Hamilton Jazzmaster Maestro

Oooh, ik denk dat ik weet welk horloge ik wil kopen voor m’n afstuderen (okee – dat duurt nog een flink aantal maanden, maar ik kan vast dromen)…

De Hamilton Jazzmaster Maestro

Hamilton Jazzmaster Maestro

Toegegeven, voornamelijk omdat ik een (de komende jaren nog onbetaalbare) IWC Portuguese Chrono zou willen hebben, waar de Hamilton toch enige gelijkenissen mee vertoont. Maar het is ook op eigen krachten een prachtig elegant horloge. Gebouwd op een Valjoux 7750 uurwerk, een standaard werkpaard met betrouwbare chronograaf, wijzerplaat met opgelegde nummers en een verdekt ontwerp voor de secondewijzer op 9. Mooi…

Al is de Stowa Airman Automatic ook nog steeds heel erg in de running.

Authenticity – Gilmore & Pine

In het kader van mijn afstuderen heb ik net het boek Authenticity: What Consumers Really Want van James Gilmore en Joseph Pine II gelezen.

Gilmore en Pine zien authenticiteit als het nieuwe doel waar bedrijven zich op moeten richten. Doordat vroegere drempels overwonnen zijn kun je niet meer alleen op schaarste, kosten of kwaliteit concurreren. Om de consument te behouden moet de volledige beleving van je product goed zijn. Authenticiteit is volgens hen een belangrijk kenmerk van deze beleving.

Maar wat is authenticiteit precies? Dat hield mij bij het formuleren van mijn opzet ook al bezig; het is niet zo makkelijk te definiëren wanneer je iets authentiek vindt. Een mandenvlechter in een dorp in het Andes gebergte maakt misschien authentieke manden voor je, maar doet dat als toeristische attractie – niet authentiek. En Disneyland is misschien wel het meest onauthentieke wat je je voor kunt stellen… maar anderzijds zijn ze weer door en door Disney, tot de laatste steen authentiek waar het bedrijf voor staat.

Blijkbaar zijn er meerdere vlakken waarop authenticiteit een rol speelt. Gilmore en Pine zien in het concept twee assen die tot uiting komen in de twee vragen die elk bedrijf zich volgens hen moet stellen:

  1. Are you true to yourself?
  2. Are you what you say to others?

Op basis van het antwoord wordt een bedrijf ingedeeld in één van de vier resulterende kwadranten: Real-Real, Fake-Fake, Real-Fake en Fake-Real. Real-Real en Fake-Fake spreken voor zich maar Fake-Real en Real-Fake zijn de veel voorkomende en interessante combinaties.
Real-Fake betekent dat je wel echt jezelf bent, maar daar niet eerlijk over bent. Disneyland is typisch Real-Fake: het is echt door en door Disney, van de ingang tot het topje van het paleis. Maar het is niet echt: hun Main Street is geen echte ‘typische Amerikaanse winkelstraat’, hoe gelikt ze er ook proberen uit te zien en hoe erg ze de bezoekers ervan proberen te overtuigen. Real-Fake gaat daarom niet om zo authentiek mogelijk te zijn, maar iets te creëren waar mensen in kunnen geloven.
Bij Fake-Real is het omgekeerd. Zo’n bedrijf geeft z’n klanten precies wat het ze belooft, maar laat z’n eigen identiteit daarbij los. Gilmore en Pine nemen als voorbeeld de NBA Stores in Amerika. In principe zijn dit sportwinkels met een basketbal gimmick – de vloer ziet eruit als een sportzaal en er is een prominente basketbal korf in het midden van de winkel. Maar het is allemaal nep; op de korf staat uitdrukkelijk dat je hem niet mag gebruiken en als je toch een basketbal dribbelt wordt je eruit gezet. Het is zeker een winkel waar NBA spullen verkocht worden, maar heeft niks te maken met de core business van het sportmerk.

Wat de schrijvers ook opmerken is dat Fake-Fake helemaal zo’n ramp niet hoeft te zijn. Als je bewust bent van je volledige gebrek aan authenticiteit valt ook daar winst te behalen. Wees er trots op, maak er haast een grap van. Je eerlijkheid over hoe nep iets is geeft het weer een authentiek randje. In China zou er een volledig winkelcentrum geopend worden dat alleen maar nepmerken verkoopt, waar je koffie drinkt bij de Bucksstar of eet bij de McDnoalds. De mode om ironisch een nepartikel te gebruiken is zo groot geworden dat zelfs daar blijkbaar markt voor is.
Real-Real daarentegen is wel een mooie plek om te zijn, maar ook lastig om te behouden. De klant is niet heel vergevingsgezind en elke misstap die je overkomt is een reden om je van de troon te stoten.

