Lowlands 2012

Oh mijn god, wat een weekend was dit. Een hele zomer waardeloos weer in Nederland, en dan net dat weekend dat je bij Biddinghuizen op een festivalterrein staat alleen maar brandende zon en 30+ graden. Dat gebrek aan zomervakantie dit jaar kan ik hier ook weer tegen wegstrepen :D

Het was dit jaar in vergelijking met voorgaande jaren Lowlands een wat verkorte versie; normaal ben ik erbij van donderdag tot en met maandag. Maar meestal gaat dat ook gepaard met daarna een week ziek in bed liggen, en dat kon ik me misschien niet helemaal veroorloven in de proeftijd van m’n nieuwe baan ;) . Dit jaar koos ik daarom voor de laffe-borrelaar versie door vrijdagochtend pas naar Lowlands te komen en zondagnacht alweer te vertrekken. Het heeft wel gewerkt: maandag lag ik nog uitgeschakeld de hele dag in bed, maar vandaag ben ik alweer aanspreekbaar – ondanks het bijbehorende Lowlandskuchje – en in staat om dingen te doen. Zoals deze blogpost schrijven!

Mijn Lowlands zag er dit jaar in grote lijnen zo uit (videos zijn indien ik ze kan vinden van Lowlands zelf, maar de zelfgemaakte opnames van bezoekers zijn wat schaars dit jaar lijkt het):

Vrijdag 17 augustus – dag 1
13:30 Skip & Die (X-Ray)
We moesten naar dit groepje in de metalen X-Ray hangar omdat Paul had gehoord dat zij muziek a’la Die Antwoord maakten. Ik was nog even huiverig, maar toen ik las dat de helft van de groep uit de Nederlandse Jori Collignon (van C-Mon & Kypski en Nobody Beats The Drum) bestond was ik ook om. Lekker begin van het weekend!

15:10 Ed Sheeran (Alpha)
Ik ben geen fan van de Alpha tent. Hij is te massaal, te groot, en trekt naar mijn smaak teveel ‘nieuw’ Lowlands volk aan dat alleen maar de bekende bands komt bekijken en daarom continu klaagt over de line-up (ja, ik ben een kuthipster). Wat ik wel fijn vind is op de heuvel naast de Alpha tent liggen terwijl er chille muziek gespeeld wordt. Sheeran heb ik verder weinig mee, maar er is niet zoveel mis met genieten van de zon terwijl hij in de achtergrond op z’n gitaartje staat te spelen.

16:10 Howler (Charlie)
Howler was het eerste bandje dat ik ontdekte in de Spotify playlist van Lowlands, helaas bleek dat ene nummer dat ik zo vet vond – ‘Beach Sluts’ – ook het enige echt leuke nummer van ze te zijn. Geen geweldige vondst dus, maar het nummer blijft lekker.

16:40 The Gaslight Anthem (Alpha)
Na het optreden in de Charlie liepen we snel terug naar de Alpha om nog een goed plekje voor The Gaslight Anthem te bemachtigen. Maar dat bleek niet te hoeven, want het was een onbegrijpelijk rustige tent. We konden zonder problemen doorlopen naar de hekken achter het voorvak. Na de drukte bij deze band op Lowlands 2010 had ik dit echt niet verwacht…

18:30 Me First & the Gimme Gimmes (Alpha)
De eerste naam op de line-up waar ik echt blij van werd eerder dit jaar, want een band die ik al lang van het nog-zien lijstje wil afstrepen. Deze poppunk coverband bestaat alleen maar uit leden van ‘echte’ punkbands, die een vermakelijk projectje wilden hebben waarin ze de covers konden spelen die ze niet serieus bij hun eigen bands konden doen. Helaas werd de show door slechte nummerselectie om zeep geholpen, veel van de nummers die ze speelden zijn totaal niet bekend buiten de VS. En hoewel dat normaal geen probleem is, is het bij een coverband toch wel soort van de bedoeling dat je de nummers kent… Alsnog wel blij dat ik ze eindelijk eens gezien heb, ondanks het matige optreden!

(Spoel door naar 1m14, daar begint het echte nummer pas)

20:10 Otava Yo (Lima)
Deze Russische neofolk band speelt opgepepte versies van traditionele volksmuziek, inclusief een fout Red Alert stijl accent – “We come from Russia, to play songs… for you!”. Met een doedelzak, twee violen en een klein scala aan mij verder onbekende traditionele Russische instrumenten werd er een heerlijk uit de hand lopend feestje op de Lima en het omliggende terrein gecreeerd. De volledig verbaasde gezichten van de band zelf, toen ze onder oorverdovend gejuich voor hun laatste nummer terug het podium opkwamen, doet me denken dat zij dit ook niet verwacht hadden toen ze uitgenodigd werden om eens leuk een keer te komen spelen op een festival in Nederland…

21:15 Feist (Grolsch)
Okee, deze telt eigenlijk niet echt. Ik wou heel graag Feist live zien maar ik was nog compleet gesloopt van Otava Yo, dus heb naast de Grolsch in het gras gelegen en heb hier nauwelijks iets van meegekregen :)

22:00 The Black Keys (Alpha)
Een optreden van The Black Keys stond al lange tijd op het lijstje, maar de hoge ticketprijzen en de HMH als locatie (toch niet mijn favoriet) hielpen niet echt. Mooi dat ze dus op Lowlands stonden dit jaar! The Black Keys bestaan al sinds 2001, maar pas na hun hitje ‘Tighten Up’ in 2010 ontdekte ik hun muziek. Dat betekende dus een flinke inhaalslag om te luisteren, want wat een verdomd lekkere bluesrock knallen zij eruit zeg.

23:00 Beverly Hills 90’80’00’s (Grolsch)
Helaas eindigde de eerste avond voor mij met een domper. De klassieke ’90s party op vrijdag is al jarenlang een hitje voor onze vriendengroep geweest – beetje rondspringen op alle alternatieve klassiekers uit je jeugd, het is zo makkelijk en toch zo leuk. In 2010 werd het concept vervangen door Zeroes Heroes, om een nieuw decennium aan muziek aan te spreken, en in 2011 werd alles van de 80s tot en met de 00s erbij gepakt. Maar door de onbegrijpelijke incompetentie van de DJ’s dit jaar – want laten we eerlijk zijn, dit truukje kan elke feest-DJ zo uit z’n mouw schudden – had ik na een paar uur echt intens zin om ze buiten op te wachten en dood te knuppelen. Bagger geluidskwaliteit, superzacht volume, totaal waardeloze nummerkeuze, mixes die de naam nauwelijks waardig zijn, alle nummers volledig uitdraaien terwijl iedereen ze al 4 minuten zat is, en als klapper op de vuurpijl: net op het moment dat de sfeer er eindelijk wel goed in zit, fucking Krezip gaan draaien… Urgh. We hadden na het eerste half uur het gewoon moeten opgeven en wat leuks moeten opzoeken op het terrein, maar het is door alle voorgaande jaren echt een standaardonderdeel van onze Lowlands ervaring geworden. Volgend jaar niet meer dus.

Zaterdag 18 augustus – dag 2
14:25 Eagles of Death Metal (Alpha)
Bepakt en bezakt met gevulde waterpistolen en -ballonnen togen wij naar de Alpha tent toe, wat betekende dat de trip naar de overkant van het terrein een mobiele wet t-shirt contest werd, gewild of ongewild :) . Ook Willie Wartaal, die ergens onderweg met een cameraploeg bezig was, moest het ontgelden en kreeg een waterballon in z’n nek. De ene helft van onze groep dook bij aankomst het voorvak in om op de oldschool rockklanken van de Eagles of Death Metal rond te springen, de andere helft bleef lekker op de heuvel liggen en heeft zich uitgebreid vermaakt met het natspuiten van schaars geklede dames. Win/win.

