Net met m’n huisgenoten La Vie En Rose gekeken, de film over de legendarische zangeres Édith Piaf.

Na een half uur was het eerste wat een huisgenoot zei “Jezus, wat een ellende” – niet over de film, maar over haar levensverhaal. Na 30 minuten heb je al het gevoel dat het arme kind genoeg shit heeft meegemaakt voor een heel leven, en dan heb je nog anderhalf uur te gaan. Opgegroeid in een bordeel en een circus, nergens thuis horend, zingend geld bij elkaar bedelen in de straten van Parijs, uiteindelijk ontdekt door een nachtclubeigenaar – en vervolgens beschuldigd van zijn moord. En het gaat maar door. Tragisch is één ding, dit is een hele eigen klasse.

Édith wordt gespeeld door Marion Cotillard, die ik hiervoor eigenlijk alleen kende als dat-lekkere-ding-uit-Taxi. Toen dacht ik dat het enkel om een mooi gezichtje ging, maar het tegengestelde is waar. Ze geeft een verbazingwekkende performance weg als Édith van 17 tot 47 jarige. Mede door haar goede spel wordt de eindeloze tragiek niet vervelend, maar juist iets waar je compleet in opgaat. Van jonge party girl tot oude zieke vrouw, Cotillard blijft de rol ten alle tijde geloofwaardig spelen.

De film bouwt naar het hoogtepunt toe wanneer een oude, kreupele Édith op het toneel Non, je ne regrette rien zingt. Een nummer waarin de artieste zingt dat nergens spijt van heeft, dat ze accepteert hoe haar leven gegaan is. Sowieso een prachtig nummer, maar in deze setting en met deze betekenis… kippevel.

Het gevoel van de film werd voor mij perfect neergezet op zo’n driekwart erin. Een journaliste interviewt Édith op het strand, stelt haar vragen over haar leven. Alle antwoorden zijn mooi geschreven, maar bij deze had ik mijn klik:

Bent u bang voor de dood?

Minder dan voor eenzaamheid.

Mooi.

    Reacties