Gilmore en Pine hebben nog veel meer te melden over authenticiteit en leggen vervolgens uit hoe je als bedrijf deze kennis kunt gebruiken om een nieuwe koers te varen, maar de Fake/Real assen waren voor mij het belangrijkste inzicht en de 25 euro voor het boek meer dan waard. Authenticiteit is niet zozeer een ja/nee kwestie of één enkele dimensie, er is een dualiteit van externe betrouwbaarheid en interne echtheid die beide een belangrijke rol spelen. Jammer genoeg is Authenticity voornamelijk geschreven op basis van eigen gedachten en ervaringen van Gilmore en Pine, met her en der referenties naar cases. Dat maakt het geen betrouwbare literatuur voor m’n afstuderen, maar in ieder geval een goede voorzet om in nieuwe richtingen wel iets passends te zoeken!

The Protector

The Protector is een oninteressante film die je niet hoeft te kijken.

Maar!

Er zit wel één van de vetste vechtscènes ooit in. Drie minuten en vijfenvijftig seconden lang beukt de hoofdrolspeler zich in één lange opname door een lobby heen, zonder dat er ooit van camera gewisseld wordt.

Sowieso ben ik groot fan van dit soort long takes, scènes die lang duren maar met slechts één camera (lijken) geschoten (te) zijn. De hele scène moet perfect gaan want fouten kunnen niet opgelost worden door even naar een andere camera te springen. Children of Men had daar recentelijk misschien wel de mooiste van.

Jammer dat de rest van deze film niet op hetzelfde niveau was :)

Stilte

Stomverbaasd kijk ik over de bar heen. Ik kan me niet voorstellen dat ze dat net zei.

Soms krijg je een antwoord waar je het volledig mee eens bent. Dan heb je die magische klik – dat gevoel dat je iemand van je eigen soort bent tegengekomen, iemand die haast onverklaarbaar bij jouw groep hoort. Dat diegene eigenlijk, ongeacht andere eigenschappen, automatisch al oké is.
Soms is het een antwoord waar je helemaal niks mee hebt. Smaken verschillen denk je dan, maar diep van binnen hoop je dat je gesprekspartner nog wel boeiende interesses heeft. Dat je met een aandachtsloze beweging van je hand het onderwerp wegwuift en het maar ergens anders over gaat hebben.
En soms hoor je een antwoord waar je over twijfelt. Dat je de ander aankijkt en de discussie aangaat. Dat het, zonder dat je het doorhebt, opeens een uur later is en je beiden met nieuwe inzichten verrijkt de avond voortzet.

Maar meestal is het antwoord op “Naar wat voor muziek luister je graag?” niet “Niks, eigenlijk. Ik vind stilte altijd wel lekker.”

Stilte! Hoe kun je stilte lekker vinden! Stilte is niks. Stilte is een gebrek, een gemis, een absentie. Stilte is dat moment voordat je weet wat je wilt gaan luisteren. Stilte is de periode nadat één nummer afgelopen is en het volgende nog moet beginnen. Stilte is een noodzakelijk kwaad, omdat je moet leren of om andere reden niet afgeleid kunt worden. Maar vooral: stilte is niet altijd wel lekker.

En ik maak een aandachtsloze beweging met m’n hand en vraag of ze nog wat te drinken wil…

(Column waar ik een half jaar geleden aan begonnen was maar nooit echt tevreden over werd. Toch eens een kans geven…)

Millionsmart Tourbillon 1801

Op een normaal quartz horloge is het niet zo lastig om extra functies te bouwen. Een extra routine in de chip en een nieuw horlogeontwerp is geboren met een stopwatch, kalender of alarm erop. Bij mechanische horloges is het lastiger; een chronograaf of alarm moet dan worden gebouwd uit talloze radertjes en veertjes. Vandaar dat de functies dan complications (naar het Frans) worden genoemd. Eén van de lastigste complications is de tourbillon.