15:30 La Pegatina (Grolsch)
Onze favoriete ontdekking van Lowlands 2010, toen dit Spaanse feestbandje uit Barcelona nog in de kleine Lima stond. Dat werd toen een gigantisch feest, een kolkende feestmassa die ver buiten de normale grenzen van de Lima doorging (vergelijkbaar met Otava Yo dit jaar). Dit jaar waren ze terug, maar kregen ze de veel grotere Grolsch om hun ding te mogen doen. In de afgelopen twee jaar hebben ze ook veel meer Nederlandse fans erbij gekregen, dus de Grolsch stond alsnog tot de nok toe vol met springende, dansende mensen. Ik heb ze ondertussen vaak genoeg gezien om het truukje wel te kennen, maar leuk blijft het zeker!

16:30 Linnea Olson (Lima)
18:30 SMOD (Lima)

De hitte begon ons degelijk te nekken en een van de meiden begon zich niet lekker te voelen, dus we besloten even in de buurt van de Lima wat schaduw op te zoeken, wat fris te drinken en iets te eten. Uiteindelijk zijn we bijna 3 uur op die plek blijven liggen om een beetje bij te komen, waardoor we in de achtergrond konden genieten van deze twee acts. Helaas kan ik me helemaal niks herinneren om over ze te melden, zo oninteressant vond ik het blijkbaar.

19:30 Knife Party (Bravo)
Supervet. Knife Party bestaat uit leden van Pendulum die vonden dat het daar niet hard genoeg ging en daarom een nieuwe groep hebben opgericht – ’nuff said. Dik feestje bij de Bravo tent dus!

20:10 Charles Bradley and his Extraordinaires (Lima)
Charles Bradley was ook een mooie om van de lijst te kunnen strepen; ik zou hem eigenlijk vorig jaar zien in de Melkweg. Maar door omstandigheden kon ik daar niet bij zijn en ik had blijkbaar best wel wat vets gemist. In de herkansing dus! Bradley deed tot 10 jaar geleden alleen maar James Brown covers, met zo’n stem die je alleen kunt ontwikkelen door jarenlang whisky en sigaren te misbruiken, tot hij ontdekt werd door Daptone en zijn eigen nummers mocht gaan doen. Altijd mooi om te zien, zo’n baas van over de 60 die je even meeneemt naar decennia geleden toen soul de naam nog waardig was.

21:30 Santigold (Bravo)
Hier had ik heel veel van verwacht, want ik heb haar eerste plaat Santogold helemaal kapotgedraaid. Maar na de eerste 4 nummers niet echt onder de indruk te zijn – erg laf, standaard, ongeinspireerde show – gingen we ervandoor om de volgende band te zien. Als ik de beelden op YouTube zo zie trok dat later bij en heb ik toch wat moois gemist, maar goed, dan moet je je set maar beter opbouwen…

21:45 Krema Kawa (Lima)
Samen met Otava Yo mijn favoriete ontdekking van Lowlands 2012. Een Belgische band die in het Nederlands, Frans en Spaans hun reggae/ska/latin/punk liedjes staat te spelen. Dansbare feelgood zomermuziek, waar je het ene moment Manu Chao stijl bij staat te chillen en het andere moment keihard in de pit staat te skanken.

23:30 Superstijl (India)
Na de teleurstelling van het Beverly Hills feestje van vrijdag wist ik niet zeker of ik wel zo’n zin had hierin. Het idee is aardig: er lopen mensen rond met stempanelen, waarop je 3 keuzes hebt met verschillende muziekstijlen. Die varieren van daadwerkelijke genres als ‘classic hiphop’ naar de wat apartere types als ‘mashups’ en de regelrecht weirde als ‘hipsters kiezen voor geel’ of ‘dierentuin’. Na ongeveer 15 minuten gaat de muziekstijl van het feestje over naar datgene wat de stemming gewonnen heeft. Zo blijf je dus wat variatie houden in je avond en krijg je het publiek daadwerkelijk enthousiast voor de muziek die gedraaid gaat worden. Gelukkig bleek dit daadwerkelijk een leuk feestje, door de DJ’s die beduidend beter waren in hun werk dan de stagiairs die we de vorige nacht moesten aanhoren.

??:?? Grolsch Beugelbad
Nadat Superstijl een beetje saai begon te worden besloten we even een verkoelend biertje te pakken in het Beugelbad van Grolsch. Hoewel met veel fanfare aangekondigd bleek het bad zelf nogal tegen te vallen, erg klein en vooral al heel snel erg smerig. Afgezien daarvan was het bad wel een ontzettend chille plek om even te hangen. En daar een koude beugelfles kopen die je even in je nek kon houden was zeker een verademing…

??:?? Titty Twister
Geheel in de stijl van de vuige bikerbar met dezelfde naam uit From Dusk Till Dawn, een favoriet van veel Tarantino fans (en dus Lowlands bezoekers), is er sinds vorig jaar op het Lowlands terrein de Titty Twister. Een perfect decor gevuld met net wat te vieze paaldanseressen, mooi overdreven getattoeerd barpersoneel, heerlijk zinloze hardrock karaoke en Joost van Bellen als smerige ceremoniemeester.

Zondag 19 augustus – dag 3
13:30 C2C (Bravo)
Deze Franse groep van 4 turntablists heeft een aantal jaar achter elkaar samen de DMC wereldkampioenschappen in de teamcategorie gewonnen, en treedt nu op onder de naam C2C (Coups2Cross). Nummers worden live in elkaar gescratched en gejuggled en hebben die fijne Franse feelgood vibe die je ook herkent in nummers van Daft Punk en Justice.

15:30 Sleigh Bells (India)
Een persoonlijke favoriet, nadat ik ontdekte dat M.I.A.’s Meds and Feds een track van Sleigh Bells als beat gebruikte. Helaas was mijn salespitch (vuige electropop met samples van lompe punk/metalgitaren, die nu live werden ingespeeld) niet genoeg om de rest van de groep mee te krijgen. Heb dus zelf op het lawaai van deze band staan springen – voorzover ik dat nog kon in de brandende hitte.

??:?? Llowlab
Vincent, een vriend van me die aan de Universiteit Twente gepromoveerd is, stond met zijn smartgrid modelhuis ook op het Lowlands terrein bij de Llowlab expositie tegenover de Alpha. Na het kapot gaan op Sleigh Bells was het dus een goed moment om even te chillen bij de duurzame projectjes die ze daar lieten zien en met een paar biertjes even bij te kletsen.

17:30 Miike Snow (Bravo)
Samen met Vincent liep ik de Bravo in om te genieten van dit Zweedse electropop bandje. Helaas werd de hitte hier mij na een paar nummers al echt teveel, ik begon zo hard te zweten dat ik m’n gezicht wel kon droog vegen maar 5 seconden later alweer kletsnat was. Toen op een bepaald moment in mijn zicht de kleuren begonnen weg te trekken en alles grijzig werd ben ik maar naar buiten gevlucht en in de schaduw cola gaan drinken. Jammer, want het was best een mooie show daarbinnen!

19:40 The Shins (Grolsch)
Ik voelde me al een stuk beter, maar nog steeds niet geweldig, dus dit was wederom een gevalletje buiten in het gras liggen. Gebeurde me dit jaar met de hitte toch een stuk vaker dan vorige keren Lowlands.

20:40 Imam Balldi (Lima)
Misschien kwam het doordat ik de dagen daarvoor al Otava Yo, La Pegatina en Krema Kawa had gezien, waardoor deze Griekse groep met een vergelijkbare vibe voor mij gewoon net even wat teveel was. Misschien omdat ik door het weer gewoon al kapot was. Maar ik kon gewoon echt niet zoveel met deze Griekse groep. Paar momenten dat het wat opleefde en origineel klonk, verder gewoon… meh.

Hierna was het voor mij al tijd om terug naar de tent te lopen, de spullen op te ruimen en een lift met de auto mee terug naar Utrecht te krijgen (thanks Jurrien en Dieke!). Topweekend gehad dus. Wat ik dit jaar verder gemist heb maar toch graag had willen zien: Dio, Movits!, Nobody Beats The Drum, Splendid, De Heideroosjes, Patrick Watson, The XX

En ik heb natuurlijk het traditionele zondagnacht eindfeestje van DJ Kees van Hondt gemist. Dat valt niet te omschrijven, het is iets wat je meegemaakt moet hebben. Pure chaos in de India tent. Heerlijk.

