heineken.jpgIn de jaren ’90 draaide Heineken een reclamecampagne op TV. Beelden van zomerse taferelen en blije meisjes, zonsondergangen met je vrienden, een flesje Heineken altijd bij de hand. In de achtergrond de rokerige stem van Bert Heerink, met zijn rock klassiekers omgeschreven tot verbeeldende reclameslogans. Nummers met titels als Juli, July, Als een vogel zo vrij, Najaarszon, Doe wat je wil. Onbewust werd in ons hoofd een associatie gezaaid.

Ik denk dat ik die reclames meer dan tien jaar niet meer gezien heb.

Een paar dagen voor oud & nieuw draaiden we thuis een deel van de top 2000. Na een eindeloze lijst totaal onbekende nummers (mijn status als muzikaal orakel in Asterion is meer het resultaat van de geringe muzikale kennis van de overige bezoekers) kwamen er opeens bekende klanken uit de speakers. Klanken die me deden denken aan iets…

Herinneringen aan zomers die ik nooit heb meegemaakt. Diepblauwe zee, gouden stranden, ondergaande zon. Je weet wel – zoals een zomer er nooit uitziet in Nederland. Vrienden, meisjes in bikini, gezelligheid.

En de diepe, alles overheersende behoefte aan bier. Ik voelde me net Pavlov’s hond, met het kwijl aan m’n lippen.

De conditionering was niet perfect – ik had zin in bier, niet specifiek dat slootwater – dus ik voldeed aan de behoefte met een heerlijk, helder flesje Grolsch.

Zie je, Bert? Ik doe wat ik wil. Min of meer.

    Reacties