf).

Stowa Airman Original

Gelukkig zijn er ook goedkope opties en qua prijs/kwaliteit springt de Ticino meteen in het oog. Voor net geen 100 euro wel de B-uhr look, inclusief steriele wijzerplaat en blauwe wijzers, maar dan draaiend op een (overigens zeer betrouwbaar) Japans mechanisch uurwerk in plaats van authentiek Zwitsers. Geen krasbestendig saffierglas of andere luxe, maar dat kan ook haast niet voor die prijs. Het enige echte nadeel: de kast is 47mm breed, wat hem eigenlijk alleen geschikt maakt voor vrij grote jongens. En met mijn 15 cm pols omtrek ben ik er daar niet een van…

De Ticino weer, in zwart/wit om te verbloemen dat deze shot niet zo goed was

Toch kon ik het niet laten en bestelde ik de Ticino met korting via WatchUSeek. Toen hij eenmaal binnen kwam bleek ik toch gelijk te hebben: 47mm is eigenlijk te groot voor mijn pols. Gelukkig is de trend om steeds grotere horloges te dragen nog niet afgenomen (hoewel de verwachting is dat de recessie het conspicuous consumption patroon de komende tijd nog flink zal verbreken) en kan ik er nog net in casual gebruik mee wegkomen. Het bandje wat erbij zat was – zoals altijd bij goedkope horloges – waardeloos, dus werd een nieuw flieger-stijl bandje van Steinhart besteld. Die komt hopelijk een van de komende dagen aan, dan komt er uiteraard weer een volledige fotosessie.

Nederlandse fiets dresscode volgens NYT

2 mei 2009 // 4 Reacties // Categorie: Foto // Tags: Gadgets, Mode

In Nederland zijn we totaal gewend aan de fiets. We weten dat het in het buitenland anders is – een Spaanse exchange student op een fiets zetten is een serieus ongeluk just waiting to happen – maar soms is de culture shock wel heel indrukwekkend. In de New York Times stond deze maand een artikel over de nieuwe populariteit van de klassieke Nederlandse omafiets in New York, inclusief audio commentaar en foto’s van de blijkbaar zo vreemde typisch Nederlandse fietser. Maar het mooiste is nog wel de bijbehorende slideshow met de frappante titel “Dress Codes: The Dutch Bicycle”.

‘t is natuurlijk altijd leuk als ons kleine landje wat aandacht krijgt, maar dit is toch wel een sprekend geval van omgwtfbbq. Ik weet niet in welk deel van Nederland ze precies hebben gekeken voor hun inspiratie, maar dit is toch niet de stijl die ik direct associeer met de klassieke Nederlandse, half weggeroeste, met drie kettingsloten vastgezette omafiets.

Meer foto’s in de slideshow.

Persol 2847-S

27 april 2009 // 3 Reacties // Categorie: Foto // Tags: Mode

Ah, de nieuwe aanwinsten post voor deze maand had ik toch iets voorbarig in elkaar gezet. Er is toch nog een nieuwe aanwinst tussendoor geslopen:

Een zonnebril. Sinds ik lenzen heb kan ik m’n zonnebril op sterkte niet meer dragen, dus er moest vervanging komen. Dat is deze Persol geworden, de 2847-S in kleur 108/33: Light Havana Crystal Brown. Persol vond ik altijd een beetje ouwe lullen merk, maar A) ik ben ondertussen een ouwe lul, B) ze hebben (nu ik wat volwassener ben) juist daardoor wel een chique Italiaanse look en C) ze staan me dus echt 10x beter dan de semihippe metalen Oakley-aftreksel zonnebrillen die ik altijd had. Weer een puntje voor Stijlforum, zonder hun zou ik het nooit overwogen hebben. Even een crappy foto van hoe hij mij ongeveer staat:

Nieuwe aanwinsten april 2009

20 april 2009 // 3 Reacties // Categorie: Foto // Tags: Fotografie, Gadgets, Kleding, Mode

En natuurlijk wil ik dolgraag weer delen waar ik deze maand mijn geld aan verspild heb. M’n nieuwe speeltjes voor april:

M’n Troika Eiszeit is binnen! Helaas is het kleurtje toch meer turqouise (zeg maar, Quenouille blauw) dan ik had gehoopt, waardoor ik er enigszins over nadenk toch de Laguna te kopen. Maar over de kwaliteit valt niet te klagen. Prima nieuwe portemonnee.