Op naar Lowlands 2013!

Nieuwe baan: Social Media Manager

Ik had het stil willen houden totdat ik officieel getekend had, maar door mijn vakantieplanning gebeurt dat pas op mijn eerste werkdag. En dat duurt me nog veel te lang, dus zal ik het nu maar vast verklappen:

Ik heb een nieuwe baan! :D

Vanaf augustus ga ik aan de slag als Social Media Manager bij Brooklyn Ventures.

brooklyn

Brooklyn is een venture capital bedrijf in de regio Utrecht, met een kantoor op de campus van de Nyenrode Universiteit – weer eens wat anders dan het gemiddelde industrieterrein ;) . Ze investeren in verschillende start-ups – van Facebook foto-apps tot emergency repair in de olie/gas industrie – in sectoren waar de partners al eerder ervaring hebben opgedaan, waardoor ze ook inhoudelijk een rol kunnen spelen.

Nyenrode University

Omdat het niet praktisch/haalbaar is voor elk van deze start-ups om iemand aan te nemen die zich fulltime bezig houdt met social media word het mijn taak om dit vanuit Brooklyn Ventures te gaan doen. Ik zal de verschillende start-ups helpen een strategie te ontwerpen voor hun social media activiteiten en ze vervolgens ondersteunen in de uitvoering hiervan. Zo’n beetje mijn dreamjob dus: werken in de start-up scene, op strategisch niveau social media aanpakken maar tegelijkertijd hands-on aan de slag kunnen, en ondertussen kennismaken met het venture capital wereldje. Heb er ontzettend zin in!

Voor ik ga werken pak ik nu nog even snel een weekje vakantie, daar was ik door al het solliciteren nog niet aan toegekomen. Ben nu dus druk op zoek naar een last-minute bestemming om komende week nog even chill door te brengen. Ik sta open voor suggesties, dus als je wat leuks weet – roep maar!

Vintage Huguenin horloge

Na mijn afstuderen stelden mijn ouders voor om me als cadeau – binnen een bepaald budget – zelf een horloge uit te laten zoeken. Dat leek me ontzettend tof en na wat wikken en wegen besloot ik dat ik graag een vintage gouden dresswatch wou. Ik heb zat casual en sportieve horloges, maar geen echt net, formeel klokje. Vintage is wat vriendelijker voor het budget, en symbolisch tof – het heeft al historie, een eigen verhaal bij elke kras en vlek, waar ik een paar hoofdstukken aan toe mag voegen voor ik het ook doorgeef aan een volgende generatie.

Maar in de afgelopen maanden heb ik nog niks gevonden wat ik durfde te kopen, want horloges zijn een stuk groter geworden in de afgelopen decennia. Waar vroeger een horloge van 35mm breed al een flink mannenmodel was, zit de norm nu meer rond de 42mm. Vintage dresswatches zijn een beetje te vinden in de 32 tot 36mm range, terwijl er in mijn horlogekist niks onder de 39mm voorkomt. Het zou zonde zijn om zo’n horloge voor veel geld te kopen en er dan pas achter te komen dat het me helemaal niet staat, of toch mijn smaak niet is – vooral omdat je een afstudeercadeau niet zomaar even verkoopt.

En toen kwam afgelopen week deze Huguenin op een forum tevoorschijn.

Huguenin Vintage Watch - patina on dial

Huguenin is een oud, maar verder niet prestigieus, Zwitsers merk. Het klokje is een mechanische handwinder, stamt uit de jaren ’60, heeft een 34mm brede vergulde kast en is lekker netjes en minimaal; er zit zelfs geen datum op. De wijzerplaat is voorzien van een fraaie laag patina die bewijst dat het horloge al een tijdje leeft. Als het een vintage IWC of Omega was geweest, met bijbehorende kwaliteit uurwerk en volledig gouden kast, zou zoiets minstens 1000 euro kosten. Deze Huguenin? Een paar tientjes.

Huguenin Vintage Watch - watch movement

De Huguenin had dus wel de looks waar ik naar benieuwd was, maar niet de kosten. Perfect als testhorloge dus. Door hier een tijdje mee rond te lopen merk ik vanzelf of zo’n goudkleurig, klein horloge wel mijn ding is. Tot nu toe ben ik in ieder geval prima tevreden over de looks en de maatvoering:

Huguenin Vintage Watch - wristshot

Superga sneakers

Terwijl ik de afgelopen jaren steeds meer Superga sneakers om me heen zag verschijnen dacht ik dat er weer een nieuw modemerk plimsolls tevoorschijn was gekomen. En ik vond het twijfelachtig of dat wel nodig was. Converse maakt al Allstars sinds de jaren ’20, Vans heeft z’n Authentics sinds de ’60s, en zo zijn er nog zat andere merken met historie te vinden die vergelijkbare schoenen maken. Waarom zou je dus nu voor een of ander nieuw merk kiezen?

Maar die nieuwheid blijkt dus mee te vallen. Het Italiaanse Superga bestaat namelijk sinds 1911 (!!!) en is nu al een eeuw een iconisch merk in Zuid-Europa. De slogan van het merk is zelfs “People’s Shoes Of Italy”

Oeps. My bad.

Gelukkig ben ik verder niet zo moeilijk, dus zonder meer bereid om deze sneakers spontaan wel te dragen nu ik weet dat ze toch heritage bezitten ;-)

Aangezien m’n huidige paar allstars bijna doorgesleten is leek het me aardig voor de rest van deze ‘zomer’ om Superga eens uit te proberen. Het klassieke must-have model is de 2750, een tennisschoen die sinds 1925 door Superga gemaakt wordt:

Ze zijn in alle kleuren van de regenboog te krijgen, maar wit canvas is de original:

Ik heb echter al plannen voor nog te kopen witte sneakers dus mijn keuze viel nu op een model 2950 – dezelfde upper als de 2750 maar dan met een dunnere zool voor een iets eleganter uiterlijk – in lichtgrijs.

Besteld voor een paar tientjes in de aanbieding bij Spartoo. Ben erg benieuwd!

Overigens, hoe heerlijk ’90s is die reclame van Superga hierboven. Zweverig triphop soundtrackje (Tricky – Hell Is Around The Corner) gecombineerd met wannabe-vintage zwart/wit en zo’n typisch onlogisch jaren ’90 reclame-plot… Wordt er meteen nostalgisch van.

Bonus: twee behind-the-scenes videos van fotoshoots met het schatje Alexa Chung, die het gezicht van Superga is.

Baracuta Harrington G9 jack

De Harrington G9 is in het straatbeeld een misschien wat onopvallende vertoning. Het is een vrij standaard jack, met elastiekband bij de mouwen en middel, een ritssluiting en twee zakken met knopen. Je zou zoiets ook bij de C&A kunnen vinden, zeg maar. Het verschil is dat de Harrington G9 het origineel is van al dat soort mannenjacks. Tachtig jaar geleden ontworpen door het Britse Baracuta en vervolgens door uiteenlopende generaties na elkaar gedragen – mods, skins, punks, trads, allemaal droegen ze Harringtons.

Het leuke is dat Baracuta in al die tijd nooit gestopt is met het maken van precies hetzelfde jack dat ze in de ’30s ontworpen hebben. Onder de ‘original fit’ modelnaam kun je dus nog precies hetzelfde model Harrington kopen zoals gedragen door James Dean, Elvis Presley, Frank Sinatra, Steve McQueen, etc. Ik weet dat het niet meer dan een goed stuk marketingverhaal is en dat ik er weer eens met beide benen intrap, maar hier hou ik dus van. Dat gevoel van heritage, historie, authenticiteit. Mooi! Voor de minder puristische consument hebben ze ook de wat strakker gesneden ‘slim fit’ en ‘vintage fit’ modellen, die beter inspelen op de moderne smaak.

