Arctic Monkeys

De Arctic Monkeys zijn gaaf en roeleren. En ik mag op 7 mei met Sanne mee naar het concert in Paradiso!!! Sanne is lief.

Waarom zijn de Monkeys gaaf? Afgezien van de hype, want dat is as usual gewoon hype, is het weer een lekker rauw brits rockbandje wat gewoon doet waar ze zin in hebben. En de muziek is daardoor extreem lekker. De teksten zijn ook prima, ik zag ze voor het eerst midden in de nacht op MTV met de clip van “Bet you look good on the dancefloor” en ik werd meteen gepakt door de bridge:

“Oh there ain’t no love / no Montagues or Capulets / just banging tunes and DJ sets”

Geniaal toch?

Quarantaine

Al drie jaar lang hoor ik over het grote Huize Heilige Hubertus feest. Een huisfeest dat alle huisfeesten overtreft: Het huis staat naast de Atak en kan daardoor, naast een ruime binnenplaats, ook beschikken over de faciliteiten van de Atak. Op zich kun je je afvragen of het nog een huisfeest is als je een geheel eigen poppodium tot je beschikking hebt, maar dat maakt de lol er niet minder op.

Drie jaar wil ik al gaan, maar er is één probleem: Het is niet leuk in je eentje. Het Hubertus feest is een themafeest waarbij verwacht wordt dat je verkleed gaat. Van nature wordt het feest bezocht door groepjes mensen die samen iets met het thema doen, jaarclubjes en disputen of andere huizen die samen komen feesten. Niet zo heel leuk dus om in je eentje met je eigen outfit tussen te lopen, dan voel je je opeens echt heel alleen.

Dit jaar had ik mijn eerste kans om naar het feest te gaan. Het thema was Quarantaine, het clubje een bijeenraapsel van mensen (stukje dispuut, stukje huis, en… uh… ik), het feest extreem gaaf. We gingen verkleed als bestrijders van de varkenspest, met een gek varken (dat op batterijen als een bezetene ging knorren en trillen), een legerpetje en een machinegeweer. De rest van de outfits varieerden van oh-moest-ik-verkleed-komen (enkel een dokters-maskertje) tot been-there-done-that (witte weggooi schilderspakken van de Gamma) tot ik-snap-het-thema-niet (indianen?!?) en ik-heb-er-echt-moeite-in-gestoken (bv de moslim terroristen, compleet met gekleurd gezicht, baard, cape, dynamietriem en aansteekbare lonten).

Er was een band (Dunk uit Amsterdam), er waren DJs, er was een bar in de kelder, en voor de rest weet ik er eigenlijk helemaal niet zoveel meer van. Maar ik was laat thuis en de volgende dag helemaal waardeloos, en dat is meestal een heel goed teken.

Het Hubertus feest. Volgend jaar ben ik er weer!

Een nieuwe kijk

Vandaag zat ik in de auto en reed ik terug naar Enschede op de zachte gitaartonen van de nieuwe Alanis Morissette CD, Jagged Little Pill Acoustic. Ik ken het originele album woord voor woord uit m’n hoofd, net als iedereen die in de midden jaren 90 opgroeide. Mijn interpretatie van de tekst is daardoor eigenlijk ook niet veranderd sinds die tijd, iets waar ik opeens mee geconfronteerd werd in de auto. Door de nieuwe uitvoering luisterde ik elk nummer met een frisse kijk, zonder de interpretatie die ik voorheen aan de tekst gaf. Opeens hoorde ik in het liedje Hand in my pocket een tekst die ik al honderden keren eerder gehoord had, maar nu pas begreep:

“I’m high but I’m grounded”

Onbegrijpelijk dat ik nooit door heb gehad waar dat om ging. Hoe kon ik uberhaupt denken dat ze het had over hoog in de lucht zijn? Eigenlijk moet ik al die klassiekers uit de jaren 90 nu opnieuw eens gaan beluisteren om te kijken of ik als onschuldige, naieve tiener nog meer teksten gemist heb…

Millencolin en Flogging Molly

Op 8 november 2005 was het dan zover, de Antidote tour (of zoals het overal op stond, de ‘Vans presents the Eastpak&#169 Antidote Tour’) deed Nederland aan. The Unseen, Randy, Flogging Molly en Millencolin zouden in de grote zaal van de 013 te Tilburg gaan spelen. A 20 euro per kaartje. Tjah, Millencolin heb ik altijd al willen zien, toch een stukje punkhistorie in de trant van NOFX en Lagwagon. Flogging Molly is echt een supergave band, punkrockige muziek met een keltische folk gimmick (ierse viool en fluit, accordeon, banjo). Maar Randy en The Unseen vind ik onzinnige troep. Dus om daar nou 20 euro plus vervoerskosten (Enschede naar Tilburg is niet cheap) voor te betalen…

Gelukkig heb je daar nou vrienden voor: Niels belde op met de mededeling dat ie 2 kaartjes had gewonnen via 3voor12 en of ik mee wilde. Lijkt me duidelijk.

