Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Door een tweet van @WillemDudok ontdekte ik deze cover van Voicst‘s Everyday I Work On The Road, sowieso al een lekker nummertje. Maar met Mala Vita‘s balkanrock eronder krijgt het nummer weer een nieuw tintje. Het is opgenomen in het kader van Voicst’s Roadworks tour om Nederland en de Balkan landen dichter bij elkaar te brengen.
Bonus: Klein stukje van het Roadworks optreden in Den Haag, waar Voicst en Mala Vita samen het nummer uitvoerden:
Ik kijk weinig echte TV meer. Beetje slecht, als marketeer in spe, maar qua vrijetijdsbesteding heb ik een grote opeenstapeling van series op schijf waar ik me nog doorheen moet werken. Tijd om zinloos TV te zappen heb ik dan gewoon niet. Blijkbaar heb ik daardoor ook gemist dat de AVRO een heel aardige muziekshow heeft neergezet onder de naam “Een Nieuwe Jas” – Nederlandse artiesten spelen covers, begeleid door het Metropool Orkest. Op die site kun je de volledige uitzendingen bekijken, maar op YouTube vond ik bij de AVRO account al een aantal leuke losse opnames:
Wouter Hamel – Vandaag ben ik gaan lopen
Wende Snijders – Laat Me
Sarah Bettens – Dansen Aan Zee
Thomas Acda – Slaap Zacht Elisabeth
(vergeet niet dat het geweldige origineel van dit nummer van The Counting Crows is)
Zooey Deschanel! Wat is het toch met Franse namen waardoor je hart bijna automatisch sneller gaat kloppen? Al helpt het natuurlijk ook een hoop als ze er zo uit ziet.
Zooey (gelukkig bestaat Google, anders had ik die naam nooit goed gespeld) heeft voornamelijk een filmcarrière, maar ben ik recent weer tegengekomen als zangeres. Samen met Matt Ward vormt ze de groep She & Him en heeft ze een album met mooie rustige, soms een beetje country-achtige nummertjes. Of het goede muziek is… Ik weet het niet. Ik vind haar stem niet geweldig, maar het totaalpakket heeft iets… charmants. Lieflijks. Onschuldigs? Kijk bijvoorbeeld naar haar versie van de standard classic Dream A Little Dream Of Me, opgevoerd voor de modeshow van Erin Fetherston.
‘t is niet perfect. En ik kan zo tien versies op YouTube vinden die ik qua zang mooier vind. Maar toch… ze heeft echt iets leuks.
Bonus: De clip van de eerste single van She & Him, het nummer Why Do You Let Me Stay Here:
We zien ze wel vaker, van die medley youtube filmpjes, maar deze is wel heel vet. 32 nummers gezongen en gespeeld op één gitaar, variërend van ouwe top40 hits tot TV tunes tot fouteinternet-succes-nummertjes, in rap tempo in 8 minuten erdoorheen gewerkt. (via)
(en dat nummer dat onder ‘foute’ gelinked staat is voor gamers gewoon vet, okee? )
Herinner je je Röyksopp nog, de groep die jaren geleden een hit had met het relaxte Eple? Ze zijn terug met een nieuw album, Junior, en hun eerste single heet Happy Up Here. Zeker een lekker rustig nummertje met een typisch Röyksopp geluidje erin, maar ik was voornamelijk aangetrokken door de supervette clip waarin gloeilamp-aliens Space Invaders spelen versus een eenzame auto. Okee, dat klinkt suf, maar het is echt wel een coole clip
Ik ben niet een onzettende Radiohead fan. Ik heb zelfs In Rainbows nog steeds niet gedownload, laat staan geluisterd. Maar ik kan absoluut niet ontkennen dat ze zeker geweldige muziek hebben gemaakt. Het nummer Exit Music (for a film) is voor mij één van de absolute muzikale hoogtepunten ooit:
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Het nummer staat op OK Computer, maar was speciaal door Radiohead geschreven voor de aftiteling van Romeo + Juliet. Volgens het verhaal kreeg Thom Yorke de laatste paar minuten van de film te zien en schreef hij vervolgens een nummer over wat ze hadden moeten doen, hoe ze hun lot moesten ontkomen:
Pack and get dressed
Before your father hears us
Before… all hell… breaks loose.