Er zijn nog twee varianten van het jack die Baracuta verkoopt: de G10 en de G4. De G10 is van voren identiek aan de G9, maar bij dit model zijn aan de achterkant geen vents verwerkt. De G4 heeft in plaats van elastiek rond de mouwen en middel een verstelling door middel van drukknopen. De G4 is daarom handig voor mensen bij wie het elastiek op minder fraaie wijze bijvoorbeeld een bierbuik benadrukt ;)

Dankzij mijn Modifast dieet was mijn vorige zomerjas opeens een beetje te groot, dus had ik even snel – en liefst niet te duur – wat nieuws nodig. Handig dus dat je er dan op gewezen word dat er een online sale is op de site van Baracuta met kortingen tot 70%. Ik heb nu met flinke korting deze vintage fit G9 in ivoorwit besteld:

Het is niet een van de traditionele modellen – ivoorwit hadden ze vroeger niet als kleur en dit model mist de eigenlijk verplichte red Fraser tartan voering – maar ik denk dat ie me wel lekker zal staan. Als je de couponcode GOLD invoert bij het afrekenen gaat er nog eens extra 20% van de prijs af, wat toch weer leuk meegenomen is. De sale is al een tijdje bezig dus de gangbare maten zijn wel zo’n beetje op, maar je kunt er misschien nog net wat leuks tussen vinden!

DIY Waxcanvas Cameratas: deel 2

Het grote DIY Waxcanvas Cameratas project is nu aardig op weg. In de timelapse hierboven zie je hoe ik afgelopen dinsdag aan de slag ging met de ASOS tas, de bar Otter Wax en een snel bij de HEMA gekochte fohn. Kwestie van de wax over het doek uitwrijven en vervolgens met de fohn in de stof laten smelten. Ik had op YouTube al veel how-to video’s bekeken en het principe was overal hetzelfde, ongeacht het merk of type wax, dus hoeveel kon er nou mis gaan?

Zo kwam de tas binnen, nog lekker zacht en flexibel:
Deel 2 van project DIY cambag is binnen!

De Tenba insert met mijn cameragear past er perfect in:
Insert in DIY cameratas

En zo zag ie er uit na de eerste poging waxen:
Tussenfase DIY cameratas

Niet helemaal wat ik voor ogen had eigenlijk. Je kunt het hier niet op de foto zien, maar de stof is al een stuk steviger en stugger door alle was die erin getrokken is. Je ziet ook dat het doek al een toplaag wax heeft die krassen kan pakken, maar het heeft nog niet de overduidelijke glanzende waxcanvas look.

Mijn eerste bar Otter Wax was in deze eerste sessie opgegaan dus ik bestelde extra wax bij webshop UNDSCVRD en gaf gisteren de tas een nieuwe laag. Ditmaal koos ik ervoor om niet de fohn te gebruiken. Door de hitte van de fohn smelt de wax en trekt het de stof in, maar ik had het gevoel dat het onbehandelde katoen misschien wel te dorstig was en alles in de vezels zoog. Dat was waarschijnlijk heel goed voor de uiteindelijke waterbestendigheid van de tas, maar er bleef op deze manier niks van de gewenste toplaag over. Omdat er nu al genoeg wax in de stof zat probeerde ik in deze fase alleen een mooie toplaag wax op de tas krijgen, door met lange halen de Otter Wax over de tas te verspreiden en vervolgens met m’n vingers egaal uit te smeren. Dit bleef ik herhalen tot ik in de lichtreflectie nergens meer een stuk onbehandeld katoen zag. Het resultaat zag er al vrij snel aardig, maar nogal ‘vochtig’, uit:

DIY waxed cameratas, fase 2

De tas moest nu, volgens de FAQ van Otter Wax, 24 uur uitharden voor je het verder kon testen. Dit proces kon op gang geholpen worden door het eerst een uur in de diepvries te gooien, dus dat heb ik maar gedaan – met als bonus extra verwarring van mijn huisgenoten ;) . Daarna heb ik hem aan een kleerhanger opgehangen en in mijn kamer verder laten drogen. Hij voelt nu nog steeds een beetje plakkerig aan, wat volgens de FAQ met een aantal dagen zal verdwijnen. Verder is het overdreven glimmende effect weg, maar heeft de tas nu wel dat typerend uiterlijk van waxcanvas:

Untitled

Not too bad. Waarschijnlijk had ik dit effect ook al kunnen bereiken door die eerste fase met de fohn gewoon over te slaan, en meteen met de hand deze topcoat aan te brengen op de tas. Nouja, daar leer je weer van :) . Al mijn gear past er dus prima veilig in:

Untitled

De originele planning was om ook de stukjes leer donkerder te maken, dat kan met echt leer vrij simpel door het te behandelen met een olie naar keuze. Maar het hier gebruikte leer is PU (PolyUrethane) splitleer, wat betekent dat er helemaal binnenin een dun stuk echt leer zit maar de zichtbare bovenkant gewoon plastic is. Plastic wordt niet donkerder door olie, en ik betwijfel of een oplossing als schoenpoets voldoende effect heeft. Even nadenken nog hoe ik dat dus ga oplossen.

P.S. De timelapse heb ik gemaakt via de ingebouwde intervalometer in de aangepaste Magic Lantern firmware voor mijn Canon 60d. Door deze in te stellen op ‘silent’ worden de foto’s niet luidruchtig en slijtagegevoelig genomen door de spiegel steeds te klappen, maar direct vanuit de Liveview buffer gekopieerd. Superhandig – tot je erachter komt dat deze modus geen JPG’s opslaat maar .422 bestanden, een of ander obscuur intern formaat. Voor ik uberhaupt iets kon met de ongeveer 1500 timelapse foto’s moest ik ze eerst omgezet krijgen. Uiteindelijk was de enige manier waarop dat in OSX lukte het installeren van Wine (de Windows emulator die origineel voor Linux geschreven is) en dit Windows programma te gebruiken. Die intervalometer is wel een superleuke functie, ik ga er zeker meer mee proberen te doen. Maar dat is ook meer iets voor een volgende blogpost.

Modifast Intensive week 4 update: finish bereikt

Het was de bedoeling om na de derde week op Modifast alvast een update te geven, maar uiteindelijk had ik toen nog niet zoveel te melden. En de laatste week, waarin je twee zakjes per dag mag vervangen met een maaltijd, vloog echt razendsnel voorbij. Het is verrassend hoe je eetpatroon invloed kan hebben op je perceptie van tijd. Die eerste twee weken alleen op zakjes leken echt eindeloos te zijn…

Ik begon op maandag 4 juni met 70,8kg aan gewicht. Ik eindigde gister op zondag 1 juli met 63kg gewicht. Dat is een verschil van 7,8kg – niet de 10 waar ik op gehoopt had, maar nog steeds een vrij aanzienlijke hoeveelheid voor 4 weken (bijna 2kg per week!). En waarschijnlijk dipt mijn gewicht langzaam nog wat verder de komende weken terwijl ik me weer aanpas aan een normaal eetritme.

Wat mag je eten van Modifast in de derde en vierde week? Verrassend genoeg best wel lekkere dingen. Er staan verschillende goedgekeurde recepten op hun site. Wat daar vooral opvalt is dat je in principe alles mag eten, er lijken weinig restricties te zijn over het soort vlees of de hoeveelheid vet of koolhydraten die er in zitten. Wel zijn de hoeveelheden erg beperkt. Ik at de meeste recepten daarom een aantal dagen achter elkaar, omdat de supermarkt niet berekend is op zo’n dieet. Als je maar 100gr krieltjes mag in je maaltijd en 600gr is de kleinste verpakking die de supermarkt heeft… tjah. Dan eet je een week krieltjes :)

Een grillpan is wel je beste vriend als je in week drie en vier van dit dieet zit. Je wilt alles zo droog mogelijk bakken, want olie blijkt echt vervelend veel calorieen te bevatten, en dat werkt nou eenmaal het beste in een grillpan. Ik heb die van mij al jaren, maar ik heb hem nu haast dagelijks gebruikt.