Het is wel heel duidelijk dat er echt maar 2 pasjes per vakje passen (en nu hij nog nieuw is toch best een klus om ze er weer uit te krijgen). De visitekaartjes houder op de voorkant kan ook een pasje bevatten, maar pas wel op dat de kleur van je pasje een beetje goed match met de kleur van de creditcardhouder. De gele NS voordeelurenkaart was namelijk niet een heel fraai gezicht op deze plek, het blauwgroene van een ABN bankpas doet het al een stuk beter.

Daarnaast heb ik de op Stijlforum al veel geziene witte H&M skinny broek gekocht. Er staat Model: Very Slim op het etiket en daar is geen woord van gelogen. Het eerste exemplaar dat ik probeerde kreeg ik niet eens langs m’n dijbeen omhoog. Maatje 30 bleek als gegoten te zitten, hoewel ik dan een centimeter of 5 broekspijp teveel heb – even korter laten maken. Een poging om (na een dagje Amsterdam, dus al wat gekreukt) een foto van deze broek te nemen via de spiegel werd helaas niet beter dan dit:

Last but not least: vorige week ontving ik de Sigma EF-500 DG Super flits, mijn tweede flits voor Strobist fotografie. Qua sterkte vergelijkbaar met de officiële Canon 5xx serie flitsen, maar voor een fractie van de prijs – vooral zo tweedehands. Op Strobist had ik al gelezen dat het lastig was om deze te gebruiken met flash triggers vanwege een speciale stand waar de flits op moest worden ingesteld, maar dit exemplaar heeft daar blijkbaar geen last van. Gewoon op M stand zetten, in de CTR-301s pluggen en knallen maar.

Maatshirt aangemeten bij Ettemadis

19 april 2009 // 11 Reacties // Categorie: Foto, Journal // Tags: Kleding, Mode

Overhemden uit de winkel zijn voor mijn lichaam nooit echt een succes. Met boordmaat 38 zijn mijn manchetten te lang, ligt de aanzet van de mouw ergens halverwege mijn bovenarm en kan ik met gemak nog een kilo of 30 aankomen voor ik niet meer in het shirt zwem. Slim-fit overhemden lossen dit deels op, maar nog steeds moet ik met deze shirts naar de kleermaker om ze in te laten nemen en verkorten. De ironie wil dat een goed slim-fit overhemd van het rek plus de kosten voor het vermaken samen redelijk dicht in de buurt van een goedkoop maatshirt komen. Toen Evan mailde dat hij naar een kleermaker in Amersfoort wou gaan voor maatshirts koste het dus weinig moeite om mij ook over te halen.

De gemiddelde Suit Supply-achtige toko in Nederland neemt alleen je maten op en stuurt ze door naar China, waar een standaardpatroon lichtjes voor jou wordt aangepast. Het resultaat komt 2 maanden later teruggevlogen, waarna de kleermakers van de toko de laatste aanpassingen uitvoeren. Daar is in principe niks mis mee, want draagt nog steeds veel beter dan een shirt van het rek, maar op Stijlforum las Evan dat Ettemadis voor een vergelijkbare prijs maatshirts aanbiedt die bespoke zijn – de volgende stap na ‘simpel’ maatwerk. In plaats van een standaardpatroon te gebruiken meet de kleermaker zelf de klant op en schetst vervolgens een persoonlijk patroon dat specifiek voor hem gemaakt is. Daarnaast kan een shirt van Ettemadis binnen 3 weken klaar zijn omdat hij ze zelf in hun eigen atelier maakt. Een prima verkoopverhaal, tijd om het van dichtbij te zien!

Met het oog op een bezoek aan de nieuwe Drie Gezusters in Enschede op donderdagavond leek het ons een goed idee om de trip naar Amersfoort tot zaterdag uit te stellen. Dat was maar goed ook, want de winkel blijkt enkel op koopavond en zaterdag open te zijn zonder afspraak. Helaas hadden we niet voorzien dat we donderdag direct na de Drie in Asterion zouden naborrelen, waarna ook vrijdag weer maximaal genoten werd van het studentenleven. Er stonden dus alsnog twee brakke apen op zaterdagmiddag voor de deur van de uit Iran afkomstige kleermaker Mehdi Etemadi.

De winkel is lastig te vinden als je niet weet dat hij bestaat, verborgen in een onopvallende winkelpassage aan de Utrechtsestraat in Amersfoort. Enkel een klein uithangbord onthult dat een shirtmaker in de passage gevestigd is, de tekst op het sandwichbord eronder doet zelfs eerder denken aan een dorpskleermaker die de gesprongen ritsen van iets te voluptueuze huisvrouwen repareert. Gelukkig blijkt in de passage een utilitair ingerichte winkel te zitten, waar een muur vol overhemden overduidelijk maakt wat hier precies gebeurt. We werden gastvrij onthaald door de kleermaker zelf en zijn twee zoons, Arjan en Amir. Zij tweeën hielpen ons met de keuzes en opties voor onze shirts, terwijl de oude heer zelf rustig verder werkte op de naaimachine voorin de ruimte. Door de week zat hij niet hier, vertelden zijn zonen ons, maar in hun atelier waar het merendeel van het werk verricht wordt.