Of, zoals Yorke het nummer zelf omschreef:
The song is written for two people who should run away before all the bad stuff starts.
Het nummer ontwikkelt zich naar een climax toe als om 2:50 de fuzzy, distorted basgitaar opeens het nummer in komt (één van de redenen waarom ik basgitaar speel) en ebt vervolgens weer rustig weg naar Thom’s getergde stem, die nog eenmaal hun ouders verwenst…
“We hope that you choke… that you choke…”
Heerlijk.
Bonus: veel artiesten hebben Exit Music gecovered, maar veel van die covers zijn waardeloos. Jazzpianist Brad Mehldau geeft het nummer een volledig eigen wending zonder het te verkrachten. De jazz improvisatie in het midden van het nummer is soms verre van elegant, maar breekt op geen moment met het gevoel van het origineel:
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Ik kwam deze zangeres tegen in de achtergrondmuziek van Marc Lantos en Justin Wu’s videoprojectje. Ik was gaan kijken vanwege hun camerakeuze, maar vond de muziek vele malen interessanter dan de film. Ingrid Michaelson, een 29 jarige zangeres uit New York, blijkt al een tijdje aan de weg te timmeren met indie hits die gebruikt zijn in de Sex & the City film, Grey’s Anatomy afleveringen en een aantal Amerikaanse reclames. Dit nummer, The Chain, was het nummer in Lantos & Wu’s video waardoor ik naar haar ging googlen. Fijn rustig nummer, prachtig gebruik van een tweede stem en een mooie tekst.
Bonus mp3, Ingrid’s live versie van Radiohead’s Creep:
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Bonuslinkje: Michaelson’s tumblr blog, altijd leuk om te zien dat een muzikant niet alles door een PR bureau laat doen.
Ik kwam deze tegen op een fotografie forum, ken de artiest verder niet. Stop motion is voor clips verre van een origineel idee maar deze uitwerking – dat half wakker dromerige gevoel dat je hebt, net voordat je echt wakker wordt – is ontzettend mooi uitgevoerd. Een lief feelgood muziekje eronder en het gevoel is compleet. Zo’n nog even blijven liggen in bed en dat liedje op de wekkerradio afluisteren idee…
Het is trouwens de moeite waard om deze op HQ te zetten, de video en audio kwaliteit wordt echt veel beter!
Ja, ik zat gisteren natuurlijk ook voor de TV om de inauguratie van Obama te bekijken. Maar als je het zelf niet gezien hebt is het onmogelijk dat je nog niet geconfronteerd bent met één van de honderdduizenden beschrijvingen die op het ‘net staan, daar zal ik verder niks aan toevoegen. Ik vond dit echter wel een prachtig moment dat later op de dag plaatsvond: de eerste dans van Barack en Michelle Obama op het Neighborhood Ball.
Niet dat de Obama’s zulke geweldige dansers zijn, maar hebben we ooit Bush op deze manier gezien? Tastbaar, gevoelig, toch met een bepaalde waardigheid, sowieso anders dan Bush z’n I’m-a-fucking-dick routine. Ja, dat is vast de schuld van de media – hoe vaak krijgen we beelden te zien van Bush tijdens een feestje dat in zijn eer wordt gehouden? En ongetwijfeld krijgt Obama ook nog wel wat dick momenten op TV de komende vier jaar. Maar ik kan toch niet ontkennen dat deze shots me misschien meer doen dan het geforceerde van de inauguratie en de parade. Dit is Obama, dit is z’n vrouw, na al die jaren vinden ze elkaar nog steeds lief. En hebben ze goede smaak in muziek. Misschien geen belangrijke factor voor een president, maar toch één waar ik blijer van wordt.
Overigens, ik ben ook biased omdat Beyoncé hier één van de allermooiste nummers ooit zingt: At Last, origineel uitgevoerd door de geweldige Etta James. Als je het een mooi nummer vindt moet je zeker meer van haar luisteren. Bonus video’s… Een opname van een 69 jarige Etta die het nummer opnieuw zingt:
En Beyoncé die het in Cadillac Records zingt, de film over de platenmaatschappij waar ook Etta bij zat:
)