Een greep uit wat ik gegeten heb:

Eerste vaste maaltijd na 2 weken Modifast poeder!
Gegrilde entrecote met oreganosaus, krieltjes en broccoli

Deze is een aanrader. De simpele marinade van olijfolie, knoflook, oregano, peper en zout trekt goed in het vlees en geeft het een onverwacht lekkere smaak. Negeer alleen de griltijd die erbij staat, als je dun gesneden rundvlees echt 1 a 2 minuten aan elke kant bakt heb je het grondig verneukt. Gewoon de stukjes vlees een voor een op de hete grillplan leggen, zodra de laatste erop ligt de eerste beginnen te keren. Als je weer bij de laatste bent begin je ze van de grillplan af te halen en op het bord te leggen.

W3 op Modifast: kabeljauw in parmaham met pesto. Could be worse! :)
Kabeljauw in parmaham met gnocchi krieltjes en roerbakgroente

Erg lekker! De parmaham met rode pesto eronder voegt veel smaak toe aan de toch verder niet zo boeiende kabeljauw. Ik dacht helaas slim te zijn en bakte meteen alle vis die ik gekocht had in een keer, zodat ik de volgende dag alleen maar zo’n pakketje hoefde op te warmen in de magnetron. Opnieuw opgewarmde vis uit de magnetron: bah. Niet doen.

Yum: Zalm met aardappel in schil en broccolicreme #modifast
Zalm met aardappel in de schil en broccolicreme

Zalm op huid: heerlijk. Maar goed, daar kun je in principe ook niet echt iets aan verkloten. De broccolicreme was ik minder over te spreken. Veel gedoe, staafmixer goed smerig, voor een goedje wat uiteindelijk niet eens zoveel toevoegde aan de maaltijd. Supermarktbroccoli vind ik vooral lekker door de textuur, qua smaak is het gepureerd net een soort babyvoeding. Misschien had ik er niet genoeg kruiden en zout bijgegooid, waardoor het een beetje smaakloos bleef. Maar ik heb de volgende dag de broccoli gewoon heel gelaten en de aardappel in schil een lekkere lading zout gegeven – duidelijk betere keuze.

Ik ontdekte op de EatingWell site ook een aardige lijst met 500 calorie recepten die als inspiratie kunnen dienen. Ik was heel erg te spreken over hun ‘Spicy Beef with Shrimp & Bok Choy’:

Yum. Het was ook alweer heel lang geleden sinds ik zelf een bamigerecht had gemaakt, aangezien elk vorige dieet een lowcarb/paleo variant was. Toch fijn om weer eens te eten!

Zoals je op de chart helemaal bovenin ziet zitten er pieken en dalen in de metingen. Om die ruis eruit te filteren gebruiken we trendlijnen in dit soort diagrammen. Door gebruik te maken van zo’n ‘exponentially smoothed weighted moving average’ verdwijnen de pieken en dalen, zodat die geen demotiverende werking kunnen hebben tijdens het dieet.

FatWatch, de app van de chart hierboven, draait op iOS terwijl PhysicsDiet, waarvan je de chart hier beneden ziet, een webdienst is. Beide gebruiken in principe dezelfde trendlijnen zoals voorgeschreven in Hacker’s Diet.

Volgens beide trendlijnen ligt mijn ‘echte’ gewicht nog ergens rond de 65kg – dat is de lag die je standaard krijgt met een trendlijn – maar dat zal vanzelf stabiliseren als ik de komende tijd meer richting een vast gewicht ga. Boeiend aan de analyse in PhysicsDiet is dat er ook een regressielijn berekend wordt, en op basis daarvan gemiddeld gewichtsverlies en calorietekort. Bijna 1700 calorieen per dag te weinig; belachelijk maar ergens ook niet verrassend. Je krijgt maar 500 calorieen binnen als je alleen maar Modifast zakjes eet, met die 1700 missende calorieen erbij zit je op 2200 totaal. Vrij normaal voor een volwassen man.

En nu, de grote vraag: kan ik anderen zo’n crashdieet als Modifast Intensive aanraden?

Nee. Niet zonder goede reden, anyway.

Het was voor mijzelf eigenlijk gewoon een slecht idee. Ik vind mezelf misschien flink te dik, maar ik ben rationeel gezien niet obees (BMI was 23,7 en is nu 21) of op een andere manier in de bedoelde doelgroep van Modifast Intensive. Normale dieten slaan bij mij eigenlijk prima aan. Het was dan ook voornamelijk nieuwsgierigheid en uitdaging die mij ertoe gezet hebben om dit te doen. Ben ik tevreden over de resultaten? Zeker. Maar als je BMI niet boven de 25 ligt kun je misschien beter eerst eens kijken naar gezondere alternatieven. Een crashdieet kost je ook spiermassa – het is niet alleen vet wat verdwijnt. Dat gebeurt bij elk dieet, maar bij een crashdieet wordt dit effect nog eens extra versterkt omdat je zo bizar weinig eet. Je lichaam gaat dan automatisch in starvation, een evolutionair slim bedacht mechanisme: als er te weinig voeding is blijf je langer overleven als je juist efficienter vet opslaat en de hoeveelheid energieverslindende spieren gaat afbouwen. Minder handig als je juist van die vetmassa af wilt.

Anderzijds, als je wel besluit Modifast Intensive te gaan doen? Het is echt prima haalbaar en verdomd effectief. Laat je er in ieder geval niet van weerhouden door het geklaag op online dieetfora, als ik het kan is het echt voor iedereen haalbaar. De eerste twee weken zijn vervelend, maar tegelijkertijd ook erg makkelijk. Je eet alleen uit zakjes dus je kunt simpelweg geen foute beslissingen nemen die je dieet negatief beinvloeden. En je weet precies wanneer die twee weken eindigen, dus je hebt een doel om naartoe te leven. Na die twee weken mag je weer vast voedsel en dan is het einde van het dieet echt in no time bereikt.

Overigens, als iemand anders van plan is Modifast Intensive te gaan doen, ik heb nog een flinke lading over. Mijn buren namen toen ik niet thuis was mijn perfect uitgerekende, online bestelde pakket Modifast aan terwijl ze daarna meteen op vakantie gingen. Ik moest ruim een week extra zakjes bijkopen tot ze terug waren (en bedankt…). Ik heb nog:
Verkocht! Bedankt aan iedereen die interesse getoond heeft.

DIY Waxcanvas Cameratas: deel 1

Als ik nu €300 aan onbesteed geld op de rekening had staan dat ik nergens anders voor nodig had weet ik zeker waar het heen zou gaan. Dat werd gepaypald naar de VS om een van deze twee cameratassen te bestellen:


ONA Union Street


ONA Brixton

Ik vind de meeste normale cameratassen verschrikkelijk lelijk. Het zijn net laptoptassen; zwarte nylon gedrochten, functioneel gemaakt om een bepaald object van plek A naar plek B te slepen, zonder enige aandacht voor hoe het eruit ziet. De paar merken die wel aandacht aan het uiterlijk besteden zijn op hun beurt weer diefstalgevoelig; elke dief weet dat er uit een Crumpler tas waarschijnlijk een hoop geld te halen valt. Daarnaast moet het moderne, synthetische uiterlijk van Crumpler je ook maar net bevallen.

ONA pakt het anders aan. Van binnen zijn deze tassen net zo functioneel als elke andere goede cameratas, maar van buiten wekt de tas niet de indruk dat er een dure camera in zit. Het lijkt een ‘gewone’ messengerbag met een wat ouderwets uiterlijk. Je ziet er dan ook geen grammetje nylon of plastic aan – het doek is gemaakt van waxcanvas, de trim is van volnerf leder, het metaalwerk is van koper. Precies mijn smaak dus.