De tourbillon, Frans voor wervelwind, werd in de 19de eeuw uitgevonden. Zwaartekracht beïnvloedt een mechanisch uurwerk, waardoor het gaat afwijken en niet meer de juiste tijd weergeeft. Abraham-Louis Breguet bedacht een ingenieuze oplossing om dit tegen te gaan: het uurwerk wijkt af omdat de kracht van één kant komt. Maar als de kracht verdeeld wordt zodat het van alle kanten komt is er geen afwijking meer. We kunnen de richting van de zwaartekracht natuurlijk niet veranderen – maar wel welke kant van het uurwerk naar die kracht toe staat. Het escapement, het stuk van het uurwerk dat de tijd meet, zit daarom bij een tourbillon in een aparte draaiende kooi. Elke minuut draait de kooi een rondje – elke minuut is de zwaartekracht dus netjes verdeeld. Een YouTube voorbeeldje:

Voor het bouwen van een tourbillon is weken aan handwerk van geoefende horlogemakers nodig. En het is toch een onnodige luxe in een tijd waarin je met quartz horloges veel nauwkeuriger weet hoe laat het is. Daarom zitten ze alleen nog maar in de topstukjes van de Zwitserse horlogemerken, puur voor de patswaarde en om de exclusiviteit van die horloges te benadrukken. Voor minder dan €10000 kun je ze daar niet krijgen.

Gelukkig zijn er de Chinezen! Net zoals elke sector weten ze ook bij de horloges te laten zien wat massaproductie en goedkope arbeid voor de kostprijs doet. Nog steeds is een tourbillon bouwen een eindeloos stukje handwerk, maar de handen van Chinese horlogemakers zijn nou eenmaal wat goedkoper dan de Zwitserse. Hun creaties zijn relatief betaalbaar en waarschijnlijk de enige manier, als fan van horlogetechniek, om ooit een tourbillon om de pols te krijgen. Zoals, uh…

Tourbillon wristshot

Dat kan dus ook weer van m’n bucket list af ;)

Natuurlijk meteen enkele foto’s van genomen. Bekijk ze in deze set, als grote slideshow of gewoon bovenaan dit bericht.

Half-Life: What’s In The Box?

Ik vond Escape From City 17 al vet, maar @vandervelden linkte naar dit filmpje van Nederlandse bodem. ‘t is nog een testversie en de kans bestaat dat hij alweer offline is tegen de tijd dat je dit bericht leest, maar What’s In The Box is echt een heerlijk stukje Half-Life geïnspireerde actie. De audio van de protagonist ontbreekt nog in deze versie maar dat maakt eigenlijk de sfeer juist compleet, heerlijk claustrofobisch en typisch Half-Life. Het enige wat erop aan te merken valt is dat de computer effecten in de HQ stream net wat teveel opvallen en de Combine soldaten allemaal witte stofpakken van de Gamma lijken te dragen.

Waar het filmpje precies voor is… De site zegt eigenlijk niks en het commentaar op YouTube is op standaard YouTube niveau. Geen idee dus. Ben erg benieuwd!

Fat Bastard in de aanbieding

Fat Bastard Shiraz

M’n favoriete cadeau wijn is de Fat Bastard. Qua marketing geroemd voor z’n verfrissende aanpak in de stoffige wijn wereld en één van die heerlijke succesverhalen van een product met een negatieve naam, een mooi tegenargument voor die ‘goed doordachte’ veilige en saaie namen waar ze bij corporate mee komen. Hoe vet is het logo van een nijlpaard dat door het etiket heen zakt? En het wijnhuis heet Thierry & Guy, dus voor mij een epic dubbele win.

Vandaar dat ik enthousiast wordt van de nieuwe aanbieding bij AH, tweede fles voor de halve prijs en een veel grotere selectie dan het normale assortiment (Chardonnay, Merlot, Sauvignon Blanc, Cabernet Sauvignon en Shiraz. Alleen de rosé is niet in de aanbieding). Eventjes een collectie huiswijn aanleggen :D

Nieuwe theme – Irresistible

Hoewel Agregado niet heel slecht beviel vond ik het erg jammer dat het interessantste stuk van de theme, de lifestream, zo’n klein deel van de vormgeving was. Weggepropt in een hoekje, terwijl ik dat juist het leukste element vond. Toen zag ik op Lifestreamblog een nieuwe theme met een indrukwekkende lifestream: Irresistible.

Een dagje klussen in de sandbox later en S.oS heeft weer een nieuwe look. Tada!

