Sean Tevis, een Amerikaan uit Kansas, is het zat. De ’state representative’ uit Kansas is volgens hem een republikeinse idioot die zo snel mogelijk het kantoor uitgeschopt moet worden. Dus heeft hij besloten om zichzelf kandidaat te stellen.
Leuk natuurlijk, maar Amerikaanse campagnes draaien al heel lang niet meer om inhoud - ze draaien om geld. Alleen al om je kandidaat te mogen stellen. Tevis heeft dat geld niet, maar hij mag wel donaties aannemen. Hoe regel je dat mensen geld aan je doneren? Simpel: doe het web 2.0 style. Hij bouwde een site met blog en een humoristische XKCD-style strip waarin hij de situatie uitlegt. Niet lang daarna werd de site ontdekt en werd het verhaal op Twitter aan elkaar doorverteld - 38 uur later had hij de benodigde 26.000 dollar binnen van zo’n 3000 donateurs.
Een standaard kritiek op de web 2.0 hype is dat het niks tastbaars oplevert, dat slechts een kleine hoeveelheid mensen zich erin beweegt en dat de grote massa er niks van meekrijgt. Dat klopt misschien, maar die kleine hoeveelheid mensen zijn een verdomd interessante niche voor Tevis. Een groep die van nature betrokken is bij politieke zaken, hoogstwaarschijnlijk democraat is en genoeg geld heeft om te doneren. Ka-ching.
Nu The Dark Knight een succes is zijn ze meteen begonnen met de promo van Christian Bale’s nieuwe film, (weer…) het laatste deel van de Terminator serie: Terminator Salvation. Het is een film die over het middenstuk gaat wat we altijd gemist hebben in de Terminator serie: niet de apocalyptische wereld uit de toekomst of de vredige samenleving van nu, maar het moment dat het mis gaat - wanneer Skynet de macht overneemt. Ik ben benieuwd, Terminator 3 was vrij ruk maar deel 1 en 2 zijn uiteraard klassiekers. The Sarah Connor Chronicles, de Terminator TV serie die nu draait, is in ieder geval prima!
Het enige sieraad dat een man kan dragen, zo worden horloges vaak genoemd. Daarom kun je er maar beter voor zorgen dat je horloge er goed uitziet. Met die insteek verdiepte ik me het afgelopen half jaar in horloges. Vrij nadelig, want ik ben tot de ontdekking gekomen dat ik een onhandig dure smaak heb als het om horloges gaat en één perfect horloge gewoon niet bestaat. Het verlanglijstje is dan ook gegroeid naar veel verschillende horloges, of in ieder geval een mooi horloge binnen elk genre dat ik interessant vindt. Bekijk de rest »« Gooi maar weer dicht
Gisteren hebben Roy en ik weer eens heerlijk gekookt en gegeten. Het helpt toch een hoop als je geen rekening hoeft te houden met huisgenoten die niks lusten, dan kun je gewoon naar hartenlust maken waar je zin in hebt.
We gingen voor een tonijnsteak in coriander en basilicum marinade, a’la Jamie Oliver, met gepofte aardappelen en zelfgemaakte kruidenboter. Dat was al lekker, maar het kwam niet eens in de buurt van de salade die we erbij hadden: Watermeloen met feta.
Klinkt als een idiote combinatie, maar de smaken gaan zo perfect in elkaar over! Om het frisse zomerse gevoel nog meer nadruk te geven gaat er in de salade ook nog een handvol munt en rode ui gedrenkt in limoensap. Dat laatste is ook een onverwacht geweldig duo!
The Rumble Strips is een Brits bandje dat afgelopen jaar het album Girls and Weather heeft uitgebracht. Er staan best wat leuke eigen liedjes op dit album, zoals het zomerse feelgood nummertje Clouds (“I’m lyin’ on my back / lookin’ at the clouds”), maar ze staan er bekend om dat ze het Amy Winehouse nummer Back To Black tijdens hun optredens coveren.