Waxcanvas is een oude methode uit de jaren ’20 om stof waterafstotend te maken door het met een wasmengsel te behandelen. Het idee was de eeuw daarvoor ontwikkeld voor zeilen op schepen, maar het werd toen opgepikt door bedrijven als Barbour, Filson en Belstaff om kleding en tassen te maken die bestand waren tegen het vochtige buitenleven. Zo werd waxcanvas al snel geassocieerd met activiteiten als jagen en motorrijden. De was maakt de stof stugger en geeft het een heel typerend uiterlijk, dat net als leer er mooier uit gaat zien naarmate het meer doorleefd en gebruikt wordt. Waxcanvas is daardoor nu opnieuw populair bij merken die een stijlvol heritage tintje aan hun producten willen geven. Maar omdat men het tegenwoordig nog maar weinig gebruikt – er zijn ondertussen functioneel betere synthetische oplossingen ontdekt – wordt er niet meer op grote schaal waxcanvas geproduceerd. Het proces om canvas te waxen is ook niet geautomatiseerd en het is lastiger om gewaxte stoffen te verwerken tot het eindproduct, waardoor er veel handwerk in zit. Dat drijft de prijs van producten met waxcanvas flink op.

Zo’n ONA is dus helaas buiten mijn huidige financiele bereik. Maar toen werd ik via Stijlforum op het volgende idee gebracht:

  • Je kunt door middel van een padded insert van elke normale tas een geschikte cameratas maken.
  • Webshop ASOS heeft een aantal goedkope tassen – slechts 20 euro – die oppervlakkig gezien best veel lijken op zo’n ONA, van katoen canvas en met splitlederen trim en koperkleurige gespjes.
  • Je kunt zelf canvas waxen, ook als het al in een eindproduct is verwerkt.

Vooral dat laatste punt was een openbaring. Na wat googlen bleek dat het jarenlang voor scouts, survivalists en kampeerders de normaalste zaak van de wereld was om hun eigen spullen als tenten en rugzakken te behandelen met wax. En heel lastig lijkt het niet te zijn, als je de videos op YouTube zo bekijkt. Een tas in ONA stijl ligt dus wel binnen bereik! En aangezien ik altijd hou van niet helemaal goed doordachte doe-het-zelf plannen…

De ASOS tas is verkrijgbaar in zwart, blauw en mosterdgeel (origineel ook in olijfgroen, nu helaas niet meer). Omdat ik de blauwe versie het mooiste vond heb ik deze besteld, maar later realiseerde ik me dat gewaxte stof donkerder van kleur wordt en dat het mosterdgele model na het waxen waarschijnlijk precies de tint bruin was geworden die ONA ‘Ranger Tan’ noemt. Als het eindresultaat bevalt koop ik de mosterdgele ook wel, voor het geld hoef je het niet te laten.

Ik heb nog een padded insert van het merk Tenba liggen. Toevallig heeft Marijn dezelfde ASOS tas (wel in olijfgroen) met dezelfde insert getest – zie foto hierboven – waardoor ik weet dat dit model in ieder geval perfect past. Misschien koop ik, als het wax-experiment goed verloopt, er nog wel een mooiere insert voor op eBay. Bijvoorbeeld de Puleme, die ook voorzien is van een flap aan de bovenkant om de compartimenten mee af te sluiten.

Zelf wax maken bleek simpel, het basisrecept is een mengsel van paraffinewas (waxinelichtjes) met bijenwas. Toevoegen van olie of thinner is ook mogelijk voor andere eigenschappen van de wax, maar niet noodzakelijk. Maar hoewel dit de goedkoopste optie was had ik eigenlijk helemaal geen zin in het zelf omsmelten en mengen van wax. Ik wil eerst zien of het resultaat uberhaupt de moeite waard is voor ik een paar kilo kaars ga omsmelten, dus moest een wax kopen die al klaar voor gebruik was.

Aankoop 1 voor project waxed canvas cameratas is binnen! #otterwax

Mijn keuze voor deze eerste poging viel op OtterWax. In tegenstelling tot reguliere wax bevat OtterWax geen paraffine en is daardoor 100% natuurlijk, hoewel dat mij natuurlijk weinig kan schelen. Het belangrijkste voordeel van Otterwax is namelijk dat het niet gesmolten hoeft te worden, het blok wax (ter grootte van een stuk zeep) kan direct op de stof worden uitgewreven. Barbour, Filson, en andere bedrijven die waxcanvas producten maken leveren ook eigen wax, maar die moet eerst boven een vuurtje gesmolten worden voor het met een kwast of roller op het object gesmeerd wordt. OtterWax leek mij de minste moeite te gaan kosten.

De OtterWax is al binnen, want besteld bij de Nederlandse webshop Warenmagazijn, de ASOS tas komt overvliegen uit Engeland en laat nog even op zich wachten. Zodra die er ook is ga ik het meteen proberen, dan volgt ook een deel 2 bericht met uitgebreide fotoshoot van het proces en hopelijk het succesvolle resultaat!

Update: Deel 2 staat nu ook online!

The Little Mermaid musical

Ik ben naar The Little Mermaid in het Nieuwe Luxor te Rotterdam geweest, en dat was voor mij als Disney- en musicalnerd natuurlijk weer een flink feest. The Little Mermaid is een van die heilige Disneyfilms en je kunt in principe weinig bij me verkeerd doen als je die live op een podium gaat uitvoeren. Toch viel de productie op een aantal punten wat tegen…

Even een stukje achtergrond: nadat Disney grote winsten draaide door hun meest succesvolle tekenfilms als Lion King en Beauty & the Beast tot musical uit te werken, was het in 2007 de beurt aan The Little Mermaid. Het script van de film werd tijdens workshopsessies uitgebreid tot een volledige musical, waarvan de demo-versie met alleen piano en zang ‘uitlekte’ op internet en meteen flinke interesse in de nieuwe Disney musical genereerde.

De sterkste nieuwe nummers uit de workshopsessies waren wat mij betreft voor de villains van het verhaal: twee nummers van Ursula en een duet voor Flotsam en Jetsam, de twee sidderalen. Helaas werden de twee nummers van Ursula uiteindelijk geschrapt. Het nummer All Good Things Must End, gezongen door Ursula om Ariel te pesten net voor het einde, kwam totaal niet meer terug:

Terwijl haar introductienummer, Wasting Away, werd vervangen door het nogal cliche aandoende I Want The Good Times Back:

Maar blijkbaar vonden ze dat in Nederland ook, want hier werd I Want The Good Times Back op z’n beurt weer geschrapt voor Pappie’s Kleine Meisje:

Ook geen groot succes. Volgens wikipedia is die overigens op dezelfde melodie als Wasting Away geschreven, maar dat haal ik er dus niet echt uit.

Sweet Child, gezongen door de sidderalen, bleef wel behouden in relatief dezelfde vorm als de workshop versie:

De nieuwe nummers voor de helden van het verhaal bleven meer steken in cliches, met weinig positieve uitschieters. Beyond My Wildest Dreams, het nummer wanneer Ariel eindelijk de wereld boven de zee kan ontdekken, is ontzettend schattig en heeft wel die Disney vibe die ik in de andere nummers mis:

Maar een nummer als If Only, dat overduidelijk bedoeld is om op typische musicalwijze een indrukwekkende samenzang neer te zetten met vier stemmen tegelijk, komt gewoon nooit uit de verf.

De nieuwe nummers waren voor mij dus geen volledige win, maar was ik nog steeds enthousiast genoeg dat ik de musical graag live wou zien. Uiteindelijk draaide de resulterende show maar 2 jaar op Broadway; tegenvallende kritieken en dalend bezoek bleken toch teveel voor een erg dure Disney productie. Ik had de hoop eigenlijk al opgegeven, en was daarom blij verrast toen bleek dat ze de show naar Nederland gingen halen! Minder blij toen ik las dat het een reizende musical werd; meestal betekent dat toch dat er gekort wordt op de grootte van het ensemble en de mogelijkheden met bijvoorbeeld het decor. Ook de perspresentatie die online werd gezet kon mij niet helemaal geruststellen:

Met liedjes op:
2:10 Onder De Zee (Under The Sea)
5:43 Ik Wou Maar (If Only)
8:42 Daar Ligt Mijn Hart (Part Of Your World)

Deels bleken mijn verwachtingen inderdaad waar. Het decor was grotendeels provisorisch en schaars, zoals het ‘schip’ van prins Erik ter grootte van een sloepje, terwijl bij grote groepsnummers als Under The Sea het podium toch een beetje onderbemand bleef. Erg jammer, vooral vergeleken met het Amerikaanse origineel:

Verder zitten er een aantal verschrikkelijke kostuums tussen (Flounder, de sidderalen, Sebastian) die echt ver voor de try-outs al geschrapt moesten worden. Om al helemaal niet te spreken over de zeepaardjes die op vermomde Segways (!!!) het podium op kwamen rijden.

