Neil Gaiman’s American Gods gratis

200px_American_gods.jpgNeil Gaiman, één van die schrijvers die ik idoliseer, heeft ter ere van het 7 jarig bestaan van zijn blog een poll gehouden: Welk van zijn boeken zou je het liefst gratis aan al je vrienden kunnen geven? Het boek dat gekozen werd zou hij dan volledig online zetten. Uit die poll rolde het boek American Gods, dat vanaf nu een maand gratis online te lezen is. Een aanrader, ik had er ook op gestemd!

American Gods is het verhaal van Shadow, een jongen die vrij komt uit de gevangenis en daarbuiten geen leven meer over heeft nadat zijn vrouw samen met zijn beste vriend verongelukt. Hij wordt ingehuurd door Mr Wednesday, die zijn hulp nodig heeft als assistent en bodyguard tijdens een reis door Amerika. Mr Wednesday moet namelijk nog wat zaken afhandelen met verschillende aparte figuren, die niet zijn wie ze op het eerste gezicht lijken…

Gaiman schrijft fantasy, maar niet op de Lord of the Rings ‘rare beesten in middeleeuwse omgeving’ manier. Veel van zijn verhalen gebeuren in de normale wereld, het hier en nu. Maar er blijkt naast die normale wereld ook nog een heel andere wereld te bestaan. Zoals een ondergrondse stad onder Londen, met zijn eigen cultuur en regels in Neverwhere. Of de wereld waarin de Afrikaanse Anansi mythes werkelijkheid zijn in Anansi Boys. En in het geval van American Gods de wereld van goden die de mensen alleen nog maar kennen uit geschiedenisboeken. Door gebeurtenissen waar zij niks aan kunnen doen worden de hoofdrolspelers in zijn verhalen, normale mensen die zich van geen kwaad bewust zijn, ook die werelden ingetrokken. En dat blijkt keer op keer de basis voor een mooi verhaal. Alles lezen, dus!

Recensie: Cloverfield

De verwachtingen voor Cloverfield waren aan mijn kant hooggespannen. De trailer was namelijk heel vet:

Gisteren ben ik ‘m met Alexander gaan kijken en de verwachtingen werden ook volledig waargemaakt. De trailer geeft een aardige opsomming van het verhaal: we kijken vanuit het oogpunt van Hud, die tijdens een afscheidsfeestje voor zijn vriend Rob met een handycam opnames maakt. Het feestje is leuk op gang als New York opeens door een soort aardbeving wordt geraakt en de stroom uitvalt. De feestgangers stromen het dak op om te zien wat er aan de hand is… en dan ontploft er iets in de achtergrond. Brokstukken vliegen door de lucht en raken de andere gebouwen met vernietigend resultaat. Chaos en paniek volgen.

En dat is zeer goed vermaak. Maar neem één ding van me aan: kijk deze film in de bioscoop. Cloverfield heeft nauwelijks plot, hij moet het hebben van gevoel. Als er shit ontploft, als er dingen instorten, als de massa hysterisch wegrent, dan moet je daar tussenin zitten. Het gebrom van zo’n bioscoopsubwoofer in je maag voelen. De scherven langs je oren horen vliegen. De ervaring deed me heel erg denken aan Black Hawk Down. In de bioscoop was ik overdonderd hoe vet die film was. Daar zat je midden in die gevechtsoperatie, was je onderdeel van de chaos en paniek. Keek je hem vervolgens thuis, bleek het eigenlijk toch best een saaie kutfilm te zijn. Ik denk dat hetzelfde voor Cloverfield geldt: ook al heb je thuis een goeie set staan, voor die paar euro kun je de ervaring zoveel spectaculairder maken. Gewoon doen.

Idols 7 – Ramiele Malubay

Even tussendoor… Waarom is Idols (en elke andere talentenjacht-realityshow) bij ons zo ontzettend zuig? Zag dit in m’n RSS feeds verschijnen, een Filipijnse die meedoet aan Idols #7 in Amerika. Tijdens de audities opent ze met Natural woman van Aretha Franklin. Scroll door naar 0:50 voor haar nummer…

Met zo’n stem regeer je dus sowieso over al het andere plebs wat meedoet in Nederland…

Warren Ellis – FreakAngels

freak.jpg

Eén van mijn favoriete ontdekkingen van afgelopen jaar was Warren Ellis. Hij is een stripschrijver met een lekker cynisch, nihilistisch gevoel voor humor. Als je kunt lachen om het werk van Brett Easton Ellis (American Psycho) en Chuck Palahniuk (Fight Club) kun je bij hem ook wel terecht. Zijn beste werk is de serie Transmetropolitan, over een psychotische journalist in een bizarre toekomstwereld. Ter introductie kun je de eerste aflevering legaal als PDF downloaden (via).

Maar! Om terug te komen op de titel en reden van deze post. Ik las op zijn blog dat hij een nieuw projectje is gestart, een wekelijkse online webcomic. Deze heet FreakAngels en de eerste aflevering (van 6 pagina’s) staat nu op hun site. Er gebeurt nog niet veel, maar de setting die hij erin schetst ziet er lekker post-apocalyptisch, steampunkachtig uit. Dat bevalt me wel.

Serial No. 3817131

Ik kwam net een vrij opvallende fotoset tegen. Serial No. 3817131 is een tentoonstelling van foto’s genomen door Rachel Papo, een Israëlische fotografe. Het Israëlische leger is een van de weinige legers in de wereld waar de dienstplicht ook voor vrouwen geldt. 15 jaar na haar eigen dienst is Papo teruggegaan om foto’s te maken van deze meisjes, die op hun 18de uit hun vertrouwde omgeving worden geplukt en opeens in boot camp zitten.

israel.jpg

Ik heb geen vrienden of kennissen die in het leger zitten, daardoor ben ik misschien wat naïef… maar het ziet er zo surrealistisch uit. Foto’s van allemaal verschillende 18 jarige meisjes, die zo als onschuldige ‘sjaars bij de intro van een universiteit zijn voor te stellen… maar dan met een M16 om de nek, in de brandende woestijnhitte.

Dan ben je toch heel eventjes weer blij dat je in Nederland woont.

Panerai Luminor Marina homage

Het kopiëren van elkaars modellen en die een klein beetje aanpassen gebeurt heel veel in de horlogewereld, ook bij de grote merken. Zolang je eigen merknaam er maar op staat schijnt het juridisch ook lastig te zijn om er iets aan te doen…

Mijn nieuwste aankoop is echter een paar stapjes dubieuzer. Op mijn Rolex en Omega look-a-likes staat heel duidelijk Alpha als merknaam, van dichtbij proberen ze niet eens voor het origineel door te gaan. Maar dit horloge gebruikt de merknaam Marina Militare – een term die Panerai gebruikt op hun limited edition horloges die voldoen aan de eisen van de Italiaanse marine. Op de normale versies staat op diezelfde plek de modelnaam Luminor Marina.

Links zie je de Panerai PAM 117 (Luminor Marina Destro Titanium 44mm model), rechts de Marina Militare in Destro Titanium uitvoering. Strikt genomen wordt hier het merk Panerai niet misbruikt, maar het is natuurlijk voor iedereen duidelijk waarom ze zo’n makkelijk te verwarren merknaam gekozen hebben. Lastig om dan te blijven roepen dat je een homage draagt en niet gewoon een nepper… Ik zal er mee moeten leren leven ;)