Mark Ronson heeft dat nummer samen met Amy Winehouse geschreven en was zo onder de indruk van hun versie dat hij Charlie Waller, hun leadzanger, uitnodigde. Toen Ronson een optreden met een volledig symfonie-orkest gaf stond Waller erbij om Back To Black uit te voeren. Geweldige show! Het nummer zelf begint om 0:40 en start heerlijk rustig, om daarna lekker door te rocken:
Eerst een dumplog voor filmpjes, nu een dumplog voor trailers. Het gaat bergafwaarts met m’n blog maar deze wou ik jullie toch echt niet onthouden. Max Payne was één van de vetste spellen ooit, met een donker film noir plot, geweldige John Woo achtige actie scenes en de van de Matrix gejatte bullet time. En daar komt nu een film van, met Mark Wahlberg in de hoofdrol als Max. Check de trailer:
M’n Marina Militare horloge had al een tijdje een custom bruin leren bandje. Deze was heel gaaf, maar eigenlijk veels te lang - het uiteinde raakte bijna het horloge weer. Ik kon goedkoop een custom Fatboy bandje tweedehands overnemen en vandaag heb ik die erop gemonteerd:
Hij is een stuk korter en nog dikker (vandaar de naam Fatboy) waardoor de band netjes onder m’n pols ophoudt. Het enige wat ik nog moet fixen is een grotere gesp, het bandje is zo dik dat m’n huidige gesp niet kan sluiten:
Ik ben al jaren fan van de Counting Crows (sinds ik het album Recovering the Satellites voor het eerst hoorde) maar heb ze nog nooit live gezien. Toen Isa zei dat ze in Brussel kwamen optreden en vroeg of ik meeging dacht ik er geen seconde over na.
Nou ja, eigenlijk wel een paar seconden - een kaartje voor het concert in de Ancienne Belgique kost namelijk 40 euro. En we moesten er ook nog naar toe rijden. Maar fuck het, als het om muziek gaat moet je niet te moeilijk doen. Je weet maar nooit wanneer zo’n band weer in deze buurt te zien is.
Na vier uur autorijden kwamen Isa, Mim en ik aan in Brussel. Ik dacht dat de 20:00 op het kaartje de doors open tijd was, maar in België werkt dat dus anders. Het voorprogramma was al om 19:30 begonnen, toen we kwart over 8 de zaal binnenliepen waren we (gelukkig!) precies op tijd om de Crows te zien beginnen.
Het nieuwe album van de Crows, Saturday Nights & Sunday Mornings, is een maand of drie geleden uitgekomen en dit optreden was dan ook deel van de promotietour. Ik heb het nieuwe album de afgelopen maanden een paar keer helemaal doorgeluisterd en er zit zeker leuks op, maar ik had nog niet het ouwe Crows gevoel terug. Desondanks zijn de nummers heerlijk als ze live worden uitgevoerd. Adam Duritz weet dan zoveel energie en emotie in zijn stem te stoppen, blij en opgewerkt als het kan maar ook intens bedroefd en geëmotioneerd als het nummer dat nodig heeft. Na een paar nummers vertelde hij dat ze de weken daarvoor alleen op festivals hadden gestaan, te kort om echt breed hun repertoire te laten horen. Maar vanavond was alleen van hun, dus gingen ze er helemaal voor! Niet alleen het nieuwe album kreeg aandacht, ook de favorieten en klassiekers kwamen regelmatig terug: Mrs. Potters Lullaby, A Long December, Hanging Around, etc…
Maar de toegift was de fijnste bonus: Big Yellow Taxi, Accidentally In Love en eindigen met Holiday In Spain. Duritz vertelde dat een van de fijnste tijden in z’n leven de momenten waren dat hij in Amsterdam samen met Bløf de tekst van de Nederlandse Holiday In Spain aanpaste, wat de Crows hier hun eerste hitsingle opleverde sinds Mr. Jones al die jaren geleden. Het nummer was zo succesvol dat ze er een Edison award voor kregen, maar wisten dat toen zelf niet eens! De award werd door Bløf voor ze meegenomen en Duritz ontving hem pas deze zomer toen hij weer in Nederland was. Eigenlijk ook wel prima, vond Duritz, zo’n award krijgen uit handen van je vrienden was sowieso beter dan 9 uur bij een award show moeten zijn. Vol enthousiasme opende hij toen het nummer en verbaasde iedereen door de woorden “Neem ik Spanje als besluit” (de tekst van Bløf in het Nederlandse couplet) er vrij verstaanbaar uit te krijgen.
Moe maar voldaan reden we weer terug naar Nederland. Het enige wat ik hierna nog wil is Goodnight Elisabeth en Another Horsedreamer’s Blues een keer live horen. Die zitten al zo lang niet meer in hun setlists, maar zijn echt veruit mijn favoriete Crows nummers. Maar ik heb absoluut niks te klagen over het optreden wat ik gisteren gezien heb. Toptijd gehad!