Maar er waren ook positieve kanten aan de veranderingen: in de Broadway versie gebruikten de zeemeerminnen een soort rolschaatsen, om op die wijze over het podium te ‘zwemmen’. Dat zag er niet altijd even overtuigend uit, zoals hier te zien in The World Above, ook een van de nieuwe nummers:

In de Nederlandse productie werd daarom juist gekozen voor wirework, waarvan ze de techniek en ervaring natuurlijk direct konden overnemen van hun vorige Tarzan en Mary Poppins musicals. Dit zorgde voor een verrassend 3-dimensionaal gebruik van het podium en voor een beter uiteindelijk effect dan de originele Amerikaanse versie! Je kunt het effect zien in een aantal shots in de TV reclame voor de musical:

En zonder kostuum in deze behind-the-scenes opname van Part Of Your World:

Ook het kostuum van Ursula was erg verbeterd, het originele kostuum op Broadway was erg gelimiteerd en log, wat ervoor zorgde dat de actrice weinig bewegingsvrijheid had. In de Nederlandse versie werd ervoor gekozen die bewegingsvrijheid helemaal op te geven, maar alle tentakels van het octopuskostuum te laten besturen door een ‘onzichtbare’ acteur. Leuk effect!

Zeker wat pluspuntjes dus. Verder vond ik de cast het echt prima doen, vooral Tessa van Tol is een perfecte match voor de rol van Ariel. Sierra Boggess, die deze rol op Broadway had, zingt voor mijn gevoel te volwassen en gepolijst – een probleem dat zich ook voordoet wanneer zij Christine in The Phantom Of The Opera speelt. Ariel (en Christine trouwens ook) moet een beetje kinds klinken, een onschuldig meisje van 16 die de wereld nog moet ontdekken. Tessa heeft dat wel en combineert dat met de juiste uitstraling op het podium. Vooral tijdens Pozetieverik – een nieuw nummer dat ik verder volledig verafschuw – viel het me op hoe goed en vol overtuiging ze in de rol zit. Zelfs zonder een woord te zingen, want op dat moment heeft ze net haar stem geruild voor een paar mensenbenen.

Maar het grootste minpunt blijft eigenlijk een kwestie die ook al in de Amerikaanse versie zat: het einde is verschrikkelijk afgeraffeld. Ursula ruilt Ariel’s contract in voor Triton, net als in de film, maar daar hapert opeens het plot… Ariel steelt en breekt Ursula’s toverschelp, waardoor de zeeheks ter plekke doodgaat. Ta-da. Klaar. Even later komt Ariel weer boven water en trouwt doodleuk met de prins. Vijf minuten geleden was alles nog kommer en kwel, nu is alles probleemloos opgelost. Ik snap ook wel dat er een aantal kleine logistieke problemen zijn met het op een podium neerzetten van een reusachtige waterkolk, waar een gigantische octopus gespietst wordt door een volledig schip, maar dit was toch ook wel een een flinke anti-climax.

Begrijp me niet verkeerd, ik heb de hele twee en een half uur met een brede grijns op m’n gezicht gezeten. Ik heb genoten van een favoriet stukje jeugd dat weer even opnieuw werd neergezet. Maar ik snap ook wel waarom deze musical geen lang leven beschoren was op Broadway, en ik denk ook niet dat hij in Nederland heel lang door zal blijven toeren. En dat is jammer, want de cast doet het al met al echt ontzettend goed.

Modifast Intensive

Mijn eerste, meest succesvolle dieet (van 75kg naar 58kg) heb ik gedaan aan de hand van Burn The Fat, Feed The Muscle. Negeer de verschrikkelijke site die erbij hoort; het is een top boek, wel een dikke pil, maar een aanrader voor iedereen die gezond wil afvallen. BFFM is er vrij stellig in dat een zwaar restrictief dieet een slecht idee is omdat het je metabolisme aan gort helpt door het te trainen weinig te verbranden. Ik was daarom erg sceptisch toen twee vriendinnen van mij aan het Intensive dieet van Modifast begonnen. Maar damn, empirisch bewijs is altijd overtuigender dan theorie uit boeken. Ik had nog nooit zo snel, zo veel resultaat gezien van een dieet.

Het Intensive programma is zeker niet laf: twee weken lang eet je dagelijks slechts 500 cal in de vorm van een ontbijt, lunch en diner in poedervorm uit een zakje – that’s it. De zakjes meng je met water en wordt een soort milkshake, een soort pudding of een soort muesli – alle drie ongeveer zo chemisch van smaak als een goedkoop huismerk toetje van een gemiddelde supermarkt. De derde week vervang je een zakje met een lichte maaltijd, de laatste week mag je twee lichte maaltijden. De maand daarna moet je heel rustig weer opbouwen naar een normaal eetpatroon. Het is eigenlijk alleen bedoeld voor mensen die echt obees zijn (BMI > 25) om een lifestyle verandering te kickstarten, onder supervisie van een arts of dietist.

Met andere woorden, this is a fucking bad idea.

Maar wel een idee dat in m’n hoofd bleef hangen. 10 tot 12kg verlies is niet ongewoon op dit dieet. Voedseldiscipline tijdens een dieet ben ik vrij bedreven in; het uitschakelen van mijn drang om op impuls te eten heb ik geleerd tijdens vorige dieetpogingen (kon ik het nou ook maar als ik niet op dieet was). Het is ‘maar’ 2 weken pure hel om op zakjes te leven, daarna mag je rustig aan weer vast voedsel hebben. Daarnaast was ik nog steeds niet van mijn afstudeerkilo’s af; de 10kg die er bij zijn gekomen tijdens het schrijven van mijn scriptie. Die wou ik toch echt nog kwijt. En ik heb geen vriendin of kinderen voor wie zo’n verandering in eetritme echt verschrikkelijk zou zijn om mee samen te moeten leven… Hoe meer ik erover nadacht, hoe meer het klonk als een soort uitdaging in plaats van een dieet.

Tjah. Challenge accepted!

Ik begon op maandag 4 juni met 70,8kg. Na 2 weken op Modifast Intensive zit ik nu op 65,2kg – 5,6 kg er al af! Een deel daarvan is water, dus telt niet echt mee, maar ik denk wel over nog 2 weken de gewenste 60kg aan te tikken. Met de bijbehorende inertia van het dieet terwijl ik rustig weer opbouw naar een normaal eetpatroon verwacht ik zelfs nog wel een aantal kilo onder de 60 terecht te komen – onbedoeld, maar ik zou liegen als ik dat heel vervelend vond.

Die eerste 2 weken op alleen zakjes? Niet leuk. 500 cal is gewoon niet veel en je hebt de eerste paar dagen best wel hongergevoelens. De eerste week had ik ook wat hoofdpijn omdat ik niet genoeg dronk; de afvalstoffen (bijwerking van het vet verbranden) werden daardoor niet voldoende afgevoerd. Twee liter vocht per dag is de richtlijn. De tweede week werd vooral gekenmerkt door een algemeen flauw gevoel, met soms wat duizeligheid en greyout bij te snel opstaan. Eten gaat je sowieso deze twee weken bewust en onbewust ontzettend bezig houden, voedselgeuren lijken intenser of trekken in ieder geval meer je aandacht. Op een bepaald moment droomde ik zelfs dat ik in de stad ongelimiteerd spareribs aan het eten was, wakker worden was een flinke deceptie ;) . Maar met een beetje discipline is het echt heel erg prima vol te houden. Vooral geen eten in huis halen, geen verleidingen in de buurt houden. Je moet het jezelf niet moeilijker maken dan het al is. Gewoon 14 dagen aftellen, die zijn sneller voorbij dan je denkt, en dan mag je weer vast voedsel hebben.