Omdat hij tentamen had en ik eigenlijk gewoon geen zin had in The Unseen en Randy zijn we lekker laat in de middag met de auto vertrokken. Onderweg kwamen we eindeloze stukken 50, 70 en 90 weg tegen. Blijkbaar is snelweg tegenwoordig een oxymoron. Ruim 30 minuten later dan de bedoeling was volgens de GPS kwamen we in de 013 aan. Niet erg, zo wisten we precies de kutbands over te slaan en kwamen we net op tijd voor Flogging Molly. Gewapend met een biertje en een cola (Ik was de BOB) liepen we halverwege de zaal in, vanwaar we goed uitzicht hadden op het podium en de mensenmassa die zich voor het podium had verzameld. Het concert was uitverkocht en dat was duidelijk, zo vol had ik de 013 nog niet eerder gezien. De lichten dimden, alle aandacht werd gefocust op het podium waar Flogging Molly tevoorschijn kwam…

Het was goed! Ze knalden meteen erin met een snel, opgewekt nummer waar de viool en accordeon uitgebreid in naar voren kwamen. De hele zaal sprong op en neer en danste snel mee met de keltische vioolmelodie. De energie en opgewektheid van het begin wisten ze de volle 40 minuten door te trekken, ook tijdens de wat rustigere nummers. Maar rustige nummers van Flogging Molly zijn eigenlijk geen rustige nummers, maar een excuus om halverwege het nummer opeens keihard en snel te gaan spelen – dus dat was prima! De zanger, die bij een vorig optreden in de 013 tijdens de Deconstruction Tour nog cynisch opmerkte dat het een dooie boel was, was duidelijk tevreden met de reactie vanuit het publiek. Hoewel er niet echt publieksinteractie was wist hij wel leuk om te gaan met de spontane gebeurtenissen tijdens zo’n concert. Een beetje spelen met een opgeblazen condoom (“I hope this one wasn’t used”), een Nederlandse vlag die hij krijgt van iemand in het publiek als een sjaal omdoen, het was geen vervelende lul die alleen maar z’n liedjes wil afdraaien.

Jammergenoeg was het optreden van Millencolin daarna in vergelijking juist een tegenvaller. Ik ben geen fan, dus kan niet elk nummer van ze meezingen ofzo, maar de standaard hitjes en de wat bekendere nummers heb ik toch wel vaker gehoord. Die waren er en die klonken best leuk, maar om een of andere reden kwam het niet van de grond. De fans zaten te springen en de pit was lomp, maar ik zag om me heen dat ik niet de enige was die toch niet meeging in het feestgewoel. Ik weet niet wat er miste maar na het fantastisch swingende optreden van Flogging Molly was het statische standaard-punkoptreden van Millencolin gewoon niet echt interessant. Misschien was het beter als ik ze los had gezien of als ze eerder hadden opgetreden dan de Mollys. Maar nu was het een beetje mosterd na de maaltijd.

Vervolgens om half 12 weer terug naar Enschede gereden. Weer die vervelende 50, 70 en 90 wegen (midden in de nacht! Terwijl er niet eens aan de weg werd gewerkt! Volledige onzin) en we kwamen weer 30 minuten later aan dan de GPS ons had voorspeld. In totaal 4 uur gereden voor 2 optredens van 40 minuten elk. Was het het waard? Zeker! Ik zou iedereen een optreden van Flogging Molly in ieder geval aanraden. Millencolin heb ik altijd willen zien en ook dat is nu gebeurd. Het was minder gaaf dan ik me had voorgesteld, maar desondanks ben ik blij dat ik ook deze kan afvinken van het lijstje. En tjah, het was nou eenmaal een gratis concert… dat maakt natuurlijk ook een hoop goed. Bedankt Niels!