Nadat we plaatsnamen op de stoelen werden de boeken voor ons opengeslagen en begon één van de mooiste luxeproblemen: er was teveel keuze. Tientallen stalenboeken van verschillende stoffenhuizen lagen naar ons te lonken en honderden stoffen hadden we, zelfs op het laagste prijsniveau, tot onze beschikking. Na enige flinke deliberatie koos Evan voor een lichtroze visgraatje van Cotonificio Albini (op de foto hierboven te zien), ik verkoos een lichtblauw visgraatje van Thomas Mason. Amir bleef ons hierbij helpen en adviseren en liet verschillende prachtige stoffen, ook uit de hogere prijsklassen, zien.

Nu een keuze qua stof was gemaakt was het tijd om onze maten te laten opmeten. Voor mij een volledig nieuwe ervaring; Evan had al eerder een Borelli shirt laten opmeten. Met vaste hand werd het meetlint door de oude kleermaker om onze lichamen geklemd en verschillende getallen luid en duidelijk geconstateerd zodat Amir ze zorgvuldig op kon schrijven. Aangekomen bij buik en arm bedacht ik me dat ik misschien maar weer wat extra moest gaan sporten want het waren geen fraaie getallen… hmmm… maar wat als ik dan niet meer in m’n maatshirt pas? Ai, dilemma

Nu stofkeuze en onze maten waren vastgesteld was het tijd voor de opties. Boord, manchetten, knoopjes, bij bespoke kun je in principe alles laten maken zoals het jou uitkomt. Evan en ik hielden het hier toch nog vrij rustig en gingen voor de standaard mogelijkheden. Evan wou Napolitaanse manchetten en een hoge full-cutaway boord met handwerk, zelf koos ik voor Franse ronde manchetten en een witte twee-knoops half-cutaway contrastboord – beide shirts uiteraard voorzien van dikke parelmoer knopen. Handwerk is een leuke toevoeging waarbij de verschillende delen zoals mouwen en schouders niet met een naaimachine maar met de hand aan elkaar worden genaaid. Dit zorgt voor een fraaie en vooral opvallende afwerking die vaak als teken van kwaliteit wordt gezien. Omdat het mij voornamelijk erom ging eindelijk eens een shirt te kopen met goede pasvorm lagen mijn prioriteiten nu even anders en vond ik de extra 85 euro nog niet de moeite waard. Als het eindproduct bevalt is dat zeker een mooie toevoeging voor de volgende aankoop.

Na vooruitbetaling van de halve factuur (in mijn geval dus de helft van 145 euro) was het een done deal en zijn onze shirts officieel besteld. Over een week of twee worden we gebeld voor een tussenpas om de ruwe vorm van het overhemd te zien; aanpassingen kunnen dan nog doorgevoerd worden tot we helemaal tevreden zijn. Ook dit bevalt mij ten zeerste, aangezien ik gehoord heb dat dit niet veel voorkomt bij andere shirtmakers – hun producten komt in principe volledig afgemaakt uit China (of waar dan ook) aan.

Evan nam meteen de trein terug naar Enschede, ik dacht nog even te gaan shoppen in Amersfoort. Helaas was mijn nog steeds brakke hoofd niet in staat om de lokale bevolking, die vanwege de combinatie mooi weer en smartlappenfestival (!!!) in grote getale aanwezig was, te trotseren. Na een half uur kwam ik terug bij Ettemadis en vroeg ik of ik even kon bijkomen door wat extra sfeerfoto’s voor deze post te schieten. Gelukkig vonden ze het niet erg om een brakke student met een fotocamera een uurtje extra in de winkel te tolereren en kreeg ik zelfs een kijkje achter de schermen bij een spoedklus: een klant had voor zijn bruiloft over twee dagen nog een shirt nodig Een uitstapje naar het atelier voor achtergrondfoto’s was helaas niet meer mogelijk, geen van de drie heren ging daar vandaag nog naar toe.

Al met al dus een mooie show. Volgende keer ben ik er wel echt nuchter en neem ik de rest van m’n fotogear mee om foto’s van wat hogere kwaliteit te schieten. En om m’n shirt te passen, natuurlijk

Update: Verslag van de tussenpas.