Het is aantrekkelijk om met zo weinig energie helemaal niks te doen, maar dat is dus ook gevaarlijk – je lichaam moet wel in beweging blijven en vet gaan verbranden. Daarom ben ik tegelijkertijd begonnen met het 5km Running Coach programma van de Atletiekunie en het beginnersschema bodyweight oefeningen uit Convict Conditioning. Die krijgen later wel een eigen blogpost als ik er wat meer tijd in heb zitten.

Mijn Modifast Intensive tips so far:

  • Ik heb de muesli variant zelf niet geprobeerd omdat ik hoorde dat het smaakte als ‘stukjes karton drijvend in derrie’. Denk niet dat ik er wat aan gemist heb.
  • Gebruik een shakebeker (erg tevreden over deze) voor de shakes en een staafmixer/blender voor de pudding. Ze zeggen dat het mengen ook met bijvoorbeeld een vork kan, maar ze liegen. Poeder happen is smerig.
  • Light frisdranken kunnen best interessante smaakcombinaties opleveren als je ze met de shakes gebruikt in plaats van water. Crystal Clear citroen ging overal goed bij, maar ook Coca Cola Light is bijvoorbeeld een optie!
  • Was je shakebeker onmiddellijk na gebruik af. Als je bij de lunch een shake neemt, de beker laat staan, en er de volgende ochtend pas aan denkt krijg je een slechte verrassing. Verschraald Modifast poeder ruikt verschrikkelijk. Vooral de vanille shakes deden me kokhalzen als ik ze liet staan.
  • Groene thee is je vriend. Je moet 2 liter vocht naar binnen werken per dag, en groene thee – in tegenstelling tot smaakjesthee – boost ook nog eens je metabolisme, dus helpt met het dieet.
  • Ook een optie qua vocht: Opkikker kip is geweldig, je mag 2 glazen magere bouillon per dag. Je eet 2 weken lang alleen maar neptoetjes, dus iets zout binnenkrijgen is echt een broodnodige afwisseling. Door het zout is het heel sec gezien niet handig voor je vochtbalans tijdens het dieet, maar fuck it.
  • Calorie-neutrale groenten zoals bleekselderij en komkommer zijn goed om wat in je maag te krijgen. De komkommer krijgt iedereen wel weg, bleekselderij is meestal even wennen. Ik ging er gewoon vol voor; een stengel bleekselderij afbreken, even onder de kraan wassen en als een soort wortel opeten. Je went vanzelf aan de smaak.

Vanaf morgen mag ik een lichte maaltijd, al zijn de regels daarover ook niet heel losjes: “een kopje magere bouillon met soepgroenten, een stukje mager vlees (geen jus) of vis, groenten of rauwkost (zonder dressing), 1 aardappel of 2 eetlepels deegwaren, magere yoghurt”
Al blijkt daar volgens de recepten op hun site nog best wel wat van te maken. Eind deze week geef ik nog wel een Modifast update als ik m’n eerste week met een vast voedsel maaltijd gehad heb!

Update: Deel 2 van mijn Modifast ervaring!

WatchUSeek Chinese Project Watch

Mijn nieuwste aanwinst heb ik nu een weekje in huis en het is meteen een blijvertje. WatchUSeek is een van de grootste horlogefora op internet – toevallig ook gerund door een Nederlander, Ernie Romers – en mijn favoriete plek om het online over klokjes te hebben. Ik zit zelf vooral in de ‘betaalbare’ subfora als Affordables, waar men het over horloges van onder de pakweg 500 euro heeft, en Chinese Mechanical, waar het gaat om horloges met een Chinees (duh) uurwerk.

Nu is het populair op horlogefora om elk jaar een ‘forumwatch’ te laten bouwen; een speciale gelimiteerde editie alleen gemaakt voor leden van dat specifieke forum. Helaas is de gemiddelde forumbezoeker ietsje welvarender dan de gemiddelde student, waardoor ik nog nooit mee heb kunnen doen aan zo’n forumwatch – veels te prijzig. Tot vorig jaar: rond augustus bedacht een enthousiaste commissie van leden op WUS Chinese dat het best een optie was om ook daar een forumwatch te bouwen. Maar dan wel betaalbaar, want geproduceerd in China via de contacten die zij hadden!

Het resultaat kwam vorige week, na een halve maand verblijf bij de douane, bij mij aan de deur. Het is een horloge geworden met flinke prijs/kwaliteit verhouding: een mechanische automaat (geen quartz, maar nog echt met veren en radertjes dus), met werkende maanfase, big date, een sunburst guilloche champagnekleurige wijzerplaat, krasvast saffierglas en een gepolijste RVS kast. En daarnaast nog het WUS logo op wijzerplaat, kroon, en bandje gezet.

En dat alles voor maar $130. Een model met vergelijkbaar ontwerp en identiek uurwerk kost in webshops het drievoudige, terwijl een Zwitsers mechanisch horloge met maanfase makkelijk meer dan €1000 zou kosten.

Leuk speelgoed dus :D

Whisky leren drinken

Whisky heb ik pas heel laat leren drinken. Na een aantal slokken Red Label in m’n jeugd – die vrij snel daarna weer met overige maaginhoud naar buiten werd gewerkt – dacht ik dat het nooit iets voor mij zou zijn. Maar tijdens een verjaardag in de kroeg kreeg ik ongevraagd een glas Glenfiddich in handen gedrukt. Als goed opgevoede student gooi je alcohol nooit weg, dat is heiligschennis, dus een paar slokken later ontdekte ik dat dit eigenlijk wel prima te drinken was. Blijkbaar was whisky best binnen te houden als je niet het goedkope pauperspul pakt.

Sindsdien drink ik wel vaker whisky, maar eigenlijk heb ik helemaal niet zo’n goed idee wat ik nou precies aan het drinken ben. Ik kocht flessen whisky dan ook voornamelijk op andermans aanbeveling, uiterlijk van de fles of andere marketingcues – zonder echt zelf een duidelijke smaak te ontwikkelen. Het leek het me wel fijn om er dus iets meer in-depth over te leren. Ik vertelde dit aan Tijs, en hij kwam al snel met dit hulpmiddel op de proppen: de Diageo Flavour Map.

Diageo bezit een groot aantal Schotse whisky’s en heeft deze map gebouwd om inzicht te geven in de smaakverschillen, om zo hun verkoop een boost te geven. De whisky’s worden op twee dimensies ingedeeld en vervolgens uitgezet in een diagram.

Tijs legde uit dat volgens dit systeem de vier uithoeken, waarin de extremen van combinaties van beide dimensies staan, de meest uitgesproken vorm zijn van elk soort ‘smaak’ die whisky kent. Door zulke extreme smaken te proeven zoek je de mogelijke grenzen op, en valt de smaak van elke andere whisky die je probeert op een begrijpbare wijze daar tussen in. Heerlijk logisch en beta-style dus. Het nadeel is alleen dat je eerst vier single malts moet kopen die toch ook niet cheap zijn, voor je op zoek kunt naar de whisky die je wel lekker vindt. Maar goed, je moet er wat voor over hebben :D

Voor m’n afstuderen kreeg ik van hem al de Ardbeg 10yo, de linkerbovenhoek met de light/smoky combinatie. Smoky is hij zeker, het light kan ik er nog niet helemaal uithalen – maar daarom moet ik zijn tegenhanger uit de rich hoek, de Lagavulin 16yo ook proberen. Daarnaast uit de andere twee hoeken nog de Knockando 12yo en de Glenlivet 18yo. Samen met de Malt Whisky Companion lijkt me dat een prima beginners set om mijn whisky-opvoeding mee te beginnen!