Na jaren trouwe dienst nemen wij, met pijn in ons hart, afscheid van Madeleine. Haar inzet kende geen grenzen, haar ouderdomskwaaltjes werden haar immer vergeven. Maar toen haar zusje als rechtmatige opvolgster haar plek innam verviel Madeleine in een diepe depressie waar zij nooit meer uitgekomen is. Het was haar laatste wens om, indien zij bezweek en zelfs niet meer in staat was van haar plek te komen, zelf een keuze te mogen maken haar leven te beëindigen.
Door een zevenkoppige erewacht werd Madeleine naar haar laatste rustplaats gebracht. Daar werden haar resten een eervol einde gegeven door ze te verspreiden over de velden van de stort te Enschede, zoals zij ons in haar laatste wensen verzocht had.
Voor foto’s van de plechtigheid, as usual: Flickr set (om grote versies te downloaden), grote slideshow, of hieronder:
(Mocht je het niet begrijpen, ja, Madeleine is onze oude AEGEE IK caravan)
Meer trailers! Ik ben groot fan van het werk van Joss Whedon (bedenker van onder andere Buffy, Angel en Firefly). Scherpe sarcastische dialogen, inventieve nieuwe settings waar alles plaatsvindt. Na Firefly hebben we een tijdje niks van ‘m gehoord, maar z’n nieuwe serie staat klaar om uit te komen: Dollhouse. Dollhouse draait om een geheim lab waar ze een speciaal soort geheim agenten verhuren. Deze agenten worden voor elke missie volledig van persoonlijkheid geveegd en voorzien van nieuwe herinneringen en skills om zo hun doel te bereiken. Als ze weer thuiskomen wordt alles weer geveegd en worden de agenten in een onschuldige kindtoestand gehouden… maar bij Echo, één van de agenten (gespeeld door Eliza Dushku), gaat het vegen steeds slechter werken en begint ze dingen te herinneren.
Daarnaast is Whedon tijdens de writer’s strike van afgelopen jaar uit verveling een apart sideproject gestart: Dr. Horrible’s Singalong Blog, een parodie op het superheld genre. Het is een korte miniserie (drie online afleveringen van zo’n 15 minuten elk) met Neil Patrick Harris (Harold & Kumar Go To White Castle, How I Met Your Mother) als de gefaalde supervillain en nerd Dr. Horrible.
Last but not least de nieuwe film van Anthony Stewart Head, één van Whedon’s favoriete acteurs, REPO! The Genetic Opera. In de toekomst is er een wereldwijde epidemie geweest waardoor menselijke organen stuk voor stuk ermee kappen. Eén bedrijf biedt vervangingen voor deze organen, maar er is een catch: de organen zijn onbetaalbaar, waardoor je een steeds hoger oplopende lening moet afbetalen. En als je dat niet meer lukt? Dan sturen ze de Repo Man, die de organen uit je lichaam komt snijden zodat ze in het volgende slachtoffer kunnen.
En ja, niet alleen is deze hele setting bizar, het is ook nog eens een musical! En daar hebben ze ook de creds voor; de vrouwelijke hoofdrol is voor Sarah Brightman, één van de beste theaterzangeressen ter wereld in haar eerste filmrol. Na Sweeney Todd waren we wel weer toe aan een nieuwe musicalverfilming waar het bloed vanaf spat.
Deze site, Style over Substance, is de blog van Guy Sie, student communicatie- wetenschappen aan de Universiteit Twente. Guy studeert af in de richting marketing met een minor informatica. Zijn berichten gaan over onderwerpen die met z'n vakgebied te maken hebben, maar net zo vaak over gamen, koken, design en alle andere willekeurige interesses die hij heeft... »meer
Guy...
zow, snel even de karaf voor Frey's afstuderen geregeld... kan me weer helemaal richten op de intro ;) 1 uur geleden
het doet z'n ding, lekker qua muziek, ziet er prima uit... maar niks vernieuwends. Voel me wat... euh... ouderwets. 14 uur geleden
toch blijft het jammer dat ik eig niets nieuws heb geleerd qua videobewerking sinds 2004. Al m'n werk is hetzelfde. 14 uur geleden
maar deze wou ik jullie toch echt niet onthouden. 
Nieuwe reacties
Guy, Aisha, robert_k, Guy [...]
Van der Hoorn, Marten
Guy, Sam
Guy, David Nijhof
Aisha
Sabri, Sabri, Freek, Guy [...]