Er staan nog wel aardig wat dingen op de to-do list voordat mijn versie van Irresistible af is:

  • Tijdelijk logo vervangen. Deze is in 2 minuten in elkaar geflanst.
  • Achtergrond een andere texture geven.
  • Vertalingen afmaken.
  • Lifestream icoontjes fixen.
  • Ondersteuning voor tags toevoegen aan theme.
  • Losse pagina’s (niet meer bijgehouden sinds Agregado) bijwerken.
  • Extra functionaliteit zoals recente posts in de sidetabs (waar nu commentaar, etc in staat) bouwen.
  • Nieuw lettertype kiezen.
  • Kleurkeuzes nog een keer controleren op andere monitors.
  • CSS in het algemeen bijwerken.
  • Controle of deze het in Internet Explorer een beetje doet.
  • Last.FM integreren op frontpage.
  • Overige bronnen toevoegen aan Lifestream
  • Forward/backward navigatie bij posts inbouwen

Nog een paar daagjes werk denk ik. Hopelijk kan ik er dan weer een aantal maanden mee verder!

Strobist Lighting 102 – 1.1, 1.2

Ik heb ooit een hoop van mijn fotogear gekocht omdat ik mee wou doen met een gratis online cursus, de Strobist Lighting 102. Door omstandigheden ben ik er nooit aan begonnen, maar ik schiet de laatste tijd weer wat vaker en heb nog wat fotoshoots in het vooruitzicht, dus wil eigenlijk beter met mijn apparatuur om kunnen gaan. Een goed moment om toch die stap te nemen.

De Strobist cursus gaat over het schieten met off-camera licht, dus niet de flitser die ingebouwd is op je camera maar een losse flitser die je ergens anders neerzet. De eerste twee oefeningen gaan over dat neerzetten: hoe ziet licht eruit als je de hoek naar het object verandert? En wat voor invloed heeft de afstand van de flits tot het object op de achtergrond?

1.1 Position – Angle
Strobist 102 1.1

1.2 Position – Distance
Strobist 102 1.2

Dit zijn nog niet de leuke oefeningen, maar de verplichtingen waar je even doorheen moet om de basis skills te begrijpen. Alsnog was de tweede oefening erg interessant! Intuïtief denk je namelijk dat hoe dichter de flits bij het object komt, hoe feller de hele foto wordt – inclusief achtergrond. Dat klopt, maar je compenseert op de camera voor die extra hoeveelheid licht. En dan gebeurt er iets grappigs: als je elke keer dat de flits dichterbij komt het diafragma aanpast om het object gelijk belicht te houden, dan wordt de achtergrond donkerder!
Logisch als je erover nadenkt, maar niet iets wat je automatisch verwacht. Op m’n eerste dag al één nuttige les geleerd.

Zooey Deschanel – Dream A Little Dream

Zooey Deschanel

Zooey Deschanel! Wat is het toch met Franse namen waardoor je hart bijna automatisch sneller gaat kloppen? Al helpt het natuurlijk ook een hoop als ze er zo uit ziet.

Zooey (gelukkig bestaat Google, anders had ik die naam nooit goed gespeld) heeft voornamelijk een filmcarrière, maar ben ik recent weer tegengekomen als zangeres. Samen met Matt Ward vormt ze de groep She & Him en heeft ze een album met mooie rustige, soms een beetje country-achtige nummertjes. Of het goede muziek is… Ik weet het niet. Ik vind haar stem niet geweldig, maar het totaalpakket heeft iets… charmants. Lieflijks. Onschuldigs? Kijk bijvoorbeeld naar haar versie van de standard classic Dream A Little Dream Of Me, opgevoerd voor de modeshow van Erin Fetherston.

‘t is niet perfect. En ik kan zo tien versies op YouTube vinden die ik qua zang mooier vind. Maar toch… ze heeft echt iets leuks.

Bonus: De clip van de eerste single van She & Him, het nummer Why Do You Let Me Stay Here:

Pixar’s Up – Trailer #3

Meh. Mijn mening over Up verandert nog steeds niet, ook niet na de nieuwste trailer – waar we eindelijk zien waar die hele film nou eigenlijk over gaat. Ik heb niks tegen Pixar, Ratatouille is één van de beste 3d animatiefilms ooit. Finding Nemo, Monsters Inc, WALL-E, The Incredibles, allemaal topfilms. Maar dat hele Up… voor een zeurderige chagerijnige ouwe kerel hoef ik niet naar de bioscoop. (via)